Vlagvertoon

DE vlag hing al sinds half april over het balkon...

Jan Blokker

Wim zat al die tijd natuurlijk overwegend in Frankfurt of in een vliegtuig naar New York, maar af en toe belde hij naar huis.

'Hangt hij er nog?', vroeg hij dan aan het eind van een gesprek waarin hij eerst uitvoerig had geinformeerd of verder alles goed ging.

'Waarom zou hij er niet meer hangen?', klonk het dan aan de andere kant.

En hij hoorde de lichte aangebrandheid in haar stem.

Het onderwerp lag ook gevoelig. Als ze één ding niet wilde, was het rond te moeten lopen als de vrouw van meneer Wim. 'Ik ben niet de appendix van mijn man', zei ze vaak. En bovendien: hij had het in zekere zin goed gevonden. 'Schaadt het je werk?', had ze gevraagd. 'Dat niet', had hij geantwoord. 'Ik zou het niet doen als ik jou was, maar je moet het zelf weten.'

Maar hoe zou ze hebben gereageerd als hij meteen had gezegd: 'Een Palestijnse vlag uit het raam van iemand in mijn positie? Ben je nou helemaal niet goed bij je hoofd geworden?'

Het was trouwens haar raam, dus formeel haar positie.

En hij kende Gretta.

'Hangt hij er nog steeds?', vroeg hij halverwege mei.

En zij meldde dat er na een brief en een telefoongesprek onmin was ontstaan met de overkant.

Burenruzie, ook dat nog.

Frans Bromet heeft gedurende lange tijd gesprekken gevoerd met mensen die vanwege een hond, een dakkapel of een iets te weelderig over de rooilijn gegroeide jeneverstruik verbitterd op elkaars lip wonen. En bij de NCRV hebben ze een rubriek die Rijdende rechter heet, en die eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor politici en journalisten die willen weten waar het onbehagen in de samenleving vandaan komt. Ook altijd van 'n hond, een dakkapel of een iets te weelderig over de rooilijn gegroeide jeneverstruik.

Uit die programma's krijg je de indruk dat de heibels zich uitsluitend afspelen in eenvoudige volks- en middenstandsbuurten, alsof ze het monopolie zouden zijn van de mindere stand.

Maar dat is gezichtsbedrog. In de omgeving van de Amsterdamse Apollolaan - in Nederlandse speelfilms jarenlang de metafoor geweest voor kouwe kak - kunnen ze er ook aardig mee terecht. Het verschil zit 'm dikwijls in het niveau van de casus belli: geen hond, dakkapel of jeneverbes, maar het Midden-Oosten.

Overigens ontwikkelt de ruzie zich volgens hetzelfde mechanisme.

Heeft mevrouw Duisenberg tegen haar joodse buurman gezegd dat 'rijke joden' de schuld zijn van het Palestijnse leed, of had ze zich in het onaangenaam verlopen telefoongesprek beperkt tot 'de rijke joodse lobby in Amerika?'

Daar zou de rijdende rechter van de NCRV nooit uitgekomen zijn, net zo min trouwens als de burenruzie tussen Sharon en Arafat.

Intussen is justitie wel ingeschakeld. Namens Federatief Joods Nederland heeft advocaat H. Loonstein - een hele opluchting dat het niet weer Spong is - Gretta beschuldigd van aanzetten tot haat tegen het joodse volk en het doen van antisemitische uitlatingen. En tegelijkertijd heeft hij bij de rijke Amerikaanse lobby-organisatie World Jewish Congress het vezoek neergelegd of zij kunnen bevorderen dat de president van de Europese Bank tot persona non grata in de Verenigde Staten kan worden verklaard.

Als dat laatste zou lukken, zou hij onbedoeld het gelijk van mevrouw Duisenberg hebben bewezen. Er is geen World Palestinian Congress in New York.

'Zou je hem niet weghalen?', wilde Wim gisteren vragen - maar hij kreeg geen gehoor: Gretta was niet thuis.

Dus vloog hij even naar Amsterdam en deed het zelf.

De ene acte gratuit haalt de andere uit.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden