Vieze slierten

Een geflipte generaal (Ed Harris) vindt dat Amerika te weinig heeft gedaan voor zijn oorlogsveteranen en dreigt daarom San Francisco te bestoken met zenuwgas. Hij verschanst zich met zijn huurlingen en gijzelaars in het gevangeniscomplex van Alcatraz, niet wetende dat twee mannen achter hem aan zitten: laboratorium-agent Stanley Goodspeed (Nicolas Cage) en de boeienkoning-achtige crimineel John Patrick Mason (Sean Connery), die zelf uit Alcatraz ontsnapte en weet hoe je via ondergrondse tunnels Alcatraz binnenkomt.


The Rock is zo'n actievehikel waarvan je je niet kunt voorstellen dat ook maar één van de betrokkenen de boel serieus nam, en die des te leuker wordt als je het ook zelf allemaal met een korreltje zout neemt. Dan kun je hartelijk lachen om de lange vieze slierten haar waarmee Mason na jaren zonder knipbeurt uit zijn isoleercel komt, de scène waarin hij Oscar Wilde citeert om indruk te maken op de vijand, of die waarin hij en Goodspeed als twee kleine jochies in een mijnwagentje voorbij zoeven. Een (net iets te dik) stripboek met echte knallen, dat is The Rock.


The Rock (Michael Bay, 1996)


Veronica, 20.30-23.15 uur


Un flic

(Jean-Pierre Melville, 1972) De politiethrillers van Jean-Pierre Melville zijn een klasse apart. Op zich niet zo spectaculaire misdaadverhalen functioneren als kapstok voor uitgebreide stijloefeningen, waarvan je als kijker op een aangename manier weemoedig wordt. Een beetje alsof je eenzaam in een mooie oude auto zit terwijl het regent, en voorbij de zwaaiende ruitenwissers naar buiten kijkt. Dat is al bijna een beschrijving van een scène uit Melville's beroemdste film, Le samourai (1967), en die staat vanavond nu net niet op het programma bij de ARD.


Maar ook Un flic, waarin Alain Delon een gevoelige agent speelt die de roversbende van Richard Crenna probeert te pakken terwijl hij voor gangstermeisje Catherine Deneuve valt, heeft dat droefgeestige je-ne-sais-quoi. Dat ligt aan de Melvilliaanse pokerfaces, de zwijgzaamheid van de karakters (mooi meegenomen bij een Duitse nasynchronisatie) en aan de prima muziek van Michel Colombier.


En het ligt aan scènes waarin Delon kijkt naar een dode prostituee, of een gangster oog in oog staat met een zelfportret van Vincent van Gogh. Opvallend zijn de geschilderde decors waarin de personages zich soms begeven, en de tijd die Delon krijgt om een potje jazz op de piano te spelen. Als Melville met zijn afgewogen beeldcomposities ook nog eens bewijst dat regenjassen, gleufhoeden, glanzende Mercedessen, kale takken en mistbanken voor elkaar gemaakt zijn, weet je het zeker: een plot hebben zulke policiers in mineur helemaal niet nodig.


ARD, 01.55-03.30 uur.


The Accused

(Jonathan Kaplan, 1988) Sarah (Jodie Foster) wordt in een café vol hitsige mannen verkracht; na de pijnlijke rechtsgang die daarop volgt, besluit zij ook de toekijkers van de verkrachting te vervolgen. En dan werkt haar zelfbewustzijn niet in haar voordeel. Zeker niet omdat ze afkomstig is uit een lage sociale klasse, impulsief is en een moeilijk te sturen woede in zich heeft. Allemaal stereotypen die makkelijk tot eendimensionaliteit zouden kunnen leiden. Maar Foster weet in haar personage voldoende diepgang aan te brengen en laat haar meermaals bijna ten onder gaan. De intense vertolking leverde haar een eerste Oscar op. Drie jaar later volgde de tweede, voor haar vertolking van de ook al zo standvastige politievrouw Clarice Starling in The Silence of the Lambs.


RTL8, 20.30-22.40 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden