Vier voorbeeldige, onopvallende Britten

Buurtbewoners en vrienden van de Pakistaanse Britten die de zelfmoordaanslagen in Londen pleegden, beklemtonen dat de mannen zo aardig waren en helemaal niet radicaal leken....

Van onze correspondent Peter de Waard

De 22-jarige Shehzad Tanweer was bijna Britser dan de Britten zelf. De avond voordat hij zichzelf in een metro bij het station Aldgate in Londen opblies, speelde hij nog cricket met zijn vrienden, vlakbij zijn woning. Hij was dol op cricket. Vrienden vonden hem aardig, sportief, intelligent, leergierig en humoristisch. Hij was ‘sound as a pound’, zei een vriend – iemand die met iedereen kon opschieten.

Shehzad was de oudste uit een gerespecteerd gezin van vier kinderen. Zijn vader kwam dertig jaar geleden vanuit Pakistan naar Groot-Brittannië. Hij werkte hard en opende verscheidene zaken. Uiteindelijk had hij een goed lopende fish & chips zaak in de wijk Beeston, vlakbij het voetbalstadion van Leeds United. Shehzad had als kind geregeld achter de toonbank gestaan, maar studeerde nu sportwetenschappen aan de universiteit van Leeds.

Hij stond niet bekend als een fanatieke moslim. Hij was een macho die graag in de Mercedes van zijn vader rondreed. Enige tijd geleden had hij wel twee maanden door Pakistan en Afghanistan gereisd. Daarna bezocht hij iedere dag een moskee, maar niemand had enig vermoeden dat hij extremist was geworden. Beeston kent drie moskeeën, maar die hebben geen imams die bekend staan om haatpreken tegen het Westen.

De wijk lijkt sowieso geen voedingsbodem voor extremisme en een plaats waar een bommenfabriek zou kunnen worden vermoed. Het is geen moslimgetto, slechts een enigszins desolate wijk met rijtjeswoningen waarin burgers van verschillende etnische afkomst wonen. Meldingen van raciale spanningen waren er nauwelijks. Politici noemden Beeston zelfs een voorbeeld voor vele andere wijken. Niemand vermoedde dat een aantal jongeren in die wijk een dubbelleven leidde.

Eén van hen was de 19-jarige Hasib Hussain, de jongen die de zelfmoordaanslag op de bus uitvoerde. Hij was goed bevriend van Shehzad. Hij liep liever in een spijkerbroek en T-shirt dan in een traditioneel moslimgewaad en maakte geen geheim van zijn interesse voor westerse meisjes. Zijn Pakistaanse vader was een fabrieksarbeider en hij had een zorgzame moeder die zich erg ongerust maakte toen hij al een etmaal niet thuis was geweest om te eten. Donderdagavond, twaalf uur na de aanslag, belde ze zelfs de politie, bang dat hij misschien slachtoffer zou zijn van de aanslagen. De avond ervoor had hij gezegd ‘met vrienden naar Londen te gaan’.

‘Hasib was een vriendelijke reus, iemand tegen wie je op keek’, zegt een vriend. ‘Een paar jaar geleden ging hij naar Mekka en liet hij zijn baard groeien.’ Zijn vrienden merkten wel dat hij de laatste tijd ineens veel religieuzer was geworden. ‘Hij ging een wit gewaad dragen, maar niemand zag daar kwade bedoelingen in.’

Hasib en Shezhad trokken wel op met Mohammed Sadique Khan, een 30-jarige vader van een acht maanden oude baby. Maar ook hij leek niet op een extremist. Hij leek zelfs minder religieus dan zijn broers en zusters. ‘Hij was een paar keer naar Pakistan geweest, maar nooit voor een langere periode’, vertelt een buurman. Toch was hij vorige week verantwoordelijk voor de aanslag bij Edware Road.

Ook de vierde dader, wiens identiteit nog niet bekend is gemaakt omdat er geen papieren van hem op de plek van de aanslag zijn gevonden, stond niet bekend als een potentiële terrorist. Geen van allen stond op de lijst van de inlichtingendiensten. Ze waren zogenoemde lily-whites: onbeschreven bladen. Geen jongens die met vier kilo explosieven in een rugzak naar Londen zouden gaan om zich daar als ‘martelaar’ te ontpoppen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden