Voetbal is soms noodverband om het wereldleed

Beeld anp

Aylan Kurdi heeft gevoetbald. Op een andere foto dan dé foto staat het ventje met een bal aan de voet. Hij draagt het rode shirt waarmee hij later aanspoelde op de kust van Bodrum. Hetzelfde blauwe broekje ook, dat op de linkerheup een beetje is afgezakt. Sandalen. De bal ligt aan zijn rechtervoet.

Het is een grote bal voor zo'n ventje, ouderwets met zwart en wit. Aylan kijkt opgewonden. Voetbal schonk hem blijkbaar vreugde. Drie jaar jong en de bal was al ontdekt.

Voetbal is soms een noodverband om het wereldleed, om de sores van vluchtelingen bijvoorbeeld. Waar de thuislozen ook vandaan komen, van Syrië tot Eritrea, ze houden van die ene, universele taal van voetbal, dat in oorsprong zo simpele spel.

Laat het eens niet gaan over de teloorgang van Oranje, dat slagschip van zelfoverschatting. Vergeet de kooplust van Engelse clubs of de Arabische overname van het voetbal. Denk even aan het spel zelf, zoals het overal ter wereld wordt gespeeld, op elk niveau. Klik op internet naar de combinatie voetbal en vluchtelingen en een wereld van een ander soort voetbal gaat open.

Ze voetballen overal. Op zandvlakten, op stenen of op gras, in sjofele kleren of in het voetbalshirt van welke wereldster dan ook. Gooi een bal op het veld en rennen maar. Even zijn de verschrikkingen uit het hoofd verjaagd. Ze lachen en ze zijn fanatiek. Het internet staat vol foto's van en met voetballende vluchtelingen, van azc Overloon tot de kampen in Libanon. En overal staan lokale teams gearmd met de tegenstander. Tientallen lachende gezichten.

Het internationale voetbal roept op om te helpen in de huidige crisis. FC Porto stelt voor een deel van de opbrengst van de eerste thuiswedstrijd in de Champions League ter beschikking te stellen aan vluchtelingen. Bayern München schonk een miljoen euro en onderneemt andere acties, op 12 september bijvoorbeeld, als voor het duel met Augsburg één team met Duitse kinderen aan de hand van de sterren het veld oploopt en één team met vluchtelingen.

Duitse supporters heetten vluchtelingen vorige week in de stadions welkom met grote spandoeken. Hypocriet, roepen critici dan meteen. Die clubs hebben zo veel geld en maken dan zo'n relatief klein gebaar. Kan best allemaal. Ze doen tenminste iets.

Of Oranje het EK haalt of niet is in feite ondergeschikt aan de kracht van het voetbal zelf. Die zal altijd blijven bestaan. Daardoor zal Nederland op een gegeven moment weer grote spelers voortbrengen, mannen die een volk verrukken dankzij een bedwelmende dribbel of een kunstige kopbal. Diezelfde kracht biedt vluchtelingen een sprankje vreugde, een uurtje vergetelheid desnoods.

Normaal gesproken zou de voetbalfoto van Aylan een anoniem plaatje zijn geweest in het album van de familie Kurdi. Het liep anders. Je kunt niet eens spreken van een veldje. Hij staat op onherbergzaam terrein, met stenen, hier en daar wild gras. De bal had zo kunnen wegrollen, van de berg af.

Maar dat gebeurde niet. En dus staat hij hier. Blij. Rood shirt, blauw broekje. Bal aan de voet, onwetend van de toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden