Column

Vloekende chefkoks leveren smaakvolle televisie

Een chefkok die zich gedraagt als krankzinnige wetenschapper levert smaakvolle televisie op.

3-sterren-Michelin kok Sergio Herman op de rode loper tijdens de premiere van de documentaire Fucking Perfect. Beeld anp

Donderdagavond werd de documentaire Sergio Herman: Fucking Perfect uitgezonden. Niet voor het eerst overigens, maar wat doet dat er in een oceaan van herhalingen toe? Sergio Herman is een van Nederlands beste chefkoks. Hij behaalde met zijn restaurant drie Michelin-sterren, maar besloot de boel toch maar dicht te gooien en iets nieuws te beginnen. Hij begon The Jane in Antwerpen, waarmee hij ook weer twee sterren pakte. Zijn nieuwste restaurant Pure C in Cadzand heeft er eentje. Je zou dus kunnen zeggen dat het steeds minder gaat.

Nee, dat is flauw. Hermans nieuwste project is een keten van luxe patatzaken in vijf grote Nederlandse steden. 'Frites Atelier' heet het en de 'flagshipstore' komt in Amsterdam. Op de website kan je solliciteren, maar ik zou eerst even die documentaire kijken.

'Jij kleine rat hè, kijk nou eens hier' zegt hij tegen een van zijn koks als Herman hem betrapt op een slordigheidsfoutje. Even later zit er een kritische meneer in het restaurant. Die moet goed en snel bediend worden, maar dat gebeurt blijkbaar niet. 'Godverdomme joh kerel' schreeuwt Herman. 'Die mensen zitten hier binnen. Het moet gelijk ingezet worden. Het is al zo'n kritische klootzak, godverdomme!' Herman schreeuwt ook in het gezicht van zijn koks. En hij praat grappig Engels. 'Hey guys, hey cooks,' moedigt hij zijn team aan, 'we go for a fucking good week this week okay?' Het deed denken aan Louis van Gaal. Beiden streven ze naar perfectie, beiden gaan ze daarvoor niets uit de weg, beiden spreken ze interessant Engels.

Het fanatiek najagen van perfectie doet ook Grant Achatz, het onderwerp van de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Chef's Table, een documentaireserie over chefkoks op Netflix. Chef's Table is in alle facetten de mooiste programmaserie over eten van dit moment. Van het bombastische Winter uit de Vier jaargetijden van Vivaldi als soundtrack, tot de zorgvuldig gestileerde en kleurrijke beelden, tot de keuze in verhalen die verteld worden. Grant Achatz is misschien net zo veel krankzinnige wetenschapper als chefkok. Hij serveert zwevende ballonnen van kaas, aardbeien die eigenlijk tomaten zijn, tomaten die eigenlijk aardbeien zijn en vindt het concept van eten op borden leggen maar niets. Zo serveert hij het gerecht 'boon en verschillende garneringen' op een kussen gevuld met nootmuskaatlucht. Want 'aroma maakt van een maaltijd een emotionele ervaring'.

Hoewel de filosofische en eclectische zijpaadjes Chef's Table soms een tikkeltje hoogdravend kunnen maken (zeker als er wijd open deuren als 'perfectie werd een passie van me' worden ingetrapt) is het fijn luisteren naar mensen als Achatz die vertellen wat ze anders of beter willen doen, en vooral waarom ze dat willen. Maar je moet het vooral allemaal zien. Want het mag dan raar klinken, een dessert van tropisch fruit met rum, vanille, meringue en verschillende sausjes à la Jackson Pollock geserveerd op een tafelkleed, het resultaat was fucking perfect.

V's televisierecensententeam bestaat uit Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Julien Althuisius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden