Column

Vlaamse liefde voor de krant hard en nietsontziend

Overname

De redacties van NRC Media gingen gistermiddag akkoord met de overname door het Vlaamse krantenconcern Mediahuis. Er waren elf tegenstemmers, vermoedelijk romantici die hadden gehoopt de zaken via crowdfunding in eigen hand te nemen, geharde neo-liberalen die liever de volgende roofridders welkom hadden geheten of trotse nationalisten die zich tegen de Vlaamse dominantie binnen de Nederlandse krantenwereld verzetten.

De 149 voorstemmers mogen wel van harte worden gefeliciteerd. Het Lux et Libertas zal voortaan worden verdedigd vanuit Antwerpen, wat heel wat beter is dan vanaf de Amsterdamse Sarphatikade, waar de oude eigenaar Egeria is gevestigd, het soort durfinvesteerder dat de drukpers vooral ziet als een helaas nog niet geheel omgebouwde geldpers.

Vanuit concurrentieoverwegingen was het voor de Volkskrant wellicht beter geweest als nieuwe rendementsfetisjisten en kapitaalrovers zich op NRC hadden gestort, maar die krant is veel te mooi en belangrijk om te hopen op de volgende horde kaalslagers.

Mediahuis is een joint venture van de families Leysen en Baert. Volgende week komt hoogstwaarschijnlijk de overname rond van de regionale kranten van Wegener door De Persgroep, die andere grote Vlaamse speler op de Nederlandse markt, eigendom van de familie Van Thillo.

Daarna zijn er in Nederland nog maar een paar kranten (De Telegraaf en zijn vier regionale dagbladen, de twee Veluwse landelijke kranten Reformatorisch Dagblad en Nederlands Dagblad en de noorderlingen Leeuwarder Courant, Friesch Dagblad en Dagblad van het Noorden) níét in handen van de Vlaamse krantenfamilies. Dat is tamelijk opmerkelijk.

Zes jaar geleden waren de Nederlandse kranten nog voor een groot deel in Engelse handen: die van het private-equity-schorriemorrie van Apax en de getalenteerde krantenslopers van Mecom. De heersende opvatting was dat de kranten hun langste tijd hadden gehad en de Angelsaksische sprinkhanen schraapten het laatste vet van de botten.

Ook Nederlandse krantenondernemers zelf zagen het trouwens niet meer zitten. Al ver voor de komst van de Angelsaksen waren ze bij PCM (de Volkskrant, NRC, Trouw, Het Parool) begonnen met de sloopwerkzaamheden, Wegener had die bloederige klus ter hand genomen bij zijn regionale kranten en bij De Telegraaf zijn ze tot op de dag van vandaag in de weer met eigenhandige euthanasie.

Het was alsof de kranten geen zin hadden hun overlijden passief af te wachten en de dood actief wilden versnellen.

Bij de Vlaamse courantiers ontbrak dat diepe pessimisme. Ze hadden daar niet de jaren van ongebreideld geldscheppen gekend die Nederlandse kranten hadden lui gemaakt en hadden er altijd al veel harder moeten vechten. En daar waren het dus familiebedrijven die de lakens uitdeelden, ondernemers van de lange termijn.

De kranten van het voormalige PCM werden door De Persgroep gered, zo simpel is het. De tijden zijn nog altijd zorgelijk, maar het fatalisme is verdwenen en de kranten zijn veel beter geworden: er is zelfvertrouwen.

Niet dat de Vlamingen pure romantici of halfmaffe drukinktsnuivers zijn. Ze zijn hard en nietsontziend - dat gaan ze ook bij NRC nog wel merken. Maar het Vlaamse efficiencydenken gaat wel hand in hand met liefde voor de krant.

Dat liefde voor je product, toewijding, betrokkenheid en ijver ertoe doen, dat is de boodschap waarmee ze de grens zijn overgestoken. Een mooie boodschap in neoliberale tijden - ook voor andere economische sectoren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.