Vier jaar per ongeluk in gemeenteraad

Lijstduwster voor het CDA wilde ze wel worden in 2002, want dan word je toch niet gekozen. Dacht de Friezin Tettie Stiemsma....

Van onze verslaggeefster Karin Sitalsing

Tettie Stiemsma (47) is misschien wel te lief voor de politiek. Het liefst houdt ze iedereen te vriend en kritiek trekt ze zich aan. Toch werkte dat vier jaar geleden, want massaal gaf de bevolking haar voorkeurstemmen. Ze kwam voor het CDA in de gemeenteraad van het Friese Dongeradeel. Na de komende verkiezingen keert ze niet terug. ‘Ik ben toch vooral kleuterjuf.’

Alles ging anders dan ze had gedacht, op 6 maart 2002. Ze stond achter de beginselen van het CDA, maar wilde zelf niet de politiek in. Dus ging ze op een onverkiesbare plek staan. Dacht ze. Ze was lijstduwer, zoals dat heet, maar kwam uit het niets op de vijfde plaats in de negenkoppige fractie terecht – als enige vrouw.

De twijfel sloeg toe. Ze had altijd gezegd dat ze het niet zou doen, want ze was al huisvrouw, moeder van zes kinderen en inval-kleuterjuf, druk genoeg. Ze wilde haar gezin beslist niet tekort doen. Maar toch: 167 Dongeradelers wilden haar in de raad hebben. ‘Ze hebben me hun vertrouwen gegeven, dat kon ik niet negeren’, vertelt ze. Daarom aanvaardde ze na lang twijfelen de raadszetel. ‘It hat sa wêze moatten’, zegt ze, het heeft zo moeten zijn. De politiek is op haar levenspad gekomen.

In haar woning in Lioessens, een van de 27 dorpen in de gemeente, vlak bij de kust van de Waddenzee, blikt Stiemsma terug op de afgelopen vier jaar. In het Fries, de taal van haar hart. ‘Ik wist amper het verschil tussen de Kamer en het kabinet’, geeft ze toe. ‘Ik had niks met politiek. Tijdens de raadsvergaderingen dacht ik soms: logisch dat dit de burger niet interesseert. Er is ook gewoon geen bal aan.’

Toch bleef ze. En ze vond het leuker dan ze ooit had gedacht. ‘Ik houd van mensen. Het geeft me een goed gevoel om iets voor een ander te betekenen. Het geeft energie.’

Die ene keer bijvoorbeeld, toen ze samen met de wethouder een 16-jarig meisje begeleidde dat met school was gestopt door problemen thuis. Stap voor stap ging het beter met het meisje. Ze begint te stralen als ze terugdenkt aan haar succes. ‘Misschien heb ik alleen al daarom vier jaar in die raad moeten zitten.’

Stiemsma voelt zich vooral begaan met de zwakkeren in de samenleving. In de raad bleef ze zichzelf. Zelfs in de politiek was ze altijd goed van vertrouwen. Misschien kreeg ze juist daarom wel zoveel voorkeurstemmen. Ze werd in elk geval wel gerespecteerd om de bijzondere wijze waarop ze mannen met jarenlange politieke ervaring voorbijstoomde op de ranglijst. Van jaloezie merkte ze nooit iets, integendeel. ‘Als ik ergens anders over dacht dan de meerderheid, dan werd dat juist heel serieus genomen.’

Ook bij de burgers van Dongeradeel – hoofdplaats Dokkum – bleef Stiemsma’s empathisch vermogen niet onopgemerkt. Tijdens het interview gaat de telefoon. Weer iemand met problemen. Met een zucht legt ze neer. Waar het over gaat, moet maar niet in de krant. Te herkenbaar.

De kinderen zijn opgelucht dat ze stopt. Zelf kijkt ze er ook wel naar uit om niet meer avond aan avond te hoeven vergaderen. Bang om in een zwart gat te vallen is ze niet. Binnenkort begint ze als jeugdouderling. ‘Als ik ooit zou terugkeren in de politiek, zou ik wethouder jeugdzaken willen worden. De jeugd fascineert me. Jongeren zijn onbevangen en kwetsbaar en dat raakt me.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden