Analyse Vijf vragen

Vijf redenen waarom u Alexander Dobrindt moet leren kennen

Als Horst Seehofer kritiek levert op Merkel, doet partijgenoot Alexander Dobrindt daar graag nog een schep bovenop. De voorzitter van de CSU-fractie in de Duitse Bondsdag, staat bekend om zijn rechtse spierballentaal. Maar zo hard als hij is op het asieldossier, zo zwak stond hij als verkeersminister tegenover de auto-industrie.

Foto Berto Martinez

1) Hij zaagt nog harder aan Merkels stoelpoten dan Horst Seehofer.

Een kleine greep uit Dobrindts recente bijdragen aan het Duitse asieldebat: vrijwilligers in asielzoekerscentra zijn lid van de ‘agressieve anti-uitzettingsindustrie’, voedselbanken mogen wat hem betreft bij drukte buitenlanders weigeren en ‘de islam, in welke vorm dan ook, hoort niet bij Duitsland’. De Beierse politicus houdt vol dat hij met zijn opruiende uitspraken een van de naoorlogse kerntaken van de CDU/ CSU vervult: het afdekken van de rechterflank, zodat nog rechtsere partijen geen kans hebben. Jammer voor Dobrindt dat die rekening niet op lijkt te gaan. Hoe bont hij het verbaal ook maakt, de AfD blijft groeien in de peilingen.

2) Zijn lievelingsvijand? De Groenen.

Al sinds zijn eerste stappen op het politieke parket, in zijn geboortedorp aan de voet van de Alpen, speelt Dobrindt graag op de man. Gemeen, maar doorgaans pakkend. SPD’er Sigmar Gabriel noemde hij ooit ‘zwakbegaafd met overgewicht’. Maar zijn voornaamste doelwit zijn de Groenen, de partij die ook in het traditioneel conservatieve Beieren zeer succesvol is en dus een bedreiging voor de CSU vormt. Over Volker Beck, een van de eersten in het Duitse parlement die openlijk uitkwam voor zijn homoseksualiteit, zei Dobrindt in 2013 dat hij ‘voorzitter van een pedofielenwerkgroep’ was. (Ooit waren er Groene politici die pedofilie wilden legaliseren, maar daar had Beck niets mee te maken.) Sindsdien luidt zijn bijnaam ‘De Groenenvreter’.

3) Dankzij Dobrindt betalen Nederlandse personenauto’s tol op de Duitse snelweg.

Het fractievoorzitterschap bevalt Dobrindt naar eigen zeggen beter dan zijn vorige baan, minister van Verkeer. De enige concrete erfenis uit zijn verkeerstijd is hoogst omstreden, in binnen- en buitenland: de tol op Duitse snelwegen, ook voor personenauto’s uit het buitenland. Alleen zijn achterban in Beieren is er blij mee, maar de wet is dan ook gestoeld op Beierse wrok. De deelstaat wil compensatie  voor al het vakantieverkeer door hun groene weiden raast, op weg naar de Alpen en Italië. Uit de tolinkomsten, zo is het idee, kan Duitsland het achterstallig onderhoud aan de snelwegen bekostigen.

4) Hij is ontglipt aan medeplichtigheid in het dieselschandaal, vooralsnog.

Het jaar 2015 is in Duitsland niet alleen het jaar van de vluchtelingen, maar ook het begin van het dieselschandaal. Daarover hoor je Dobrindt nooit. Best gek, want hij was als minister verantwoordelijk voor de auto-industrie. Wie goed luisterde, kon na de verkiezingen in 2017 wél het zachte zoeven van de staart tussen zijn benen horen. In plaats van demissionair aan te blijven, legde hij per direct zijn regeringstaken neer om fractievoorzitter te worden. Toevallig of niet, er circuleerden in die tijd geruchten over banden met de auto-industrie, over oogjes die hij hier en daar heeft dichtgeknepen. Het fijne ervan is nog steeds niet bekend, maar het is niet uitgesloten dat dit verleden Alexander Dobrindt nog inhaalt.

5) Hij haat de mentaliteit van 1968.

De afkeer zit hem zo hoog, dat hij er in januari een opiniestuk over schreef in de krant die Welt. ‘Duitsland was nooit links, maar de linkse minderheid domineert het publieke debat’, schrijft hij. Waarna een exposé volgt over de revolutionairen van 1968 die in de afgelopen vijftig jaar als ‘zelfbenoemde volksopvoeders’ zijn ‘doorgedrongen tot sleutelposities in de maatschappij’ van waar ze hun mening tot wet verheffen. Het verhaal eindigt met een pleidooi voor een ‘burgerlijk-conservatieve wende’, te beginnen met het ophangen van christelijke kruizen in scholen en overheidsgebouwen. In Beieren is dat sinds vorige maand verplicht. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.