Vissen naar vrouwen

Ik ben geen vrouw. En ik ben ook geen verrassende man. Aldus de Stichting Vrouw & Media, die dit voorjaar verontwaardigd reageerde toen bleek dat columnist Gerard Mulder op deze plek niet een 'vrouwelijke vervanger' zou krijgen....

De Stichting Vrouw & Media ging tot actie over en overviel Pieter Broertjes, hoofdredacteur van deze krant, op zijn kamer met een visset - symbool dat tot nadenken diende te stemmen. Begeleidend advies: 'Vis ook eens in een andere vijver.' Een persbericht werd vervolgens naar de mediaredacties van de grote dag- en weekbladen gezonden. Voor de zekerheid werd Broertjes ook nog een e-mail in de maag gesplitst 'met tientallen vernieuwende en prikkelende suggesties' - vrouwen dus die volgens de Stichting Vrouw & Media heel wel in staat zijn om eens in de twee weken zinnig over media te schrijven.

Dat lijstje raakte zoek. Ik kreeg het in elk geval nooit onder ogen. En piekerde me intussen suf welke vrouwelijke prominenten door de Stichting Vrouw & Media waren voorgedragen. Vrij Nederland-hoofdredactrice Xandra Schutte misschien? Parool-columniste Nilgün Yerli? Taalwetenschapper Agnes Verbiest? Politica Femke Halsema? Amerika-deskundige Ruth Oldenziel? Of toch Chazia Mourali of Ellen ten Damme, onlangs weggesaneerd bij het Volkskrant Magazine? Of, voor een dynamische dubbelrol, een van de huidige vrouwelijke columnisten van de Volkskrant? Nelleke Noordervliet? Anet Bleich? Annemarie Oster? M. Februari? Nieuwkomer Nelleke Zandwijk?

Ik vroeg me af: zouden die voorgedragen columnisten soms al schrijven voor Opzij, het feministische maandblad dat - vinden Opzij-redactrices tenminste zelf - een stuk geëngageerder is dan al die andere vrouwenbladen? Maar dat intussen ook, net als de homobladen, nogal nadrukkelijk voor eigen parochie preekt, bevestiging geeft en noodkreten slaakt, maar lang niet altijd de eigen goede zaak kritisch en vanuit uiteenlopende invalshoeken, beschouwt.

Ik las in het septembernummer van Opzij de column van Astrid Feiter. Zij vraagt zich af of er wel wijze vrouwen in dit land zijn. Die vraag bekruipt haar als zij de samenstelling van door de regering ingestelde onderzoekscommissies bekijkt. 'Kennelijk wordt liever voor de honderdste keer Jan Terlouw benaderd voor een adviesje, of de drukbezette Piet Hein Donner, de niet weg te denken Hans Alders of de eeuwige Johan Stekelenburg, dan gekeken naar een vrouw voor die post.'

Ze geeft, net als de Stichting Vrouw & Media, vast een lijstje suggesties van vrouwen die kennelijk 'niet in de adresboekjes van de ministers en staatssecretarissen staan'. Allemaal best, en erg goed bedoeld - maar intussen is vooral deze opmerking pikant: 'Beter een man in een commissie die feminist is of gevoel heeft voor de positie van vrouwen dan een vrouw die zich daarop niet wenst te profileren.'

Wat nu? Kan een vrouw die 'zich daarop niet wenst te profileren' soms niet een uitstekend onderzoekscommissielid zijn? Zijn feministische beginselen opeens van doorslaggevend belang als de vuurwerkramp in Enschede of de cafébrand in Volendam moet worden onderzocht? Wat wil Feiter nu eigenlijk? En wat willen de strijdbare bestuursleden van de Stichting Vrouw & Media? Hun hartenkreet lijkt dubbelhartig en achterhaald, riekt naar strijdbaarheid uit het tuinpakkentijdperk - een karikatuur, geef ik toe, maar dat is de oproep van Feiter ook. Om van de visset van de Stichting Vrouw & Media maar niet te spreken. Voorzitster Marloes Elings legde mij door de telefoon uit wat de drijfveer achter hun Volkskrant-bliksemactie was: 'Streven naar gelijkheid.'

En ik, in mijn onschuld, maar denken dat je gelijkheid op geheel andere wijze afdwingt. Door bewijs van kwaliteit, bijvoorbeeld. En door onafhankelijkheid. Niet door ongerichte kanselretoriek. Niet door onmachtig streven naar vrouwen op leidinggevende posities. Niet door - eerder regel dan uitzondering in Opzij - lovende besprekingen, in de rubriek Cultuur, van alles wat voor en door vrouwen gemaakt wordt. Maar eerder - óók in Opzij - door zo'n kritisch gesprek met psychologe Nel Draijer, of dat geruchtmakende interview met minister Laurens-Jan Brinkhorst, degelijk journalistiek vakwerk, gemaakt door een vrouw met oog voor de positie van de vrouw, en met uitspraken die in geen enkele krant en in geen enkel opinieweekblad zouden misstaan.

Straks stelt de Stichting Vrouw & Media Marjan Berk nog voor als columniste. Of parlementair verslaggeefster Wouke van Scherrenburg. Of, voor de broodnodige dubbelop-emancipatie - want vrouw én lesbo - Frédérique Spigt.

Straks ijvert de Stichting Vrouw & Media - vorige week druk met een debat waarin een vrouwelijke minister-president werd bepleit - nog voor de uitreiking van 27 Colombina's, voor de beste vrouwelijke bijrol, aan de 27 prominente vrouwen die nu de Vagina Monologen spelen. Omdat het zo zielig is dat oudere acteurs doorgaans veel meer werk hebben dan oudere actrices. Wat waar is, maar niet terzake doet bij een beoordeling van het enige dat telt: kwaliteit.

Schrale troost voor de Stichting Vrouw & Media: ik hou ermee op, want ik doe sinds deze week iets anders voor deze krant. Nog veel schralere troost: ik word over twee weken opgevolgd door een...man.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.