Vis à Vis mengt gekkigheid met ontroering

Het is bijna een dorps tafereel, bovenaan de kade. Een politieagent op de fiets racet iedereen achterna die verboden spullen dumpt in het water....

Er wordt nauwelijks een woord gesproken, de hele voorstelling lang. Maar dat is gebruikelijk in producties van Vis à Vis, het gezelschap dat zich in de loop der jaren heeft gespecialiseerd in visuele buitenspektakels. Ze legden ooit eer in met een voorstelling waar twee Fiatjes 500 verliefd op elkaar werden en met een productie waarbij je als publiek zowel de achterkant als de voorkant van het toneel zag en deelgenoot werd van hun hele trucendoos.

Hun theater heeft de eenvoud van een cartoon. Zonder een woord weet je precies wat er aan de hand is. Twee mannen hebben een bank beroofd, ze arriveren met de geldautomaat, maar ze krijgen het gevaarte niet open. Op hun vlucht komen ze in de meest absurde situaties terecht. Steeds proberen ze het hoofd boven water te houden - letterlijk - op een vlot of in een amfibie-voertuig.

In een groot dok op het Rotterdamse Eiland van Brienenoord wordt op een sublieme manier gespeeld met alles wat er mogelijk is met water. Het ene effect volgt op het andere, telkens duikt er een hondje op, er zijn schildpadden, ratten en met een pinpas kun je wonderen verrichten. Maar tussen alle malligheid loert ook de dood. In volmaakte stilte drijft er een houten boot voorbij waarop een roerloze veerman uitkijkt naar slachtoffers die hij naar de andere wereld moet helpen.

Dat verstilde beeld zorgt voor een meer ontroerende en poëtische laag in het spel. Als een van de twee verdrinkt en door de veerman wordt opgehaald zien we tegen de hoge kademuur de projectie van een babygezicht dat in luttele minuten ouder wordt. Als een terugblik op een voorbij leven.

Een ogenblik later hebben de grappen weer de overhand. Het onderkomen van de veerman blijkt een caraïbische bar te herbergen, waar een wulpse vrouw de twee mannen best wil verwennen. Voortdurend houden de twee elkaar in de gaten, bang dat de ander er met de buit vandoor gaat. Tot er eentje moederziel alleen achterblijft, dan is het enige wat hem rest de dood.

Die twee uitersten, de grappen en de droomachtige sfeer van het dreigende einde, staan haaks op elkaar, maar het evenwicht is hier en daar nog zoek. Op de première haperden een aantal technische trucs en de terugkerende grappen en visuele hoogstandjes werken op den duur licht vermoeiend. Maar Onderstroom is wel een meesterlijke poging gekkigheid en ontroering samen te brengen. En als de techniek straks soepeler verloopt, kan het publiek ruim een uur genieten van onalledaags vermaak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden