Vier dagen op en neer tussen ontdekking en deceptie

Het Groningse festival is de barometer voor de popzomer: een nieuwe muziekstroming zit er niet echt in. Maar let op Benjamin Clementine.

VAN ONZE VERSLAGGEVER GIJSBERT KAMER

GRONINGEN - Benjamin Clementine gaat een grote worden. Dat zie en hoor je meteen. Van Ghanese afkomst, opgegroeid in Londen en Parijs leerde hij zingen in de metrostations waar hij het leven zou hebben geleid van een clochard voordat zijn talenten als zanger en pianist werden ontdekt.

Wat donderdagavond in de volgepakte Groningse Stadsschouwburg vooral opviel, was zijn charismatische verschijning en prachtige aan Nina Simone refererende stem. Ook zijn klassiek georiënteerde pianospel dwong direct veel bewondering af. Dit is het soort artiest voor wie je jaarlijks in januari naar Eurosonic in Groningen gaat. Nieuw, origineel, veelbelovend, en iemand met genoeg podiumpersoonlijkheid om de komende zomer op de talloze Europese popfestivals te kunnen schitteren.

Want dat is de functie die Eurosonic steeds meer naar zich heeft toegetrokken: een showcasefestival waar alle belangrijke Europese popfestivals nieuw talent kunnen spotten.

Een kleine driehonderd bands en artiesten verspreid over zo'n dertig podia waren er van woensdag tot en met vrijdag in de Groningse binnenstad te zien. Voor wie dat nog niet genoeg was of voor wie geen kaartje meer kon bemachtigen, waren er ook nog tientallen live-shows in platenzaken en koffiebars. 's Avonds werd de Grote Markt opgeluisterd met gratis concerten. Vier dagen lang stond Groningen in het teken van de popmuziek, op een manier die de allure van het grote voorbeeld SXSW in Austin bijna evenaart.

Eigenlijk was Eurosonic de opmaat voor het Noorderslag-festival met louter Nederlands repertoire, zoals dat ook vanavond in de Oosterpoort plaatsheeft. Maar Eurosonic kan al enkele jaren goed op eigen benen staan. Het was drie avonden dringen voor de zalen waar de meest gehypete namen stonden. Veel nieuwsgierigheid wekten ook dit jaar weer de Britse afgevaardigden zoals Sam Smith, winnaar van de BBC Sound Of 2014 poll. In het verleden kwam uit deze enquête iemand als Adele naar boven drijven, dus je mag die BBC-lijst best serieus nemen. Maar Sam Smith moesten we maar weer heel snel vergeten. Wezenloze slappe plastic soulliedjes, gezongen door een blank heerschap zonder enige uitstraling. Daar kon hij vorig jaar mee wegkomen als gastzanger bij de dance-coryfeeën Disclosure, maar je moet er niet aan denken dat hij deze zomer prominent geprogrammeerd wordt.

Veel beter pakte een andere Britse hype uit, Jungle. In een uitpuilend Simplon zette deze zevenmansformatie met vier zangers een broeierige funkset neer. De spanning werd fraai opgebouwd van Ennio Morricone-achtige instrumentaties naar zweterige Prince-funk. Soms hoorde je drie kopstemmen tegelijk, maar alles klopte aan de sound. Een echte hit viel er nog niet uit te destilleren, maar Jungle heeft een prachtsound en maakt spannende, originele funk.

Een mooie dromerige sound heeft ook de Finse toetsenist Jaakko Eino Kalevi, maar de podiumpresentatie van zijn trio was woensdag zo knullig dat je je als festival wel drie keer moet bedenken om van de zomer met deze Finnen in zee te gaan.

Dan liever het verrassende Paus uit Portugal. Twee drummers, een toetsenist en een bassiste speelden een furieus soort Krautrock gelardeerd met tropische melodielijnen. Ze veroorzaakten met hun tranceverwekkende beats donderdag meer opwinding dan de Britpopband Circa Waves, even later in Vera. Nog een Britse naam die kan worden doorgestreept. Circa Waves heeft goed naar The Arctic Monkeys en de Libertines gekeken, maar ze zijn vergeten een paar sterke liedjes te schrijven.

En zo liep je met een paar duizend internationale conferentiegangers uit de popindustrie en nog zo'n hoeveelheid 'gewoon' publiek van ontdekking naar deceptie. Het niveau was door de bank genomen hoog en de afwisseling tussen rock, dance, folk en indie groot genoeg om tot de conclusie te komen dat er het komende jaar niet echt een muziekstroming of -stijl in Europa zal domineren. Maar die naam Benjamin Clementine, die moesten we maar eens gaan onthouden.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden