INTERVIEW

Vier persoonlijke ervaringen op de middelbare school

 

De 31-jarige rapper Typhoon. Beeld anp

Typhoon: 'De groepsdruk vond ik niet tof'

'Ik begon met de mavo aan de Rehoboth in Elburg, die stond bekend als een van de strengste scholen van de omgeving. In de pauzes moesten we met de klok mee over het schoolplein lopen, zoals gevangenen op een binnenplaats worden gelucht. Pauzetijden werden strak nageleefd. De Gevangenis, zo noemden we die school.

Christelijke dogma's waren behoorlijk aanwezig. Als puber had ik daar soms moeite mee. In een discussie met een leraar over de geschiedenis van godsdienst zei ik dat die geschiedenis niet is begonnen met het christendom en dat elementen van heksenreligies door het christendom zijn overgenomen. Nou, dat werd niet gewaardeerd.

Aan de andere kant leerden we ook belangrijke waarden zoals respect en werd ons structuur bijgebracht. Ik heb mijn mooiste tijd op school hier beleefd.

Op school kon ik met iedereen overweg. Van conciërge tot de buitenbeetjes van de klas. Het was een mooie tijd, maar de groepsdruk in de eerste klas vond ik echt niet tof. De ene dag was jij de lul, de andere dag een ander. Heel onvoorspelbaar. Pas in de derde klas werd dat wat minder.

Na de mavo heb ik de havo gedaan aan het Lambert Franckens College in Elburg. Met een vriend fietste ik elke dag 20 minuten naar school. Dan probeerden we rap- en theaterteksten uit - zo heb ik mijn liefde voor taal en muziek ontwikkeld.

Leraren waren tevreden over me. Soms maakte ik daar gebruik van. Stond ik onvoorbereid een mondeling Duits te doen, kreeg ik toch een 8 omdat ik zelfverzekerdheid uitstraalde. Ik kon genieten als een leraar goed een verhaal kon vertellen. Dan nam ik het driedimensionaal in me op.

Uiteindelijk heb ik vwo gedaan aan het Carolus Clusius College in Zwolle. Toen werd ik pas echt uitgedaagd: ik deed inspiratie op tijdens de lessen over Nederlandse en Engelse literatuur en begon gedichten te schrijven. Ik heb nog getwijfeld of ik dichter wilde worden, maar het werd rapper.

Vivianne Miedema (18), voetballer: 'Ik had altijd wel een woordje klaar'

'De eerste vier jaar van de havo zat ik op de Groene Driehoek in Hoogeveen. Ik was een klein, verlegen meisje toen ik naar de brugklas ging. Ik was best zenuwachtig voor mijn eerste schooldag, maar ook nieuwsgierig.

Later werd ik minder verlegen: ik was niet het makkelijkste meisje van de klas, over alles had ik wel een mening. Als een docent iets zei, dan had ik altijd wel een woordje klaar, een boefje was ik. Toch had ik wel altijd netjes mijn huiswerk af en leerde ik voor alle proefwerken.

Ik had veel klasgenoten die ook bezig waren met sport. Goede herinneringen heb ik vooral aan de sporttoernooien waaraan onze school meedeed: we werden vaak Nederlands kampioen. Ook de schoolgala's en schoolexcursies waren heel gezellig. Ik ging altijd met plezier naar school.

Vivianne Miedema, voetbalster bij Bayern München. Hier vertegenwoordigt ze het Nederlands Vrouwenelftal. Beeld anp

Ik voetbal al sinds mijn vijfde, maar op de middelbare school kwam de ontwikkeling van mijn talent echt op gang. School had daar een stimulerende werking in, maar ik vond het af en toe ook demotiverend. Ik hield minder vrije tijd over en de balans tussen school en sport werd steeds moeilijker. Op een gegeven moment werd school lastig te combineren met mijn sportambities. Ik ben toen overgestapt naar OSG Sevenwolden in Heerenveen. Daar heb ik mijn havo-diploma behaald.

Tijdens mijn examenjaar had ik een studiebegeleider die veel tijd in mij heeft geïnvesteerd. Ook buiten schooltijd stuurde hij me aan met mijn planning. Het kostte hem veel tijd, maar hij snapte waar ik mee bezig was. Ik heb veel aan zijn hulp gehad.

Ik moet zeggen dat ik school momenteel erg mis. Je merkt dat je je minder ontwikkelt als school wegvalt. Ik overweeg een studie rechten, maar dat wordt moeilijk vanuit Duitsland, waar ik nu uitkom voor Bayern München. Toch zie ik mezelf nog wel een vervolgstudie doen.'

Ahmed Marcouch (45), Kamerlid voor de PvdA: 'Ik barstte van motivatie'

'Ik volgde pas onderwijs toen ik 10 jaar was, dat was aan de Montessorischool in Amsterdam-Oost. Daarvoor woonde ik in een dorpje in Marokko en was ik feitelijk analfabeet. Ik barstte van de motivatie en energie. Het voelde alsof ik al die jaren in de rem zat en nu eindelijk los mocht. Toen ik nog in Marokko woonde, snakte ik naar onderwijs. Ik wilde ook mijn eigen potloden, rugzakje en schriften. Het was best een teleurstelling toen ik erachter kwam dat je in Nederland de schoolboeken niet mee naar huis mocht nemen.

De juf nam ons een keer mee naar de bibliotheek om ons in te schrijven. Ik leende vooral sprookjesachtige boeken. Die deden me denken aan oude verhalen uit de Marokkaanse cultuur die 's avonds laat in het dorp aan elkaar werden verteld.

Ik stapelde opleidingen, zo kwam ik stapje voor stapje hogerop. Toen ik politieagent in opleiding was, heb ik tegelijkertijd een tweedegraads lesbevoegdheid voor maatschappijleer behaald.

Mijn engagement begon op de middelbare school toen ik een krantenwijkje liep. Elke dag las ik de krant. Met politiek hield ik me nog niet bezig: stemrecht had je toen niet voor ons soort mensen, de Nederlandse nationaliteit kregen we pas later.

Tijdens godsdienst kon ik me filosofisch verwonderen. Ik was erg op zoek in die tijd. Een tijdje ontwikkelde ik zelfs radicale overtuigingen, tegen het antisemitisme aan. Dat kwam eens tot uiting in een opstel. Op school werd me gevraagd uit te kijken met wat ik schreef, maar het leidde niet tot paniek.

Die radicale fase heeft niet lang geduurd, ik bleef mezelf vragen stellen en ik kreeg nieuwe vrienden waardoor ik kennis maakte met nieuwe inzichten. Ook nu zie ik migrantenkinderen worstelen met hun identiteit. Dat herken ik. Ik denk dat die extreme gedachten horen bij een meanderende ontwikkeling, maar er moet wel goede begeleiding zijn.'

Ahmed Marcouch. Beeld anp

Niña Weijers (27), schrijver: 'Mijn docente zei:jij moet schrijven'

'De eerste drie jaar van de middelbare school heb ik op Curaçao doorlopen. Daar is een grote Nederlandse marinebasis. Mijn school was een jaar voordat ik naar de brugklas ging opgericht, en dus heel klein. En wit. Als ik erop terugkijk, heb ik daar moeite mee: waarom zo'n school, met die Nederlanders allemaal op een kluitje? Toen was ik een puber met mijn blik vrijwel uitsluitend op mijn eigen navel, maar nu vind ik dat pijnlijk.

Het waren hoe dan ook wonderlijke jaren. Vanwege de kleinschaligheid werden alle niveaus bij elkaar in één klas gezet, en bij gebrek aan speciaal onderwijs zaten er ook leerlingen tussen die zwaar autistisch waren. En bad boys, die 's nachts de auto van hun ouders meenamen en inbraken op school, om vervolgens die auto in de prak te rijden.

Toen ik op mijn 15de terug naar Nederland verhuisde, kwam ik terecht op het Montessoricollege in Nijmegen. Ik voelde me daar meteen op mijn plek. Opnieuw een kleine school, waar je docenten mocht tutoyeren; dat was op Curaçao ondenkbaar. Het was bovendien een nieuwe ervaring om met alleen vwo'ers in een klas te zitten, die zich ook nog eens niet schaamden voor goede cijfers.

Tekenen/kunstgeschiedenis was mijn favoriete vak, niet in de laatste plaats vanwege mijn docente, die haar vak heel serieus nam, belangrijker, óns serieus nam.

Als kind al deed ik twee dingen met overgave: lezen en tekenen. Ik heb lang gedacht dat ik beeldend kunstenaar wilde worden. Toen ik voor kunstgeschiedenis een werkstuk schreef over de representatie van Jezus Christus door de eeuwen heen, zei mijn docente: jij moet gaan schrijven. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.

Ze was overigens op de presentatie van mijn debuutroman. Twee dagen erna mailde ze me uitgebreid: dat het een grote opluchting was dat ze oprecht kon zeggen dat ze het een goed boek vond.

Niña Weijers. Beeld Schlomoff .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden