Vlekkeloze en pijnloze race geeft Van Langen weer hoop

'Fuck met die hele zooi.' Dat was de gedachte op dinsdag. De pijn maakte lopen tot een kwelling. Dus moest opnieuw de fiets worden beklommen, een soort trainen in het luchtledige....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

HECHTEL

'Af en toe knettergek' was ze ervan geworden. Het was volkomen onvoorspelbaar hoe die rare voet, in de week die volgde op haar opgave bij de Nederlandse kampioenschappen, reageerde. De ene keer leek er niets aan de hand, de volgende dag moest ze een warming up al vroegtijdig onderbreken. Arts Peter Vergouwen hield haar voor dat het gebruik van pijnstillers in de topatletiek heel gewoon is, dat ze haar weerzin gewoon opzij moest zetten. Maar Van Langen houdt nu eenmaal niet van pillen. Een aspirientje zal ze nog niet nemen. Of het moet al zijn onder bedreiging.

In Hechtel, nadat ze tweede was geworden op de 800 meter, was de Olympisch kampioene bijna uitgelaten. Ze had haar tijd van Nice met 1.59,02, tot op een fractie benaderd, maar ze had vooral het gevoel gehad niet 800 meter lang te moeten sprinten. Betrekkelijk eenvoudig had ze het spoor gehouden van de kopgroep en toen het erop aankwam was ze achter de 'oude' Russin Goerina toch nog tweede geworden. Die Russin miste op haar beurt met futiel verschil de beste seizoenprestatie van de Britse Holmes.

Het is langzaamaan natuurlijk een kwestie geworden van vastklampen aan elke opwekkende ervaring. Het lijkt bijna uitgesloten dat Van Langen bij de WK in Göteborg nog op het rostrum kan komen, maar in Barcelona was ze ook geen titelgegadigde dus waarom zou niet een tweede keer nog eens alles meezitten? Ze moet erin blijven geloven, dat is de stelregel, maar het werd haar de afgelopen jaren wel erg moeilijk, en stééds moeilijker gemaakt.

Voorlopig was Van Langen al lang blij dat ze een race kon voltooien, zonder zich meteen in wanhoop tot Vergouwen te hoeven wenden. Het was alsof na de faliekant mislukte NK iets rechtgezet moest worden en alsof bijna de hele Nederlandse kolonie zich in Hechtel wilde revancheren. Christian Tamminga verbeterde het nationale record polsstokhoogspringen tot 5.55, Regilio van der Vloot liep 10,40 op de 100 meter, Silvia Kruyer kwam tot 4.13,01 op de 1500 meter en Ellen van Langen bleef dus meer dan heel.

Het enige wat aan die rare, hectische 'Nacht van Hechtel' mankeerde, was een uitbreiding van de Nederlandse equipe voor de WK. Robin Korving startte slecht en trapte zijn laatste horde om, terwijl Jacqueline Poelman niet verder kwam dan 10,62 op de 100 meter vlak. Het bleef dus bij een afvaardiging van zeven. Maar met Van Langen.

Een sinecure was het niet om tweede te worden op die 800 meter. Letitia Vriesde, onderhevig aan een plotselinge vorm-terugval, was de Olympisch kampioene al steeds voorgebleven en werd nu vijfde. Maar misschien bedroog de schijn. Van Langen was de eerste om te erkennen dat Vriesde 'minder' had gelopen dan eerder in het seizoen. Waarschijnlijk was ze vol in voorbereiding op de WK.

Maar Van Langen schudde ook andere renommé's vrij soepel van zich af, onder wie Ester Goossens. Op een kortstondig gevoel van uitputting volgde bovendien een spoedig herstel. Voor haar gevoel had Van Langen de situatie eindelijk weer grotendeels in bedwang. Ze had twee zorgen gekend: haar vorm en haar voet. De vorm was goed gebleken. Hoe het met de voet was gesteld, diende te worden afgewacht. Maar er was eindelijk weer die kenmerkende blijmoedigheid. Van Langen leek een pianiste die eindelijk de juiste toets had gezocht en die eindelijk had gevonden.

Maar natuurlijk is de onzekerheid nog niet geheel verdrongen. Tijdens de WK moeten drie races in vier dagen worden gelopen, dat stelt een voet meer op de proef dan een enkelvoudige wedstrijd in Hechtel. Maar Van Langen kon in elk geval weer eens de 'ogen in de rug' van een tegenstandster priemen en die betrekkelijk moeiteloos volgen waarna ze bijna als vanouds kon versnellen. Zij het (nog) niet zo verwoestend als Goerina.

De vraag is ook of ze, eenmaal in Göteborg, niet te zeer de wetenschap zal voelen dat ze de enige Nederlandse is met medaillekansen. Ook in dat opzicht was de avond in het Hechtelse Duinenstadion geen maatstaf. Ook al liep Ribeiro een wereldrecord, Tuffour 10,12 op de 100 meter en ook al waren een paar Keniaanse redieren ongenaakbaar snel op steeple en 5000 meter, het bleef toch ook het ouderwets knusse gala dat al zo lang een Nederlands stempel droeg en Nederlanders stimuleerde.

De nationale titelstrijd van een week eerder werd door 'Hechtel' zelfs nog onbeduidender. Christian Tamminga, die donderdag in zijn woonplaats Alphen aan de Rijn al 5.51 had gesprongen, verbeterde wederom het Nederlands record. Veel te laat was de sprinterszoon in België gearriveerd, maar na 5.20 en 5.40 had hij nog juist energie genoeg om 5.55 te springen. Het scheelde maar vijf centimeter met de WK-limiet, maar hij kon het billijken dat technisch directeur Bert Paauw uiteindelijk de WK-ploeg niet wenste uit te breiden.

De voormalige gymnast Tamminga, die door zijn vader wordt getraind, lijkt klein voor het métier maar heeft een onberispelijke techniek en is met zijn 21 jaar buitengewoon jong. Dat laatste geldt ook voor Silvia Kruyer, pupil van bondscoach Bob Boverman en Nederlands kampioene op de 1500 meter. Ze ontpopte zich in Hechtel definitief als opvolgster van Elly van Hulst en kwam evenals Tamminga zeer dicht bij de WK-limiet door in 4.13,01 tweede te worden. Op het baantje van Hechtel toonde ze een lef die in de Nederlandse atletiek zeldzaam lijkt geworden. 'Ik ben er nog lang niet,' temperde ze haar eigen geestdrift. Het hadden woorden van Van Langen kunnen zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden