Viru Viru

ik, arthur van amerongen


Soms is er dat lucide gevoel als ik onheilsplekken verlaat: dit nooit meer. Bij vrouwen denk ik dat ook vaak, maar dan kom ik ze de volgende dag gewoon weer tegen in de supermarkt. Precies twee jaar geleden was ik op de luchthaven Viru Viru in Bolivia met mijn honden Fabia, Raya, Tita, Jamba en Bibi en mijn toekomstige ex. Ons circus was eerder die dag vertrokken uit Asunción in Paraguay. Na een tussenstop van acht uur in Bolivia zouden we doorvliegen naar Madrid.


Het treintje van vijf reiskooien met daarin de hysterische beesten trok veel bekijks. Een bijdehante Boliviaan vroeg of we de honden wel goed behandelden. 'Heb je wel eens van dwergwerpen gehoord, mongool? Opzouten nou, of je wordt voer voor Bibi.'


Bibi vonden we op een dag vastgebonden aan ons huis in Asunción. Het beestje had een enorm gezwel aan haar doos; haar baasje had kennelijk geen geld over voor een chemokuurtje. De kuttenlikker werd morrend geaccepteerd door onze huisroedel en domineerde binnen een maand mens en dier.


Na vier tropenjaren in Paraguay besloten we naar Portugal te verkassen. Er volgde een logistieke en financiële nachtmerrie met hondenpaspoorten, vaccinaties, corrupte dierenartsen en de al genoemde peperdure kooien. Papahond Jagua overleed een maand voor het vertrek aan de zwarte koorts.


'Je bent gek dat je die stinkhonden meeneemt', zei de Duitse buurman in Asunción, 'stuur ze toch de jungle in.' Ik glimlachte en dacht: ga maar een kaarsje branden voor Josef Mengele, du Schweinehund. Mijn honden zijn mijn kinderen en ze moesten en zouden mee naar Portugal. Tijdens de vlucht naar Madrid hoorden we de honden onder ons blaffen. Ik was bang dat ze zouden doodvriezen in het laadruim.


De ontlading in Madrid was groot, maar de vreugde was van tijdelijke duur.


Bibi, die ondankbare hond, ontsnapte na twee dagen. Mama Fabia brak uit haar kooi tijdens de reis van Madrid naar de Algarve en is waarschijnlijk overreden op de snelweg. De vriendin was de volgende die verdween.


Van de luchthaven met de pandemische naam Viru Viru wist ik zeker dat ik er nooit meer zou terugkeren. Nu zit ik er er al twee dagen te wachten op een vlucht. Vanwege een apocalyptisch noodweer is er geen vliegverkeer meer, de toch al levensgevaarlijke wegen richting La Paz zijn weggespoeld. Mijn intuïtie heeft net zoveel waarde als de Enkhuizer Almanak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden