Vlissingen

Gisteren draaide op het festival Film by the Sea in Vlissingen de film Gegen die Wand, een Duitse film over een sombere, veertigjarige Turk die na een mislukte zelfmoordpoging steun vindt bij een meisje dat ook een mislukte zelfmoordpoging achter de rug heeft....

Martin Bril

Goed.

Ik arriveerde te laat in Vlissingen om de film te kunnen zien, maar gelukkig was er de wind om naar te kijken, want het stormde, en dus begaf ik me naar de Boulevard Blankert, om de hoek van het CineCity-complex waar het festival zich afspeelt.

De Boulevard Blankert is een verzameling flats, appartementengebouwen, hotels en terrassen langs de Westerschelde. Het doet er aan België denken, aan Knokke en Oostende, maar dat is geen wonder. België is hier dichterbij dan Rotterdam.

De rivier lag er machtig en grauw bij. Grote schuimkoppen dansten op de golfen die kapot sloegen tegen de kade. Containerschepen ploegden langzaam richting Antwerpen, of richting het zeegat. De lucht was afwisselend wild schuimend grijs en wit, dan weer dreigend zwart, soms helder blauw. Aan de overkant van het water lag Breskens – af en toe stak een kleine veerboot over, die vervaarlijk heen en weer schudde: ik was blij dat ik niet met de fiets onderweg naar Zeeuws-Vlaanderen was.

Dan de wind.

De wind bulderde en blies, de wind floot en gierde, de wind gooide de schaarse wandelaars op de boulevard zowat in het water; bejaarde dames hielden zich vast aan lantaarnpalen, twee heren die te lang geluncht hadden in café-restaurant De Bourgondiër werden bijna uit hun broek geblazen toen ze naar hun BMW liepen, vlaggen en parasols hadden het zwaar, té zwaar soms.

Op zeker moment, het liep tegen vier uur in de middag, passeerde een oude man op een scootmobiel – hij bewoog zich voort in westelijke richting, pal tegen de wind in. Hij reed op de stoep, keurig langs de plantenbanken en de bankjes.

Achterop het voertuig was een mandje gebonden, waarin een hond zat. De man droeg een lange, leren jas en een pet die gek genoeg op zijn hoofd bleef staan. Sommige mensen hebben dat: hoe hard het ook waait, hun hoofddeksel blijft zitten. Anderen mensen verliezen hun hoed al bij een klein lentebriesje. Maar wat heb je aan een hoed als je scootmobiel de wind niet aan kan?

Halverwege de Boulevard Blankert, voorbij het terras van De Bourgondiër waar twee dames zich de thee uit de glazen lieten blazen, kwam de oude man tot stilstand. Zijn voertuig kon niet verder. De man keek haastig om zich heen en draaide zich toen om om iets tegen de hond te zeggen. Het was een braaf beest, het zat lekker met de kop tegen de leren rug van zijn baas.

De baas ging draaien.

Even wachten tot de wind wat minder was, snel een stukje vooruit, het stuur scherp naar links. Over de schouder kijken, een stukje achteruit, aan het stuur trekken, naar rechts en daarna vooruit – waarbij de man er kennelijk niet op rekende dat hij nu de wind vol in de rug zou krijgen. Pijlsnel vloog hij over het voetpad langs de boulevard, richting de stad en het CineCity-complex waar Gegen die Wand zo'n beetje ten einde liep. Jammer dat hij niet Gegen die Wind heette.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden