Interview

'Voetbal is mijn leven niet meer'

Voetbaltrainer Leo Beenhakker (73) is na vijftig jaar met pensioen. Dat is wennen. 'Soms ga ik naar bed, kijk op mijn telefoon en zie dat er de hele dag niemand heeft gebeld.'

Leo Beenhakker. Beeld Jouk Oosterhof

Halverwege het gesprek, bij zijn vierde La Paz sigaar, zegt Leo Beenhakker: 'Weet je, als je stopt, wordt je wereld heel klein. Iedereen die zich al die jaren met je heeft bemoeid, zaakwaarnemers, spelers, collega's, de media - van de een op de andere dag is het weg. Daar moet je effe aan wennen. Mijn vriend Simon Kelder, voormalig voorzitter van Excelsior, had me al gewaarschuwd. Hij stopte twee jaar geleden. 'Leo, je weet niet wat je meemaakt', zei-ie. Als je nog werkt gaat je telefoon zó vaak, dat je regelmatig de neiging hebt om dat ding de hoek in te donderstralen. En nu schrik je als-ie gaat. Want hij gaat nooit meer.'

Trekje van de sigaar. Zijn blik naar buiten, de Maas langs. 'De goeie kant ervan is dat je niks meer móet. Ik vind dat een plezierig gevoel. Maar als ik 's ochtends tegen achten wakker word en me afvraag wat ik ga doen, heb ik soms geen idee. Dan breng je zo'n dag ijsberend door, tot het elf uur is. Ik ben niet zo'n tv-kijker, en ik mis nog de innerlijke rust om een boek te lezen. Dus dan ga ik weleens naar bed, kijk op mijn telefoon en zie dat er de hele dag niemand heeft gebeld.'

Gewapper met z'n handen. 'Nou ja, ik snap het, hoor. Er zijn genoeg collega's gestopt, van wie ik nu denk: ja, ik heb hen toch ook nooit meer gebeld. Omdat ik zogenaamd zo druk was. Dus zo gaat het gewoon.'

Afgelopen mei nam Leo Beenhakker, op dat moment bestuurslid technische zaken bij eerste divisieclub Sparta, het besluit met pensioen te gaan. Exact vijftig jaar na de start van zijn carrière, als trainer bij amateurclub SV Epe.

Hij was trainer geweest van Veendam, Cambuur, Go Ahead Eagles, Feyenoord, Ajax, Real Zaragoza, Volendam, Real Madrid, Grasshoppers Zürich, Club América, Istanbulspor, Chivas de Guadalajara en Vitesse. Technisch directeur of adviseur bij Vitesse, De Graafschap, Feyenoord, Ajax, Újpest. En bondscoach van het Nederlands elftal, Saoedi-Arabië, Trinidad en Tobago en Polen.

Leo Beenhakker woont recht tegenover De Kuip, het stadion van 'zijn' club Feyenoord, waar hij in totaal vier keer werkte, en in 2011 op non-actief werd gesteld door algemeen directeur Eric Gudde.

Het penthouse op de negende verdieping kocht hij in 2009 van Peter Bosz, die ontslag nam als technisch manager van de club. Metershoge ramen, imposant uitzicht over de Rotterdamse Maas, een terras zo groot als een half voetbalveld. In de gang een ingelijste foto van hemzelf met de kampioensschaal, op het gras van De Kuip. 1999 - nog altijd de laatste keer dat Feyenoord landskampioen werd. En ja, het afscheid doet nog steeds pijn. Hij zegt: 'De manier waaróp is zo kwetsend. Ik heb er vier keer gewerkt, ze vroegen me zelf terug, ik ben een jochie van Zuid, Feyenoord zit in mijn hart, ik heb op de Coolsingel gestaan...'

(Tekst gaat verder onder foto).

CV Leo Beenhakker

Geboren Rotterdam, 2 augustus 1942
Opleiding Mulo, CIOS

Carrière
1965-1967 Trainer amateurclub SV Epe
1976-1979 Trainer jeugdopleiding Feyenoord
1979-1981 Trainer Ajax
1980 Landskampioen met Ajax, neemt een jaar later ontslag
1981-1984 Trainer Real Zaragoza, Spanje
1985-1986 Tijdelijk bondscoach Nederlands elftal, geen kwalificatie voor WK Mexico in 1986
1986-1989 Trainer Real Madrid, Spanje
1987, 1988 en 1989 Landskampioen met Real Madrid
1989-1991 Trainer Ajax
1990 Landskampioen met Ajax
1990 In achtste finale WK eruit als bondscoach Oranje
1993-1994 Bondscoach Saoedi-Arabië
1997-2000 trainer Feyenoord, landskampioen in 1999
2000-2003 Technisch directeur Ajax, landskampioen in 2002
2006 kwalificatie en deelname WK als bondscoach Trinidad & Tobago
2008 EK als bondscoach Polen
2009 Technisch directeur Feyenoord, in 2011 op non-actief gesteld
Mei 2015 Zwaait na 50 jaar in het vak af

Onderscheidingen
2006 De Gouden Chaconia Medal van Trinidad en Tobago
2008 Het Kruis van de Renaissance van Polen de hoogste burgeronderscheiding
2010 Oeuvreprijs voor zijn gehele trainersloopbaan, uitgereikt door Guus Hiddink

Privé
Leo Beenhakker woont in Rotterdam, heeft een zoon en een dochter

Archiefbeeld uit 1991 van Leo Beenhakker en Louis van Gaal, de huidige manager van Manchester United. Beeld anp

U was te oud, vond Eric Gudde.

Een grimas. 'Ik zeg tegen hem: 'Als je me aanneemt als ik 67 ben, verbaast het je dan heel erg dat ik twee jaar later 69 ben?'

Diepe zucht - niemand kan zuchten als Leo Beenhakker. 'Toen ik trainer was bij Real Madrid heb ik tegen Santillana - twaalf jaar Madrid, negen keer landskampioen, twee WK's, drie EK's - moeten zeggen: 'Santi, het spijt me, ik heb er eentje die beter is dan jij.' Maar als ik in Madrid kom, hangt hij nog steeds om mijn nek. Ik verbeeld me geen ene reet, alsjeblieft, maar ik ben ook niet de eerste de beste boerenlul in dat voetbal geweest. Dan verwacht ik eerlijkheid. Ga er niet eerst maanden omheen draaien. En tóén-ie het dan zei, keek hij me niet eens aan.'

Korte stilte. Met zachte stem: 'Ik vind dat ik dit niet heb verdiend.' Dan ineens luid: 'Ik houd gewoon niet van gezeik!'

Hij staat op, zet koffie aan het ruimbemeten kookeiland. Legt de meegebrachte kokosmakronen uit de Rotterdamse Markthal op een schaaltje. Één keer was-ie er, in de nieuwe trekpleister van de stad. 'Op een zaterdag. Moet je eerst in een rij staan om door die draaideuren te kunnen. Vervolgens moest ik zeventien keer met wildvreemden de opstelling van Feyenoord doornemen. Nou, daar heb ik allemaal geen zin meer in, hoor.'

Komende week verschijnt zijn autobiografie. Don Leo - naar de bijnaam die hij in Spanje kreeg. Hij schreef 'm met journalist Bert Nederlof, maar grotendeels zelf. Het boek verschijnt bij Edicola Publishing, een uitgeverij die voornamelijk agenda's en scheurkalenders uitgeeft. Aan de telefoon had hij al verteld dat hij 'rode vlekken en klotsende oksels' van het schrijven kreeg. Nu: 'Het was heel confronterend. Je beleeft van alles opnieuw. Er waren emotionele momenten bij.'

Wat was het moeilijkste hoofdstuk?

'Op een gegeven moment was alles klaar en toen misten ze nog hoofdstuk negen en elf. Het WK 1990 en mijn laatste periode Feyenoord. Ik was er nog niet aan toe.'

In 1990 wordt Leo Beenhakker in de aanloop naar het WK in Italië bondscoach - al hebben de belangrijkste spelers, onder wie Ruud Gullit en Marco van Basten, liever Johan Cruijff.

Het WK loopt uit op een fiasco en na afloop zegt Beenhakker dat er zeventig procent van wat zich in het Oranje-kamp heeft afgespeeld nog niet naar buiten is gekomen. Die verhalen bewaarde hij - enig theater was hem nooit vreemd - in 'doos 13'. Een doos die pas zou open gaan in zijn biografie.

Iedereen dacht: nu komt het! Maar doos 13 blijft dicht.

'Ik heb er heel lang over nagedacht, maar ik heb besloten het mee te nemen in mijn graf. We hebben gefaald, ik heb gefaald, maar ik vind het toch te goedkoop om naar anderen te gaan wijzen. Zo steek ik niet in elkaar.'

Bestaat die doos nou echt?

'Ja. Ik heb een doos met aantekeningen die ik toen bijhield. Staat in m'n werkkamer. Nu ik ouder word, krijg ik de neiging te gaan opruimen. Ik wil geen ballast meer. Weg met die klerezooi. Dus doos 13 gaat er ook an. Hop, de papierversnipperaar in.'

Maar waar ging het nou mis?

'Het belangrijkste is dat je het nooit kunt winnen van Cruijff. Zoals je nu al jaren dat gehannes bij Ajax hebt. Mohammed zit daar ergens op een berg in Spanje en komt af en toe effe naar beneden om te roepen hoe het moet. Dan denk ik: ja joh, maar zo werkt het niet. Nu deugt Mourinho weer niet, en Van Gaal kan er niks van. Wat een gezeik. En iedereen loopt maar kwijlend achter hem aan. Ja, Marco van Basten gaat er nu tegenin, en dan word ik meteen weer drie keer gebeld wat ík ervan vind, maar ik blijf er nu lekker tussenuit.'

Ineens fel: 'Dit is de hoofdmoot, hè, ook voor jou? Ik wist van tevoren dat elk interview over dat WK zou gaan. Jaaaa!'

Nou, u heeft het zelf zo mysterieus gemaakt, met die doos 13.

'Ja, oké, dat klopt. Één van mijn sterke punten is dat ik van twintig jongens een team kan maken. Ik ben een mensenmens. Ronald de Boer zei ooit: 'Ik heb nog nooit een trainer meegemaakt die spelers zó de wedstrijd in kan lullen.' Maar hier had ik er geen grip op. Er was geen chemie, nooit.'

Uw toenmalige partner Saskia kwam op bezoek in het trainingskamp en u moest huilen.

'Eindelijk iemand bij wie ik me veilig voelde. Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld in mijn leven.'

Zijn trainerscarrière begint bij SV Epe. Behalve trainer van het eerste elftal is de 22-jarige CIOS-student Leo Beenhakker trainer van de jeugd, de plaatselijke handbal- en honkbalvereniging, gymnastiekleraar aan de lagere landbouwschool en filiaalhouder van Sportshop Peeters, in het centrum van Epe. Nu: 'Ik ben niet het type dat zegt dat vroeger alles beter was. Maar het was wel ánders. Één van de problemen van de huidige generatie trainers en spelers is dat ze nooit hebben gewerkt. En ze zijn nooit een gulden tekort gekomen. Ik had jaren in het rood gestaan, dan pak je alles aan. In mijn jaren als jeugdtrainer bij Feyenoord deed ik de A'tjes, de B'tjes, de C'tjes én de pupillen. Nu staan er twee trainers per elftal.

'Het is een cliché, hoor, dat voetbal een spiegel is van de maatschappij. Maar het klopt wel. Ze doen hun best, tuurlijk, maar gaan niet meer tot het gaatje. Te snel aangebrand en aangeslagen. Als ik een teleurstelling had, ging ik er juist extra tegenaan. Onder het motto: ik zal je godverredomme eens wat laten zien. Nu zijn ze meteen beledigd. En heb je zogenaamd geen respect voor ze. Rot toch op met je respect! Vroeger wisten we alles van elkaar, tegenwoordig staan er elf individuen op het veld. Bij Feyenoord vroeg ik een speler: 'Weet jij nou wie er naast je zit in de kleedkamer? Niet alleen zijn naam, maar wie hij ís. Woont-ie nog thuis? Hebtie een meisje? Kinderen?' Er moet een band zijn, anders kun je niet als team voetballen. Maar hij had geen idee. Ik vind dat een verarming.'

Hij plukt aan het grijze vest. Zegt: 'Ik heb me altijd verdiept in mijn spelers en hun belevingswereld. Ik heb veel over pedagogiek, teambuilding en psychologie gelezen, bij grote trainers meegekeken. Er komen jongens uit andere culturen bij, die behandel je anders, allemaal prima. Ik deed cursussen cultuurmanagement, zodat je weet hoe een Marokkaan of een Pool of een Afrikaan in elkaar zit. De spelers worden jonger, jij wordt ouder, toch moet jíj je aanpassen. Maar ik zou nu geen trainer meer kunnen zijn. Ik begrijp ze niet meer.'

Leo Beenhakker. Beeld Jouk Oosterhof

Was dat ook een beetje het probleem van Guus Hiddink, dat hij de aansluiting met de spelers van het Nederlands elftal miste?

'Niet een beetje: hét probleem. Guus had het nooit moeten doen. Ik begrijp hem wel, hoor. Het is een virus, een drug, en het is zó moeilijk om tegen jezelf te zeggen dat het klaar is. Je zag het ook bij Dickie Advocaat. Had het hartstikke moeilijk daar in Engeland, toch klampte-ie zich er nog aan vast. Omdat het zo verslavend is. Maar wat er met Guus gebeurde, is mensonterend. Dat iemand met zo'n carrière niet zijn eigen afscheid regisseert. 'Guus, doe het niet' - ik heb het twee jaar geleden nog tegen hem gezegd. Maar hij wilde nog zo graag. En nu wordt-ie weggezet als een kleine jongen. Allerlei schijnheilig gelul over de raad van commissarissen, maar Guus is er gewoon uitgepleurd door de KNVB, hoor.'

Bij Feyenoord hingen de spelers een bord boven de ingang van zijn kantoor. 'Dr. Phil', stond erop. Hij lacht, vertederd: 'Rotterdamse humor.' Praten, praten en nog eens praten - daar was-ie goed in. 'Een niet-afgestudeerde psycholoog', noemde Jean-Paul van Gastel hem ooit, zelf gebruikt hij veelvuldig de term 'mensenmens'.

'Ik heb grote spelers geholpen met het proces van afscheid nemen. Makaay, Van Bronckhorst. Je hebt bij Bayern München of Barcelona gespeeld, je wilt nog zo graag. Wanneer stop je dan toch? Dit jaar moest ik zelf die keuze maken. Ik voelde dat het mijn wereld niet meer is, dat ik er geen binding meer mee heb. En toch blijft het worstelen. Want wat dán? Ik ben me er zo van bewust dat alles wat ik heb aan het voetbal te danken is. En het geklooi met die mannetjes blijft boeiend. Dat mis ik nog steeds ontzettend.'

(Tekst gaat verder onder foto).

Voormalig trainer van het Nederlands Elftal Guus Hiddink. Beeld anp

In uw boek schrijft u: 'Het was niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld.'

'Met alle respect voor Sparta, maar je neemt natuurlijk het liefst afscheid in Carré. Dat je bijvoorbeeld na een goed seizoen op de Coolsingel zegt: het is mooi geweest zo. Snap je?'

Hij werd dit jaar nog meermalen gebeld. Twee keer uit Spanje, uit Mexico, Hongarije en twee Nederlandse clubs. 'Het was drie keer slikken, maar het bleef nee. Ik wíl het wel, maar ik moet het echt niet meer doen.'

Zijn mobieltje.

Maar waar ligt-ie?

'Hallóóó, Maris! Hallo?'

Te laat.

Beenhakker heeft twee kinderen: Erwin, 48, eigenaar van een audiovisueel bedrijf, en Mariska, 46, die het CIOS en de ALO deed en nu docenten lichamelijke opvoeding opleidt.

Het viel me op dat u in uw boek nauwelijks over uw privéleven spreekt.

'Toch heb ik het voor Erwin en Mariska geschreven. Ik draag het ook aan ze op. Ik realiseerde me dat zij veel van me hebben gemist. Omdat papa weer zonodig naar Mexico of Turkije moest. Ik wilde iets voor ze achterlaten - dat ze zien waar ik al die tijd mee bezig ben geweest.'

U heeft ook veel van hen gemist, toch?

'Zeker. Er was vaak minimaal contact. Mexico of Trinidad is een eind vliegen - dat doe je niet voor een weekendje.'

Toen waren er nog geen Skype en Facetime

'Nee. Dus zijn er lange perioden dat je elkaar nauwelijks spreekt of ziet. Maar ze hebben altijd gezegd, als er weer een aanbieding kwam: 'Ouwe, moet je lekker doen.' Nu ik weer in Nederland ben, maak ik een inhaalslag. Niet om iets goed te maken, maar toch. Dat we elkaar vaker spreken en zien, vind ik heel prettig. Trainer zijn is een asociaal beroep. In de beginjaren, met een jong gezin, je bent dag en nacht aan het werk. En ook als je vrienden in het weekend tijd hebben, kun je niet.'

U was trainer van Real Madrid toen uw moeder overleed. U kwam te laat in het ziekenhuis.

'Daar ben ik gek van geworden. Dat de verpleegster ook nog effe zei: 'Uw moeder heeft de hele nacht naar de deur liggen kijken.' Zo erg. Ze was zo gezond als een vis, en ineens... Ik werd te laat gebeld, maar je hoort gewoon aan haar bed te zitten, als je moeder stervende is. Mijn vader overleed toen ik dertien was. We misten hem allebei zo - al die jaren daarna zijn mijn moeder en ik kop en kont geweest. Hécht. Op dinsdagochtend kwam ik aan, te laat. Op woensdag ben ik weer naar Spanje gevlogen. We speelden tegen Barcelona - een wedstrijd met zoveel lading, dan blijf je niet zomaar weg. Pas daarna komt de klap. Dinsdag je moeder plotseling overleden, woensdag in Barcelona spelen, zaterdag je moeder begraven, zondag tegen Oviedo en dan denk je op maandagochtend, alleen in je huissie in Madrid: 'Wat heb ik in godsnaam gedaan?' Snap je wat ik bedoel? Je moet van twee kwaaien de minst kwaaie kiezen. Dus je doet het nooit goed.'

(Tekst gaat verder onder foto).

Leo Beenhakker in dienst van Real Madrid. Beeld anp

In interviews vertelt u vaak hoezeer u uw vader heeft gemist, en hoe dat gemis u heeft gevormd. Tegelijkertijd was u zelf een afwezige vader - terwijl u er wel had kunnen zijn.

'Dat is een teer punt, ja. Pappie moest zonodig carrière maken. Het roept regelmatig schuldgevoelens op. Ik weet als geen ander hoe het is om in een onvolledig gezin op te groeien. Mijn vader was dood. En ik was er wel, maar ik was er niet. Toen gingen we ook nog scheiden. Ben ik verre van trots op, kan ik je melden. In '82, de kinderen waren 15 en 13. We woonden in Zaragoza, ik bleef daar. Op verjaardagen of bij ziekte kwam ik daarna vaak niet verder dan een telefoontje. Natuurlijk was dat moeilijk voor ze. We hebben daar later ook over gesproken. Ze hebben het me nooit kwalijk genomen. Gelukkig. Dat geeft veel innerlijke rust.'

In 2003 vertrok u halsoverkop bij Ajax, naar Mexico. Het verhaal gaat dat u moest vertrekken omdat u een verhouding had met de koffiejuf. Maar u had liefdesverdriet, omdat uw vriendin Saskia de relatie verbrak

'Al dat gelul. Die belachelijke verhalen. Het gaat ze geen ene reet aan, maar ik was gewoon naar de klote. En ik vluchtte - vér weg. Ja, én? Mag ik? Waarom moet ik verantwoording aan anderen afleggen?'

In uw boek beschrijft u hoe Saskia niet bij u op bezoek mocht komen toen u in 1993 bondscoach van Saoedi-Arabië was. Jullie waren niet getrouwd.

'De hond mocht ook niet mee. Het enige land waar-ie niet in mocht.'

Een boxer.

'Ik heb er een paar gehad. Dit was Chomine, vernoemd naar de materiaalman van Zaragoza, in z'n vrije tijd was-ie clown. Die hond had de meeste airmiles van ons allemaal. Hij paste zich net zo makkelijk aan in Zwitserland als in Mexico.'

En welke Engelse club sloeg u nou af omdat de hond dan drie maanden in quarantaine moest?

'Ik geloof dat het de Spurs waren. Chomine was zo'n speciale hond, die maakte onderdeel van het gezin uit. Als die er dan niet bij is, word je gek.'

(Tekst gaat verder onder foto).

Leo Beenhakker. Beeld Jouk Oosterhof

Bert van Marwijk is hard aangevallen, toen hij onlangs bondscoach van Saoedi-Arabië werd.

'Heb ik niks van begrepen. Hoe hypocriet kunnen we zijn? De koning gaat ernaar toe, we drijven handel met ze, voetballen tegen dat land - sodemieter op. Willem van Hanegem heeft er gewerkt, Aad de Mos, ik. Nooit enig commentaar gehad. En destijds was het daar vast minstens zo erg.'

Bert van Marwijk. Beeld anp

Je zou een statement kunnen maken: ik wil niet het uithangbord zijn van een regime dat wekelijks mensen ophangt of onthoofdt.

'Dat kan. En dan maak je een statement. En dan? Is het dan opgelost daar? 'Fijn Bert, bedankt, dan nemen we een ander en gaan we gewoon door met mensen de hand afhakken als ze iets jatten.' Schei nou toch uit schat - ik snap het, je bent van een andere generatie. Maar zo werkt het gewoon niet. Als je ergens gaat werken, betekent het toch niet dat je je conformeert? Dan had ik ook niet naar Mexico moeten gaan, waar het drugskartel regeert. En moeten we straks ook niet een WK in Rusland spelen.'

Wat was het hoogtepunt van uw carrière?

'Emotioneel gezien de Coolsingel. Om daar als Rotterdams jochie te staan met je cluppie, voor 250 duizend mensen. Zo mooi. Puur professioneel waren de jaren bij Madrid top. Alles perfect verzorgd. En als je het voetbal combineert met kwaliteit van leven: Mexico. Natuurlijk weet ik dat je er armoede en criminaliteit hebt. Maar het was een geweldig land, met geweldige mensen.'

In 1962, u zat nog in militaire dienst, zag u in Amsterdam de finale van de Europa Cup I, tussen Benfica en Real Madrid. Op dat moment wist u dat u voetbaltrainer wilde worden.

'Al op mijn 11de zei ik het voor het eerst, bij de beroepskeuzetest. De leraar nam het niet serieus. Maar toen ik dat Madrid zag, met Di Stéfano en Gento, wist ik het zeker. 24 jaar later was ik de trainer van Real Madrid. En ik zat er nog maar net toen er op de deur van mijn kantoor werd geklopt. Di Stéfano en Gento, of mister even tijd had? Ik heb me verontschuldigd en de deur dicht gedaan. Misschien ben ik wat sentimenteel in zulke dingen, maar ik schoot even vol. In een flits ging mijn verleden door me heen. Mijn jeugd in Rotterdam-Charlois, mijn vader, een droom die kansloos leek. En nu stonden uitgerekend zij daar voor mijn deur. In het clubvoetbal had ik de absolute top bereikt. Prachtig. Wat een ander ervan denkt, zal me een zorg zijn; ik vind dat ik een prachtige carrière heb gehad.'

Telefoon. Mariska. 'Ik ben even in gesprek, schat. Mag ik je straks terugbellen?' Als hij ophangt: 'Mijn kleine meissie.'

Hij zet nog een keer koffie, Dolce Gusto. Zegt: 'Vraag me de opstelling van Veendam in 1972 en ik gooi 'm er zo uit. Dat geeft wel aan hoe alles is binnengekomen. Het is zo mooi geweest.'

Ik begreep dat u onlangs ernstig ziek was?

'Nou, ik had vorig jaar wat plekkies. In mijn gezicht bleek het kwaadaardig te zijn, maar ik was er net op tijd bij. Huidkanker. Ze hebben een kwart van mijn onderlip weggehaald, daarom heb ik nu een andere mond. En er zaten ook wat plekkies op mijn armen, benen en borst. Die hebben ze ook weggehaald. Maar je schrikt wel, hoor. Zó.'

U heeft jarenlang in de zon gestaan.

'Volgens de artsen lag het daaraan, ja. Destijds bestond die hele cultus van je insmeren met factor 50 nog niet, hè. Nu kreeg ik een zalf voor mijn voorhoofd; vreselijk. Ik liep vier weken rond als Bassie van Adriaan, de katten bliezen ernaar. Maar toen waren de plekkies daar ook weg. Dus voor nu ziet het er goed uit. Ik moet alleen elke drie maanden terug voor controle.'

Gepluk aan een kokosmakroon, hand door het witblonde haar. 'Had ik net vijf jaar geleden een huisje in het zuiden van Spanje gekocht. Een klein paradijsje, helemaal geweldig. Maar nu mag ik dus niet meer in de zon. Vorige week was ik er een paar dagen. Zit ik op m'n terras in een shirt met lange mouwen en een lange broek. En lig ik in m'n zwembad met een pet op. Toen dacht ik: wat doe je hier eigenlijk nog? Dus die heb ik maar meteen te koop gezet.' Hij tuurt naar buiten. Mompelt: 'Toch jammer.'

Leo Beenhakker verwelkomt de nieuwe negentienjarige Zweedse spits Zlatan Ibrahimovic van Malmo FF (2001). Beeld anp

Ook het penthouse gaat waarschijnlijk in de verkoop.

'Ik ben nu in de fase dat je je gaat afvragen wat je nog doet met de rest van je leven. Nou, dan kom ik uit op een huissie met een stukje grond, onder de rook van Rotterdam. Weer lekker een hond erbij, op negen hoog is dat niks, een beetje in een tuin klooien, kippenhok bouwen, schuurtje timmeren, fietsen. Niks mis mee, toch? Zolang ik maar niet achter de geraniums hoef te zitten.'

U heeft een vriendin, toch?

De diepste zucht van de ochtend. 'Mag dat ding nu uit?' Dan: 'Ik heb daar verder niks over te zeggen. Dat is te privé. Zullen we verder gaan? Volgende vraag?'

Ook het penthouse gaat waarschijnlijk in de verkoop.

Oké. Kijkt u nog elke wedstrijd van Feyenoord op tv?

'Zo veel mogelijk.'

De eerste keer dat u er ging werken was u technisch directeur bij Vitesse. U betaalde uit eigen zak de afkoopsom.

'Ik heb de overschrijving nog in een mappie liggen. Drie ton, aan de Stichting Betaald Voetbal Vitesse. Zo graag wilde ik naar Feyenoord.'

Is het ironisch, dat u nu elke dag langs De Kuip moet?

'Tja, het was zes jaar geleden wel makkelijk, toen ik hier kwam werken. Maar nu zie ik dat stadion elke dag. Of ik nou naar het centrum of Zuid ga, ik kom er langs. En als ze thuis spelen, hoor ik Het Legioen.'

In het boek beschrijft u hoe uw goede vriend Aad van der Laan in 2013 een lintje krijgt, dat hem wordt uitgereikt in het Maasgebouw van De Kuip. U was er niet bij.

'Ik trok het niet, nee. De wond was te vers. Aad en ik kennen elkaar vijftig jaar, ik heb er eerlijk met hem over gesproken. Hij begreep het.'

Onlangs ging u wel: toen verzorger Gerard Meijer tachtig werd.

'Met lood in mijn schoenen. Aad en zijn vrouw zijn met me meegegaan. Het kostte me heel veel zelfoverwinning, ik was er vier jaar niet geweest. Maar ik wilde gaan, voor Gerard - krijg allemaal de pestpokken! Bij de ingang werd ik opgewacht door een van de secretaresses, zij begreep hoe moeilijk het voor me was. Gerard ook, hij werd heel emotioneel. Ik ben een uur gebleven. Je ziet wat bekenden. Giovanni van Bronckhorst, Jean-Paul van Gastel - mijn gozertjes, nog steeds. Maar je gaat ook mensen proberen te ontlopen. Aan één kant zwak, maar ik had er gewoon geen behoefte aan. Het doet pijn. Waanzin, hè? Ik ben een gevoelsmens, dan gebeurt dat. Toen ben ik naar huis gewandeld, alleen. Halverwege ben ik op een muurtje gaan zitten. Ik heb een sigaartje gerookt, dom voor me uit zitten kijken en gedacht: het is goed zo.'

Archiefbeeld van Johan Cruijff en Leo Beenhakker. Beeld anp

Echt?

'Ja. Het heeft me innerlijke rust gegeven dat ik mezelf had overwonnen.'

De telefoon. Een redacteur, van talkshow Pauw, of hij Beenhakker alvast kan vastleggen, voor als het boek verschijnt? De Don zucht, steunt en blaast wat, mompelt: 'Dat weet ik nu allemaal nog niet, hoor.'

Die telefoon gaat toch best vaak, hè?

'Jaaaa wijffie, speciaal omdat jij er bent laat ik ze bellen, nou goed!?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden