Vleselijke woestheid

Zanger-gitarist Greg Dulli, na vijftien jaar weer in de studio met zijn oude band The Afghan Whigs, verklaart zijn eigen muziek aan de hand van vijf favoriete cd's.

Ja hoor eens, hij heeft in het verleden ook wel eens geopperd dat hij nooit meer drugs zou gebruiken en dat hij nooit meer witbrood zou eten. Dus die opmerking dat hij nooit, nóóit meer met The Afghan Whigs zou spelen, moeten we dan ook maar met een korreltje zout nemen. Greg Dulli, zanger-gitarist van de indie soul-rockband die in de jaren negentig meerolde met de grungegolf, terechtkwam bij het beroemde Sub Pop label en vervolgens succesvol verhuisde van het alternatieve circuit naar een grote platenmaatschappij, haalt zijn schouders op. 'Ik ben gewoon van gedachten veranderd.'


Nu ja, het feit dat hij tijdens een akoestische solotoer in 2010 gezelschap kreeg van ex-Whig-bassist John Curley plaveide de weg naar een reünietournee, waarna zelfs in 2013 een verrassingsoptreden met r&b-ster Usher op het festival South by Southwest in Austin volgde. Dulli: 'Toen spraken we voor het eerst over het opnemen van een nieuw album.'


Vijftien jaar na hun vorige plaat volgt dan Do To The Beast en is de band terug in de originele bezetting. Althans, bijna. Gitarist Rick McCollum, die de liefde voor soul met Dulli deelde, straalt door afwezigheid wegens'persoonlijke problemen', zoals Dulli het discreet omschrijft.


Niettemin klinken de Whigs als vanouds. Dulli is wederom de geobsedeerde wildeman die een ietwat wankele zangstem compenseert met overdoses bevlogenheid. Het album klinkt als een bloemlezing van subtiele persoonlijke hommages aan Dulli's helden. De vervormde Wurlitzer-piano in Lost in The Woods roept herinneringen op aan Queens You're My Best Friend. In Algiers flirt Ennio Morricone met de beat van The Ronettes' Be My Baby en Matamoros is Led Zep meets disco. 'Nee, nee, dit is niet met voorbedachten rade. Als muzikant ben ik nu eenmaal de optelsom van mijn invloeden en die klinken vervolgens door in mijn muziek.'

undefined

1 Prince - Purple Rain (1984)

'1999 was het eerste Prince-nummer dat ik op de radio hoorde. Daarna kocht ik meteen oudere albums als Dirty Mind en Controversy. Maar op de single Purple Rain klonk die waanzinnige rockgitaarsolo en ik dacht wow, deze gast is een badass gitarist. Toen kwam When Doves Cry en dat had opeens heel dunne synths, kale drums en vreemde chants. Prince deed het allemaal: hardrock, psychedelische rock, r&b. Net zoals vóór hem Sly Stone of Jimi Hendrix. Purple Rain was bijna een muzikaal manifest waarin trouw aan genres categorisch werd afgewezen. Ik heb Prince zo'n vijftien keer live gezien en hij staat nog steeds hoog in mijn lijstje van beste performers en gitaristen.'

undefined

2 Outkast - Aquemini (1998)

'Om een beetje dezelfde redenen als Purple Rain. Ik houd ervan als muzikanten omnivoren zijn en je hoort aan Outkast dat ze al hun invloeden hebben opgezogen en verwerkt. Het titelnummer bijvoorbeeld, wasemt die typisch sensuele relaxte soul van Isaac Hayes uit. Over het algemeen is de hiphop van André 3000 en Big Boi altijd doortrokken van jarenzeventig-psychedelische funk van Parliament en Funkadelic, terwijl André er in zijn raps een eigenzinnig patois van Atlanta streetjive en countryslang op na houdt. Hun teksten en typische rapflow maken het op die manier altijd onmiskenbaar Outkast.

undefined

3 Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

'Weer die diversiteit. The Rover, met zijn bluesrock, was een van de eerste nummers die we als The Afghan Whigs speelden. Trampled Under Foot, met die ritmische clavinet, is bijna een funknummer en die glissandi bij de strijkers in Kashmir waren mijn introductie in de muziek uit het Midden-Oosten. Ik kan me nog herinneren dat ik Kashmir opzocht in de atlas en dat het helemaal niet in de buurt lag van Marokko, wat ik dacht. Maar toen ik voor het eerst Marokko bezocht en ik de roep voor het gebed vanuit de moskeeën hoorde, maakte ik meteen weer die connectie. De drums op die plaat klinken trouwens ongelooflijk wild. Het heeft een haast vleselijke woestheid. O ja, ik heb Custard Pie altijd een geweldig nummer gevonden om seks op te hebben.'

undefined

4 Roxy Music - Avalon (1982)

'Een wonderbaarlijk romantische plaat. Ik ben gek op Bryan Ferry's stem, gek op de gitaar van Phil Manzanera en gek op de saxofoon van Andy Mackay. Dit is een van de mooiste stemmige platen die je in niet meer dan zo'n veertig minuten weet in te pakken in een magische sfeer. Als ik More Than This hoor, wil ik een beter mens worden. Bovendien, de chicks zijn dol op Bryan Ferry. Handig. Als je niet weet wat de chicks leuk vinden, mis je een heleboel, als je begrijpt wat ik bedoel.'

undefined

5 Nick Cave and the Bad Seeds - Henry's Dream (1992)

Papa won't leave you, Henry is een van de meest beeldende songs die ooit zijn geschreven. Cave is een sublieme verteller en zijn nummers trekken je onweerstaanbaar mee in zijn soms bloedige verhalen: 'Well I thought about my friend Michel, how they rolled him in linoleum and shot him in the neck. A bloody halo like a think bubble.' Alle nummers op Henry's Dream hebben die filmische kwaliteit. Loom Of The land is ellendige droevenis en Jack The Ripper is beangstigend maar door het ritme is het ook een heel goede neukplaat.'


Do To The Beast van The Afghan Whigs ligt nu in de winkel.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden