Vissen in brak water

Dat naar de komst van een restaurant soms reikhalzend wordt uitgekeken, weten we (doen we zelf ook weleens). Dat de roem een zaak zo kan vooruitsnellen dat ie al vóór de opening de eerste drie maanden is volgereserveerd, weten we helaas ook (met moeite konden we er na een halfjaar...

Achter aansluiten dan maar. Tot blijkt dat de lange rij wacht voor de geldautomaat die door een speling van het lot middenin de gevel zit van het hoekpand waarin sinds kort restaurant Atlantic is gevestigd. Binnen is het zelfs bepaald rustig te noemen. Op een doordeweekse avond zijn vier tafels bezet. Toch zijn ze er hier helemaal klaar voor, blijkens het visitekaartje: reserveren is mogelijk voor maximaal 110 personen.

Visrestaurant, staat op de gevel, en dat zullen we weten ook. De muren zijn in alle onderwatervarianten van blauw, groen en paars geverfd en rijkelijk versierd met nautische parafernalia. Steeds weer valt het oog op nieuwe scheepsmodellen, plastic kreeften en bossen gedroogd zeewier. Ter tafel liggen de vismessen al klaar. Op de placemats tortelen orca's met dolfijnen.

Hun minder gefortuneerde familieleden zweven een meter van onze tafel vandaan verveeld door een tropisch aquarium. Hoewel de breedgeschouderde bedrijfsleider het tegenspreekt, lijken ze zich niet erg senang te voelen in een glazen bak waar het mos op een stel stenen de enige vorm van flora is. Een onbestemd crèmekleurig sliertje (over de herkomst durven we niet te speculeren) wordt telkens door een andere vissenmond opgehapt en weer uitgespuwd.

We negeren het, evenals de raadselachtige maar nadrukkelijke geur die het midden houdt tussen schoonmaakmiddel en kattenbak, en duiken in de kaart. Drie pagina's met vis en drie met drank; daarnaast is er nog een wijnkaart. Het menu is vrij rechttoe rechtaan, vissoepen en -salades, kreeft, oesters en garnalen, en een flink aantal vissoorten die min of meer dezelfde behandelingen ondergaan: gegrild, gebakken, gefrituurd, gestoofd in tomatensaus.

Bij een goed koude Spaanse rosé (we krijgen hem niet te proeven, maar hij deugt) krijgen we calamares à la romaine en rouget, rode mul. De mulfilets, besprenkeld met olijfolie en peterselie, zijn lekkere gebakken visjes: de gegrilde inktvisringen zitten in een slap deegje en smaken wat taaiig.

Het besef dringt door dat we ons bevinden op de grens van twee werelden. Aan de ene kant het oer-Hollandse Oosterpark met het beeld van Nescio's Titaantjes, om de hoek de Javastraat, de meest exotische winkelstraat van Amsterdam-Oost. In Atlantic, dat een Marokkaanse uitbater heeft, ontmoeten de zoute en zoete stroom elkaar. Brak water - misschien ruiken we dát wel.

Alles is hier een mengeling. Het meubilair is dat van een degelijk eetcafé, zware houten meubels op gewolkte plavuizen, maar het verlaagde plafond bestaat uit stalen roosters, beschenen door veelkleurig TL-licht. Uit de keuken benedendeks borrelt klassieke oosterse strijkmuziek op, zich vermengend met de weeiige pop in de eetzaal. Stoere olielampen sieren de kitscherige spiegelbar. Naast een stilleven met houten scheepsroer hangt een maritieme paintbrush in goudkleurige glimlijst.

En neem nou het eten. In de meeste Middellandse-Zeelanden krijg je gefrituurde inktvisringen op een kaal bord, hoogstens met een part citroen. Hier is de opmaak typisch Hollands. Niet eens een bédje van ijsbergsla, nee, een kingsize ledikant.

Het toppunt van de cultuurmix is de menukaart, een optelsom van Nederlands en Marokkaans in een aandoenlijke spelling. Niet alle uitkomsten zijn begrijpelijk. Op eigen kracht herleiden we spandon (op de rekening trouwens spadon) tot spada, zwaardvis. Maar de specialiteit van de kok, sasoouila - geen idee. Een stoofschotel van allerlei soorten vis, licht de vriendelijke serveerster toe. Lijkt wel Spaanse zarzuela, opperen we. Ja, zegt ze, sasoouila, dat staat er toch? 'Het is een echt Mediterriaanse kaart.'

De zwaardvis is in blokjes, samen met kerstomaatjes, ui en citroen, aan spiezen geregen en gegrild. Simpel en sappig. De zarzuela, opgediend in aardewerken stoofpot, bevat kleine en grote garnalen, inktvisringen (ditmaal wel supermals), mosselen in de schelp, en minstens één vissoort, die we niet kunnen thuisbrengen. Het stoofvocht van tomaten smaakt vol, maar mist pit. We lusten er wel wat kruiden en knoflook in.

De rekening bedraagt fl 181,50 (82,36 euro), maar voor dat geld hebben we de vis laten zwemmen in twee flessen rosé (à fl 34,50) en is hij ook nog verwend met een toetje. Eentje. Maar de coupe ijs met slagroom was van een dusdanige omvang dat we hem oppeuzelden met ons tweeën. Inderdaad, typisch Hollands.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden