Visioen op een Rotterdamse vijver

AANVANKELIJK was ik van plan om hier keihard te gaan beweren dat ik, als ervaren observator van de topsport, aan een jong talent binnen de kortste keren kan zien of we hier te maken hebben met een aankomende 'grote' of niet....

Bert Wagendorp

Helaas is dat plan in het water gevallen.

Ik had de volgende methode in gedachten: eerst nagaan bij welke grote sporters ik de nog verborgen signalen van komende grootheid vroegtijdig had opgevangen. Vervolgens, via slimme omkering, u van mijn gave overtuigen. En dan, báf, die sportieve profetie.

De eerste die me te binnen schoot, was Miguel Indurain. Op een zondagmiddag in mei 1989 zat ik in een zaaltje in Nice te kijken naar een herhaling van de tijdrit waarin hij zijn zege in Parijs-Nice veilig had gesteld. Ik was helemaal alleen, tot iemand de zaal binnenschuifelde, naast me ging zitten en ook naar het tv-scherm ging staren.

Het was Miguel Indurain. Hij zweeg. 'Gefeliciteerd', zei ik. Hij keek me oneindig sloom aan en zei niks. Volgens mij was hij alweer vergeten dat hij had gewonnen en had hij niet in de gaten dat hij op de televisie zichzelf voorbij zag komen. Toen knikkebolde hij langzaam weg. Miguel Indurain leek op de siësta-soezende dorpsidioot die je vaak ziet op de ve randa van de saloon in spaghetti-westerns.

'Dat wordt niks', zei ik even later tegen een collega.

De volgende die ik me herinnerde was Rintje Ritsma. Begin jaren negentig zaten we in Calgary met een paar collega's te praten met de schaatsers van de kernploeg. Er zat ook een blonde jongen bij, die zich hulde in een hardnekkig zwijgen. Rintje Ritsma, de reserve.

'Iemand nog iets te vragen aan Rintje?', vroeg de coach, die zijn jonge pupil wat media-ervaring wilde laten opdoen, toen de sessie bijna voorbij was. Het hoofd van Ritsma werd rood. In de pijnlijke stilte die volgde, gooide uiteindelijk de sociaalste collega er een vraag uit. Wat Ritsma van Calgary vond. Het hoofd van Ritsma werd nog roder. 'Hmpfr', zei hij. 'Ze willen weten wat of je van de baan vindt', hielp de coach. 'IJsbaan', perste Ritsma er doodsbenauwd uit. Ja, dat het hier een ijsbaan betrof wisten wij ook wel.

'Geen blijvertje', mompelde ik tegen mijn buurman.

Vervolgens verscheen Romario voor mijn geestesoog. Hij debuteerde eind 1988 in Haarlem voor PSV, ik als voetbalverslaggever van de Volkskrant. Het was avond en ijskoud, en in het veld stond een kleumende kabouter met een maillot en veel te grote handschoenen aan, die kans op kans hopeloos verprutste.

'Kan er niks van', tikte ik met stijve vingers. 'Miskoop.'

Wat Richard Krajicek betreft herinnerde ik mij een weddenschap dat die slome puber hooguit een keer de kwartfinale van Het Melkhuisje zou halen. Ook moest ik toegeven dat ik het nooit had gezien in de jonge Yvonne van Gennip, noch in Leontien van Moorsel. Toen ze zeventien was kwam ik Marianne Timmer tegen in Davos. Een korte woordenwisseling volstond. 'Mooi meisje', zei ik. 'Maar een grote, neu.' Vermoedelijk zou ik ook het veulen Bonfire hebben aanbevolen voor de paardenslager.

De enige van wie ik me na lang piekeren kon herinneren dat ik hem een grootse toekomst had voorspeld, was Greg LeMond. Maar dat was eerlijk gezegd in november 1989, toen hij al twee keer de Tour had gewonnen en juist weer wereldkampioen was geworden (In 1990 won hij nog een keer de Tour!).

Ik moest tot de conclusie komen dat mijn onfeilbaar oog voor nog verborgen grootheid bij nader inzien wat minder scherp was dan ik had verondersteld. Ik geef toe dat de volgende voorspelling rust op een wankel fundament en mogelijk zelfs fataal kan zijn voor de sporter in kwestie.

Wieteke Cramer, vorige week zag ik haar, op doorlopers, in het programma De Jong in Uitvoering. En opeens wist ik zeker dat ze heel groot gaat worden, groter dan Van Gennip, Niemann, Kania en Timmer bij elkaar.

Het waren vooral haar ogen, waarin achter de vriendelijkheid de lust tot vernietigen schuilde.

In een prachtig visioen zag ik de grootste schaatsster aller tijden rondjes rijden op een Rotterdamse vijver.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden