Column

Voetbal is overgeleverd aan de commercie

Soms, heel af en toe, gun ik mezelf het ouderwetse plezier van totale onwetendheid. Een heerlijke, ontluikende lentedag vol amateurvoetbal, lezen en lachen, culminerend in een plof op de bank.

Het uit-shirt van Excelsior tegen Heracles Almelo.Beeld anp

Laat ze maar komen, die samenvattingen van de eredivisie, zonder uitslag te weten. Sociale media genegeerd. Gewoon, onbekommerd spanning inhaleren van de degradatiestrijd, de subtopverwikkelingen, de achtervolgingswaan van PSV. Het nadeel is dat samenvattingen aan elkaar gelaste scènes zijn, als in een speelfilm, dat ze een vertekend beeld kunnen geven van de werkelijkheid. Het voordeel is dat ze rauw binnenkomen, ontroeren of afstoten, en dat van de meeste wedstrijden in Nederland een samenvatting ruim voldoende is.

Ik erger me zaterdag tijdens PSV - NEC dus ouderwets aan de klap van Arias in het gezicht van Fomitschow. Wat bezielt zo'n jongen? Waarom krijgt hij geen rood? Een wedstrijd later is daar de onterechte, achteraf beslissende strafschop voor FC Twente, dankzij een schwalbe van de langs doelman Mulder vallende Ünal, tijdens het duel met Heerenveen.

Scheidsrechter Gözübüyük ziet het waarschijnlijk goed. Hij staat er vlakbij, maar vraagt om advies van zijn grensrechter en geeft alsnog een strafschop. Als iemand het niet gezien kan hebben, is het die grensrechter. Het is ook een kwestie van onzekerheid bij de arbiter, mede veroorzaakt door het beteugelen van intuïtie, van door een mal geperste scheidsrechters.

Schrikbarend is het verzet van PEC Zwolle tegen FC Utrecht, een fijn elftal overigens. In zo'n samenvatting zit geen enkel gewonnen duel van Zwolle. Alles is zo ontiegelijk slap, zo totaal weerstandloos. Het had 8-1 kunnen zijn. Trainer Ron Jans stelt, als understatement van de week, dat zijn elftal het normale niveau niet haalde.

Maar de allergrootste ergernis, die de ziel van het profvoetbal verwondt, is de esthetische verloedering van het voetbal. Neem alleen de uitshirts van Excelsior. Vorige week steunde de club met een speciaal tenue nog een goed doel, maar zaterdag in Almelo was er geen excuus meer. Vooruit, nog lelijker dan: de op tv geprojecteerde reclames achter de doellijnen, waarin spelers gewoon verdwijnen, als surfers die in een golf duiken. Het spel is overgeleverd aan de commercie. Het wachten is op de lichtgevende bal met opflitsende reclames, met feller licht naarmate het schot harder is.

En tenslotte, alsjeblieft, rol ze het stadion uit, die al dan niet versleten, glimmende kunstgrasmatten. In de aanzwellende discussie over niveau, of we met België moeten samengaan (ja!) of een play-off om de titel formeren (mwah), is het van belang dit probleem op te lossen. De directie van de KNVB heeft inmiddels ontdekt dat al dat kunstgras in het betaald voetbal funest is, nog afgezien van de rubberkorrels. Maar ja, de clubs zijn de baas. Het kost centjes om van echt gras te houden, en die centjes hebben ze niet, of die geven ze liever uit aan een middelmatige speler.

Gewoon laten opnemen in de licentievoorwaarden: wie wil meedoen aan de eredivisie, speelt op een fatsoenlijk grasveld. Anders ga je maar een ander spelletje doen.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden