Video biedt dans welkome context

Blikvanger is een toneelbrede, licht hellende videowand. Prachtig. Ook zonder beeld. Electronische klanken van ploppende en knarsende luchtbellen vullen de ruimte....

De omslag naar een zeer gespannen, energieke manier van bewegen is extreem. Op de billen schuifelt het driftig voor- en achterwaarts. Bevroren zijn sommige poses. Alsof ze op de vlucht zijn, soms overrompeld door het gevaar. Wat dat gevaar precies is, dat blijft het grote geheim van Sisters.

Choreograaf Neel Verdoorn draait al lange tijd mee in de Nederlandse dans. Haar doorgaans ruimtelijke werk is wat originaliteit en zeggingskracht betreft zeer wisselend van kwaliteit. Voor haar nieuwe productie werkte ze samen met het jonge Rotterdamse kunstenaarscollectief Urbi et Orbi, bestaande uit veejay Maaike Engels en deejay Thomas Bouvy. Een gouden greep, net als de keuze voor de bijzondere, uiterst verschillende danseressen Yanaika Holle, Suzan Tunca en Monica Garcia Vicente.

De drie vormen een hechte groep, veelal unisono bewegend. Hun idioom is helder en krachtig, met veel langgestrekte armen en benen. Langzamerhand echter verbrokkelt de eenheid.

Solo's benadrukken ieders persoonlijke touch: Holle zacht, Tunca meer grillig, Vicente direct. In de patroonverschuivingen ontstaan haantje de voorsten en buitenbeentjes. Het zijn bijvoorbeeld de bewegingen van Tunca die worden geïmiteerd. En de baan waarin je staat - in het verlengde van drie geprojecteerde digitale uurwerken, waarvan er eentje achterloopt - bepaalt of je buiten de boot van het duet valt of niet.

Videobeeld en geluid zijn sferisch sterk. Er is veel dreiging te horen en te zien. Opvliegende vogels, voortjagende wolken, voorbijrazend asfalt. Geleidelijk, en dat is mooi, gaan de danseressen ook een rol spelen in de film. In close ups betasten hun handen muren, verraden hun gezichten onderlinge wrijving. Uiteindelijk is er zelfs een achtervolging die zo uit een doorsnee crimi zou kunnen komen.

Op eigen houtje creëren videobeeld en geluid een verhaal. Dit is, hoe suggestief en associatief ook, een zeer welkome context voor de dans, omdat die zelf niet echt duidelijk maakt wat nu eigenlijk de kwestie is tussen of met de 'sisters'. Voor een dik uur is de choreografische variatie dan te gering. Hetzelfde geldt voor de muziek, die te veel in één dynamiek voortdendert. De constante dreiging wordt niet ingelost. Jammer dat bij Sisters geen dramaturg betrokken was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden