Via een sluiproute naar goed onderwijs

Uitnodigend ziet de Invicta Basisschool in Charlton er niet uit. Ze bestaat uit enkele noodlokalen die in de jaren vijftig zijn neergezet, nadat het victoriaanse gebouw was geraakt door een Duitse raket. De behuizing was tijdelijk, maar is, zoals dat gaat in Engeland, tot op de dag van vandaag blijven staan. Het straatje waaraan ze ligt, is er een uit duizenden. Wat lage flatgebouwen, een paar afgebladderde victoriaanse huizen en een evangelische kerk. Naast de school ligt een vos te slapen in een overwoekerde voortuin. Het schoolpleintje biedt uitzicht over de woestenij van Oost-Londen.


In de hal worden de ouders van de nieuwe lichting kleuters, onder wie mijn zoon, verwelkomd door admiraal Horatio Nelson, gemaakt van papier-maché, en een goedgemutst schoolhoofd, Mrs Corbett. Ze heeft reden tot lachen want deze openbare basisschool is door de onderwijsinspectie omschreven als 'voortreffelijk', een hele vooruitgang na het 'voldoende' van enkele jaren geleden. Trots vertelt ze dat de kinderen, uitgedost in gele hesjes, steeds vaker aanschouwend onderwijs genieten in de nabijgelegen Sterrenwacht, op de theeklipper Cutty Sark en in het National Maritime Museum.


Voor de ouders is het een goede afloop van een schoolstrijd. Vaak is de eerste schoolkeuze bepalend voor de rest van iemands leven, zeker in Engeland waar het schoolsysteem doet denken aan een jezuïtisch gezegde: geef me een kind voor zijn zevende, en ik toon je de man. De kinderen uit onze buurt die, onberispelijk gekleed in hun groen-paarse uniformpjes, dagelijks door hun ouders naar de particuliere Pointer-school worden geparadeerd, hebben de beste startpositie. Daar betalen ze ook voor: ruim 11.000 pond per jaar, exclusief maaltijden, uitjes en buitenschoolse activiteiten.


Er bestaat een sluiproute naar goed onderwijs: een anglicaanse of katholieke school. Dat laatste leek ons wel wat. Echter, we hadden buiten de pastoor gerekend. Die verlangde een brief waarin we, aan de hand van onze spirituele belevingswereld, moesten uitleggen waarom ons zoontje Lieven zo nodig naar de Our Lady of Grace zou moeten. Daar stonden we dan, als agnost en hindoestaan. Om toch wat aanknopingspunten te vinden, schreef ik over mijn warme herinneringen aan de katholieke John F. Kennedyschool uit mijn jeugd en over enkele transcedentale ervaringen bij Richard Wagners opera Parsifal.


De pastoor vond het interessant, maar wees op een standaardvoorwaarde: ouders die hun kind naar een kerkschool willen sturen, moeten minimaal twee jaar hebben deel uitgemaakt van de congregratie. Er blijken dan ook duizenden agnosten en atheïsten te zijn die zich elke zondagochtend tot God richten, gangpaden vegen en theezetten om een felbegeerd plekje te bemachtigen in het confessionele onderwijs. De voorgangers weten natuurlijk dat hier sprake is van georganiseerde hypocrisie, maar elke kerkganger is er tegenwoordig eentje.


Voor wie kerkgaand noch kapitaalkrachtig is, blijft het staatsonderwijs over, waar de kwaliteit op z'n zachtst gezegd wisselend is. Er zijn gedetailleerde ranglijsten om scholen te kiezen, maar uiteindelijk draait alles om de regio: hoe dichter je bij een school woont, des te groter is de kans op een plek. Tien yards kunnen het verschil maken. Indiase vrienden van ons wilden niets aan het toeval overlaten en hebben hun appartement aan de Theems verruild voor een rijtjeswoning naast hun droomschool. Het schijnt zelfs een trend te zijn om tijdelijk een kamer te huren op een strategische locatie.


Voor de meeste ouders, echter, is de schoolkeuze een postcodeloterij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden