Vleeskoeien in plaats van kaas

‘Je kunt zo’n kalf ook wekenlang met de fles voeden’, zegt Maarten Suijlen (44), nadat hij zijn handen heeft gewassen....

De veearts is net geweest. Een vrouw, vertelt hij, dat maak je zelden mee. Ze heeft het kalf dat niet wilde drinken een infuus gegeven. Misschien helpt het, maar Suijlen heeft er weinig fiducie in. Hij pakt zijn schrift erbij. Kijk, de afgelopen twee weken zijn er vijftien kalveren geboren. Dit is de eerste waarmee het mis gaat. ‘Elf mennekes en vier vrouwen’, zegt hij met iets van spijt in zijn stem. Hij heeft liever vrouwen, die kunnen zelf weer moeder worden.

We zitten aan de keukentafel van de boerderij Domaine de Maurepas, een paar huizen en schuren die samen een kleine nederzetting vormen in het zachtkloppende hart van Frankrijk. Het dichtstbijzijnde dorp heet St. Maurice sur Aveyron. Parijs ligt 150 kilometer naar het noorden, in een andere wereld.

Twintig jaar geleden kwamen hij en zijn vrouw Charlotte hier wonen. Ze leerden elkaar kennen op de biologisch-dynamische landbouwschool in Kerk-Avezaath. Samen zouden ze een boerderij beginnen.

Een biologische moraalridder, noemt Suijlen zich. ‘In zwart-wit’, vult zijn vrouw aan. Een biologisch-dynamisch bedrijf bouwt bij voorkeur een eigen kring klanten op, die groenten, sappen, vlees, eieren en zuivel komen kopen. Op de boerderij wonen idealiter meerdere gezinnen, de klanten helpen zonodig mee. Zo heb je geen last van de wereldmarkt.

Maar het is er nooit helemaal van gekomen. De gezinnen vonden het te afgelegen of waren te recht in de leer. Ze wilden een antroposofische school voor hun kinderen, wilden roze gordijnen en ongelakte meubels. Het plan voor een kaasmakerij – Goudse Franse kaas – liep stuk op de overheid, die vond dat Suijlen eerst koeien moest kopen, en pas daarna kans maakte op een melkquotum.

Suijlen botste vaker met de Franse regels. Neem de verplichting een groenstrook van vier meter aan weerskanten van de rivier aan te houden, zonder kunstmest en zonder gewassen. ‘Mijn hele boerderij is zo’n groenstrook’, reageerde Suijlen. Om een proces uit te lokken, ploegde hij zijn land tot vlak aan het riviertje om. Hij moest voorkomen, maar de zaak werd geseponeerd. ‘Ze hadden geen zin in jurisprudentie.’

In de ‘bd’ is de mens belangrijk, maar de bodem ook, zegt Suijlen. ‘De plant is de weerslag van allerlei invloeden. Strooi je er kunstmest en bestrijdingsmiddelen op, dan behandel je hem als een dood lichaam. Wij hebben in die twintig jaar de bodem hier veel gezonder gemaakt.’ Een dikke ordner bevat zijn strijd tegen vervuiling door genetisch gemanipuleerde gewassen, waardoor hij straks niet meer kan garanderen dat zijn product biologisch is: brieven aan Prodi, Chirac en minister Veerman.

Nu willen ze stoppen. Omdat hun drie kinderen bijna het huis uit zijn. Omdat Suijlen met z’n twee meter eigenlijk te lang is voor het werk. Maar vooral omdat hij is moegestreden.

In de stallen staan ruim honderd Charolais te dampen, stevige vleeskoeien die drie jaar mogen groeien voordat ze naar het abattoir gaan. Toch, de kalveren die nu geboren zijn, hoeft hij niet meer groot te zien worden.

‘Ik heb twintig jaar voor de grond gewerkt, de rest van m’n leven werk ik voor mezelf’, zegt Suijlen. Hij zou graag een boek schrijven over zijn grootvader, luitenant-kolonel bij de marechaussee. Toen die bij de bevrijding van Nijmegen zag wat een puinhoop de Amerikanen achterlieten, schreef hij aan het hoofdkwartier: ‘De Duitsers gedroegen zich beter’.

‘Een typische Suijlen-zin’, zegt Maarten. Hij knikt goedkeurend.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden