Vier mannen over de lasten en lusten van een single bestaan

'Snurkende vrouwen, daar heb ik écht een hekel aan'

Af en toe een onenightstand en elk jaar op vakantie met de vriendenclub: vier mannen over hun single bestaan - en de lasten en lusten daarvan.

Beeld Erik Smits

Robert Boerleider (50) Amsterdam

Acteur en beveiligingsmedewerker, is zijn hele leven al single. 'Ik denk niet meer dat ik haar tegenkom in de kroeg.'

'Een beetje Surinaamse man heeft meer dan zeven kinderen bij vijf vrouwen. Ik ben Surinaams, maar heb geen kinderen. Al meer dan 25 jaar rommel ik maar wat aan, variërend van onenightstands tot enkele weken een vaste scharrel. Ik heb nu iemand uit de wijk - een leuke dame. Dus we komen zo nu en dan bij elkaar over de vloer, glaasje wijn erbij en tralala, de volgende ochtend weer naar huis. Na zo'n WOP - wippen, ontbijten, pleite - kan ik er weer even tegenaan.

Maar een relatie? Nooit gehad. Soms vraag ik me wel af waarom ik alleen ben. Misschien werkt het feit dát ik nooit een vriendin heb, wel tegen me. Dat je in zo'n vicieus cirkeltje terechtkomt. Zo van: ah, die man zal wel een player zijn, dat hij nooit een vaste relatie heeft. Moet ik weer uitleggen dat dat niet zo is.

Er zijn veel single mannen die datingsites mijden. Die denken: ik kom haar wel tegen in de kroeg. Dat vind ik stoere praat. Er zitten niet voor niets duizenden mensen op Tinder. Ikzelf ook. Maar iedereen doet zich er mooier voor dan-ie is.

Soms is het moeilijk, alleen zijn. Als ik voor mijn baantje bij de lokale omroep, IJburg TV, voetbalwedstrijden moet filmen, doet dat pijn... Al die vaders die hun kinderen staan aan te moedigen, terwijl moeders de boodschappen doen. Dat heb ik niet. Soms mis ik dat.

Maar ja, ik ga volgende maand wel lekker drie maanden weg. Nicaragua, Panama, Ecuador, van geld dat niet naar kids of de vrouw hoeft.

Wat dames betreft, ben ik niet veeleisend. Dat hoor ik ook, dat ik misschien iets zoek wat er niet is. Ik denk dat het probleem is dat de samenleving diverser is geworden; de keuze is te groot. Vroeger werd je door je ouders voorgesteld aan de dochter van de bakker in de straat, en hupakkee, voor je het weet had je twee kinderen en een labrador. Op dating-sites kom ik veel gescheiden vrouwen tegen. Niemand blijft bij elkaar.

Ik betwijfel of ik het zou kunnen. Ik ben erg gesteld op mijn zelfstandigheid en routines. Koken doe ik als de beste. Ik zou niet weten hoe ik moet samenwonen. Bovendien: hoe ouder je wordt, hoe meer bagage mensen hebben. Ik ontmoette eens een leuke vrouw, die nog moest afrekenen met het verleden. Voor ik het wist, zat ik in een driehoeksverhouding met haar lastige ex. Daar heb ik toch geen zin in?

In soulmates geloof ik nog wel. Als ik die tegenkom, ben ik in voor dat huisjeboompjebeestjefeestje. Als ze maar niet snurkt. Het hoeft geen Julia Roberts te zijn - mag wel, natuurlijk - maar snurkende vrouwen, daar heb ik écht een hekel aan.'

'Na zo'n WOP - wippen, ontbijten, pleite - kan ik er weer even tegenaan' Beeld Erik Smits

Pé Silberbusch (58) Utrecht

Heeft een klusbedrijf, is zestien jaar vrijgezel. 'Je zult mij niet op een datingsite tegenkomen.'

'In het begin hoorde ik 'm vaak, op verjaardagen bijvoorbeeld. 'Waarom ben jij nog vrijgezel?' Maar inmiddels weet iedereen dat ik geen relatie heb en vragen ze er niet meer naar. Ik was lang samen met iemand, maar heb daarna nooit meer een relatie gehad. Ik weet ook niet of ik het wil. Ik krijg het een beetje benauwd van dat woord.

Maar het woord 'vrijgezel', daar heb ik ook niets mee. Waarom moeten mensen zo benoemen dat je alleen bent? Is het samen dan altijd leuker? Oké, in mijn eentje uiteten, daar vind ik niks aan, maar ik denk dat het gras bij de buren groener lijkt.

Ik ben het gewend, hoe het nu gaat, ik vind het wel prettig, eigenlijk. Ik vind het heerlijk om met mezelf op de bank te zitten. Als ik dan thuiskom na een lange dag, gaat de open haard aan, pak ik er een glas wijn bij en dan ben ik echt supergelukkig.

En als ik de deur uit wil, dan doe ik dat. Ik ben echt niet alleen als ik dat niet wil zijn. Ik heb drie schatten van kinderen, heb een fijn sociaal clubje met mensen die ik regelmatig zie en ik geniet van mijn vrijheid. Ik hoef niet per se om 6 uur thuis te zijn voor het eten. Als ik nog naar een vriend wil of nog wat langer wil werken, dan doe ik dat gewoon. Verantwoording afleggen waar ik ben geweest, hoef ik niet. Bij niemand.

Ik ga een keer per jaar op wintersport met de kinderen en in de zomer ga ik met vrienden weg. Oud en nieuw vier ik ook met vrienden. Als je de 50 bent gepasseerd, wordt je kringetje vaster, kleiner. Er komen niet zo veel nieuwe vrienden meer bij, je leert minder snel mensen kennen. Ik kom nog weleens in de kroeg maar ga niet naar discotheken en clubs. Ik zou kunnen daten, maar aan die simpele sites heb ik echt een hekel. Daar gaat mijn bloeddruk van omhoog - in negatieve zin, dan. Ik vind dat zo ongemakkelijk, dan ben je dus allebei op zoek naar een partner en ga je dus afspreken om te kijken of je een relatie met elkaar zou kunnen beginnen. Waar is de spontaniteit gebleven?

Andere mensen hoppen van relatie naar relatie. Terwijl je als single eerst je eigen leven op de rit moet hebben. Leer eerst eens alleen zijn, in je eentje genieten van dat glas wijn. Ik denk dat ik dat heel goed kan. Misschien wel te goed. Ik wil niet gelijk ingepakt worden door een vrouw. Zodra ik een vriendin krijg die zich claimerig opstelt, denk ik dat het voor mij voelt als een wurgslang.

Maar mijn eisenlijst wat vrouwen betreft, is niet lang. Als ze maar een beetje een oké figuur heeft en onafhankelijk is. En, ja, als ik haar maar tegenkom. Op een dag staat ze voor me. Dat weet ik zeker.'

Beeld Erik Smits

René van Leeuwen (43) Benthuizen

Zelfstandig ondernemer, is zes jaar vrijgezel. 'Er ging een wereld voor me open.'

'De koek was op, aldus mijn vrouw. 23 jaar waren we samen, ineens stond ik er alleen voor. Het bevalt me waanzinnig. Ik heb een vriendin in Arnhem met wie ik af en toe gezellig afspreek, een vriendin in Zoetermeer met wie ik soms een hapje eet. Maar verder? Geen gezeik aan mijn kop.

Laatst kocht ik een bartafel voor in de woonkamer, met zes van die hoge krukken. Mijn 15-jarige zoon en dochter van 13, die ik fulltime heb, vonden het geweldig. Normaal gesproken moet je dat overleggen met je vrouw, nu dééd ik het gewoon.

Toen ik nog getrouwd was, deed mijn ex alle financiële rompslomp. Maar nu bepaal ik waar dat geld naartoe gaat. Vorig jaar gingen we zes keer naar Disneyland Parijs.

Ik ben ook weer gaan motorrijden. Mijn vrouw zei, toen ze zwanger was van onze zoon: 'Ik eruit of dat ding eruit.' Toen de scheidingspapieren waren ondertekend, dacht ik: ik koop mooi weer zo'n ding. Heerlijk dat ik dat niet hoef te overleggen.

Wat ik wel mis: samen op vakantie gaan. Ik ga nu alleen met mijn kinderen naar de camping en je zíét mensen denken: er mist iemand. Ook doordeweeks, als ik terugkom van werk, mis ik iemand die vraagt: 'Hoe was je dag?' Goede gesprekken voer je niet echt meer thuis. Wel met de kids, maar niet met een partner. Ik hang op de bank, kijk tv. Samen een glaasje wijn drinken is verleden tijd.

Daar had ik het vooral de eerste twee jaar heel moeilijk mee. Ik merk dat ik daarom sinds de scheiding vaker vrienden opzoek die in mijn straat en een straat verderop wonen, om even mijn dagelijkse praatje te maken. Heb je toch behoefte aan, hè.

Ik ben ook meer weg. Natuurlijk, als de kinderen bij mij zijn, ben ik er. Altijd. Maar zodra ze de hort op zijn, trek ik ook de deur achter me dicht. Even lekker naar vrienden voor een bakkie of naar het café. Op zaterdagmiddag, maar ook op een dinsdagavond. Kan gewoon. Net als in mijn eentje uiteten gaan, bij mijn favoriete all-you-can-eatrestaurant. Kan me niets schelen dat anderen daar met z'n tweeën zitten.

Ik ben niet zo'n onenightstandtype. Ik wil niet dat mijn kinderen naar hun vader kijken en denken: huh, laatst was het Jolandaatje, toen Marietje, nu Truusje. Ik heb vrijgezelle kennissen die een waslijst aan bedpartners hebben. Respectloos.

Ik zit wel op Tinder - oh, wat een vleeskeuring is dát. Dan ga je een beetje chatten en dan denk dan ik: is dit nou wat je wilt, René? Ik wil best een relatie, ooit, maar dan moet het serieus zijn.

Samenwonen wil ik in ieder geval niet meer. Ik houd mijn eigen stekkie. Want ik kan het alleen. Je moet voor de gein 'es in mijn huis komen kijken. Alles is altijd spic en span, van de wc tot de badkamer. Komt geen vrouw aan te pas.'

Beeld Erik Smits

Maarten Jonker (57) Monnickendam

Scheidde op zijn 30ste van zijn vrouw, waarna hij nooit meer iemand heeft gevonden. 'Koken? Ik? Voor wie dan?'

'Dat ik weet hoe het is om met iemand gelukkig te zijn, maakt het pijnlijker om alleen te zijn. Tegen dat cliché stoot ik iedere dag mijn hoofd. In mijn twintigerjaren had ik het voor elkaar, hoor. Echt. Alles was koek en ei, mijn vrouw en ik woonden samen en hadden twee kinderen, maar toch ging het mis. Ik was er kapot van. En ik verwijt het mezelf nog steeds. Met mijn kinderen kan ik goed overweg, maar er is geen geborgen huisje-boompjebeestje meer, zoals vroeger. Ik mis dat.

Ik heb best een wild leven geleid. Als een rockster, met drugs, alcohol, maar zonder de seks. Het is moeilijk, als man alleen. Je hebt niet iemand die voor je zorgt als je het zelf even niet doet. Ik ben zo'n type dat veel kant-en-klaarmaaltijden eet of gewoon brood. Dat is er in de loop der jaren zo ingesleten. En soms braad ik een stukje vlees met wat groenten. Maar uitgebreid koken doe ik niet. Waarom zou ik? Voor wie?

Vooral de feestdagen zijn pijnlijk. Sinterklaas rijdt mijn huis stilletjes voorbij, met Kerst ben ik bij mijn zus. Ook in de avonden, doordeweeks, is het stil, in m'n eentje thuis op de bank voor de tv. Klinkt dramatisch, hè? Om de stilte te doden, kocht ik laatst een tweedehands elektrisch orgeltje. Ik probeer het mezelf te leren, maar het lukt nog niet echt. Ik kan me niet concentreren.

Ik wil graag een vriendin. Ik ben redelijk verlegen, maar in de discotheek durfde ik, toen ik net vrijgezel was, wel mensen aan te spreken. Als er maar wat alcohol in zat - dat gaf toch dat beetje moed. Maar die dames bleven dan 'gewone' vriendinnen. Niet meer dan dat.

Nu zit ik op datingsites, speciaal voor 50-plussers, maar dan zie ik weer van die fotootjes, voer ik oppervlakkige gesprekken en denk ik al snel: láát ook maar.

Ik heb wel gedatet, hoor, maar voor ik het wist liep ik jaren tevergeefs achter dezelfde vrouw aan - eens, maar nooit weer. Ik ben ook niet het type voor onenightstands. Ik moet echt iets voor iemand voelen, ik ben een romanticus. Misschien wil ik daarom ook liever iemand voor de eerste keer in real life ontmoeten - omdat het dan een beetje spannend is, en ongemakkelijk - dan via internet.

Maar hoe ik die persoon ook ontmoet: ik hoop dat het iemand is die graag bij mij wil zijn. En bij wie ik ook graag ben. Dat die avonden voor de tv niet meer zo alleen zijn. Maar misschien ga ik wel als vrijgezel dood. Want als je iets niet kunt afdwingen, is het de liefde wel.'

Beeld Erik Smits
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.