Vliegende Panters rekenen af met de grote namen

THEATER..

Hype door De Vliegende Panters, regie: Ruut Weissman. Nieuwe de la Mar Theater Amsterdam 26 november. Tournee.

De Vliegende Panters hebben geen aanloop nodig. Direct vanuit stand bespringen ze de prooi: 'Hitler, was dat nou nodig?' Waar andere cabaretiers zich toch nog enigszins inhouden, geven zij juist extra gas: 'Kampen en massagraven. Onze Adolf begon een beetje door te draven.'

Verwacht van Rutger de Bekker, Diederik Ebbinge en Remko Vrijdag geen politiek correcte opmerkingen. Ze slaan je met onbehoorlijke teksten om de oren, staan er even sarrend grijnzend bij te kijken en huppelen dan vrolijk verder.

Ze kunnen zich gewoon niet voorstellen dat een cabaretier in alle ernst door de krant harkt en daar zijn onderwerpen voor een avondje vermaak uit haalt. Freek de Jonge, met zijn vioolkrassende echtgenote, krijgt de wind van voren in een schitterend lied over zinloos en zinvol geweld. Adelheid Roosen die met neo-feministische ideeën de Afrikaanse binnenlanden doorsjokt wordt in haar hemd gezet. Hype lijkt een definitieve afrekening met de bestaande cabaretvormen en grote namen. Niets of niemand is veilig voor het drietal.

En toch is Hype geen leeg amusementsprogramma. Onder de kleurrijke dikke laag feestslingers en ballonnen zit meer moralisme dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Maar dan moralisme uit de andere hoek. Zo zien we drie onderuitgezakte jongens die zich stierlijk vervelen. Ze hebben het allemaal al een keer gedaan, op video gezien, of er uitvoerig over gezeurd.

Er wordt geen enkel excuus aangevoerd voor die domme lethargie. Er wordt geen minister aangeklaagd die buurthuizen sluit, of werkgevers die abnormaal hoge eisen stellen. Dit zijn gewoon lamzakken waar de samenleving helemaal niks aan heeft. Ook de krankzinnige medley van voetballiederen gaat in die richting. Achter de hilarische buitenkant wordt de taalinflatie en de gevoelloosheid op de korrel genomen.

In Hype zoeken drie gladde jongens naar de wortels van succes. Hoe wind je de klant om je vingers, hoe kun je massale gekte veroorzaken? Het antwoord is simpel: geef de doelgroep precies wat ze wenst en gooi er dan nog een onverwacht schepje bovenop. Dat geldt niet alleen in het bedrijfsleven, maar ook in het theater. Dus krijgt het publiek van De Vliegende Panters in razend tempo een R & B-act, grove straathumor, een schop tegen bekende namen, wat poep-en-pies-grappen, een rap, en wordt de new age-onzin belachelijk gemaakt. En op dat hechte fundament wordt dan een frivool, maar ingenieus ontworpen torentje gebouwd.

Nadat de Akademie voor Kleinkunst al eerder een megahit scoorde met Acda & De Munnik, kunnen ook De Vliegende Panters de aantrekkingskracht voor de kleinkunstopleiding nog eens extra vergroten. Directeur en regisseur Ruut Weissman heeft alle reden tot glimmen.

Het trio (wat een verademing na al die solisten) toont bovendien de breedheid van de school aan. Er worden niet alleen teksten met scheermesjes afgeleverd, maar er wordt ook nog eens fraai gezongen en ook de bewegingslessen zijn niet aan de Panters voorbijgegaan. Door de artistieke basis en de begeleiding hebben ze de druk na het succes van hun eersteling Sex goed doorstaan. Een hype is van korte duur, maar ook die zekerheid kan door De Vliegende Panters wel eens op zijn kop worden gezet.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden