Visser werkt nu voor BP

De mannen van Saint Bernard proberen de fragiele eilanden van hun moerasdelta te beschermen. ‘Dat klote-zwemvest!’..

Fishing Smack Bay, Louisiana Een processie van boten vaart tussen de eilandjes en moerassen van Saint Bernard. Naar buiten, in de richting van de olievlek. De vissers, verweerd en onder de tatoeages, zijn werkloos door het visverbod. Ze zijn nu op weg om hun manier van leven te verdedigen. ‘Omdat we van dit moerasland houden’, zegt een jonge deck hand.

De Ellie Margaret, een grotere boot, ziet eruit als een varend bord reuzenspaghetti. Op het dek ligt de lange witte boom opgetast, slangen van synthetisch materiaal dat olie in zich opzuigt. De mannen van Saint Bernard gaan ze op deze maandagochtend rond de fragiele eilanden van hun moerasdelta leggen.

De kapitein van de Ellie Margaret worstelt met een zwemvest. ‘Ik ben niet gewend aan deze dingen’, moppert hij. Geen visser draagt zoiets. Maar nu werken ze tijdelijk voor oliegigant BP, en moet het.

Dolfijnen
We varen verder, door het uitgestrekte moerasland dat deze mannen van jongs af aan op hun duimpje kennen. Langs springende dolfijnen, rijke oestergronden en de vallen voor de krabben. Een groep meeuwen pikt de door forellen opgejaagde garnalen uit het water. ‘Wat je daar kunt vangen, ik kan wel huilen’, zegt Anthony, die al twintig afzeggingen heeft gekregen van klanten die met hem vissen.

Overal varen de snelle boten van de visserijpolitie om het verbod te handhaven. Een krabbenvanger keert terug met al zijn vallen aan boord. Hij moet de vangst terug in het water gooien. De autoriteiten nemen geen enkel risico met de goede naam van vissen en schelpdieren uit dit beroemde gebied.

De mannen hier ‘besturen boten beter dan auto’s’, zegt Anthony, en worden ‘doodongelukkig als ze niet op het water zijn’. Ze groeten elkaar joviaal en voeren bezorgde gesprekken van boot tot boot: ‘Als het in het moeras komt, zijn we de lul. Zie het daar nog maar eens uit te krijgen.’

Een uur varen van het laatste huis sturen de vissers hun boten in de grassprieten van Fishing Smack Bay. Een helikopter van de kustwacht scheert over het water. De olie is nog een paar mijl verderop, daar mogen alleen professionele opruimers bij.

De vissers laden de spaghetti in kleinere bootjes. Daarmee leggen ze de boom langs een graseiland waar een kolonie van bruine pelikanen zit te broeden. De witte lijn ziet er volstrekt futiel uit in de majestueuze wijdsheid van de moerasdelta. ‘Maar je moet iets doen. We doen het eiland voor eiland’, zegt een visser.

Verder gaat het witte lint, door het water naar het volgende eilandje. Het begint te lijken op een werk van inpakkunstenaar Christo. Maar om dat te voltooien, zou veel meer boom nodig zijn. En alle boom die in Amerika wordt geproduceerd is niet genoeg om de baaien, eilanden en kanaaltjes van dit unieke natuurgebied te beschermen.

‘Er is veel te weinig. Ze geven het meeste aan het natuurpark aan de andere kant, voor de vogels. Dan pas denken ze aan ons’, moppert Johnny Schneider, kapitein van oesterboot Problem Child.

‘Dit is mijn leven, en het staat op het spel’, zegt hij. Maar de werkloze vissers waarderen ook de inkomsten die BP biedt: voor een kapitein 850 dollar per dag voor zijn boot en 46 dollar per uur loon. Het leggen van de boom is niet moeilijk. ‘Alleen zit dat klotezwemvest de hele tijd in de weg.’

De oestervisser is wel blij met het draaien van de wind. ‘Ik hoop dat de wind die rommel wegblaast. Laat het naar de stranden van Florida gaan. Daar is het tenminste op te ruimen’.

Hoop
Maar de waarheid is dat alles nog kan gebeuren. Op dezelfde maandag maakt de commandant van de kustwacht bekend dat het nog drie maanden duurt voor de oliebron onder zee is gedicht, zodat alle hoop is gericht op overkapping van de lekken.

Dan kan de wind weer draaien en de olie zo het moerasland inspoelen. De boom houdt alleen bij rustig weer. De oranje lijn die de mannen gisteren legden, moet nu al worden gerepareerd. De meeuwen zitten erop, aangenaam verrast.

In Saint Bernard spoelde Katrina vrijwel alle huizen weg. Maar het olielek is erger, zeggen vissers. ‘Met een orkaan weet je wat je kunt verwachten. Met een olielek weet je niet hoe de natuur reageert. Dit kan zo vier, vijf jaar duren.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden