Vet

Waarom wil iedereen tegenwoordig toch beroemd worden, vroeg Tonko Dop in zijn serie documentaires Achter het scherm (van tv-programma's). Eric van Tijn, jurylid van X-Factor wist het wel: 'Dat komt, denk ik, gewoon omdat er veel dingen op televisie zijn waarin dat kan.'


Hij leek er met enig misnoegen over te spreken, alsof hij niet zelf de grootste representant is van het genre talentenjacht. 'Als je artiest wilt worden, moet je echt wat kunnen en talent hebben', zei Van Tijn. 'Van de duizenden die het bij ons proberen zijn er maar een stuk of twintig die echt wat kunnen.'


Zangcoach Babette Labeij: 'Iedereen hunkert naar aandacht. Dat wordt nogal eens verward met muzikaliteit. Dat is wel jammer.'


Ze hebben natuurlijk gelijk, zoals ieder wekelijks met eigen ogen en oren kan constateren. Van Tijn huichelde: 'Iedereen ziet Rochelle uit het niets opkomen, en denkt: dat kan ik ook. Dat is natuurlijk niet zo, maar ze gaan het wel proberen.' En daar leeft het hele circus Van Tijn en aanverwanten dan dus weer van: een finale van Holland's got talent leverde eens 435 duizend sms'jes op à 80 eurocent, klapte Gordon uit de school in hetzelfde Achter het scherm. Vandaar natuurlijk dat de juryleden onophoudelijk jubelen over stemmen die in de huiskamer de glazen doen springen.


De werkelijkheid achter het scherm van X-Factor bleek weer eens anders. Jurylid Gordon over kandidate Rochelle. 'Zodra ze klaar is met haar act, verandert ze in dat meisje uit Eindhoven. Een dood vogeltje waar amper wat uit komt. Dat is geen star quality. Je moet wel een beetje allure hebben.'


Vijf weken later werd Rochelle tot nieuwe ster gebombardeerd in de finale van X-Factor. Niet dat het ook maar iets betekent trouwens: na de eerste cd rest voor de meeste winnaars een glansrijke carrière als opener van winkelcentra, alle beloftes en suggesties van de circusbazen ten spijt.


Hoe je beroemd wordt, bleek diezelfde avond in DWDD. Te gast was Britt. Geen dood vogeltje, maar 'een onweerstaanbaar onnozel dom blondje', zoals Matthijs van Nieuwkerk haar omschreef, verlekkerd aangestaard door tafelheer Giel Beelen. Aan tafel dus. Maar waarom ook alweer?


Omhoog kruipen dankzij stuitende onnozelheid en oneindige leegte, het kan op tv - de erfenis van Big Brother, tot aan Oh oh Cherso toe. Ondanks haar HAVO lukte het Britt via de datingshow Take me out, op RTL5. Ze viel op door haar schaamteloze onbenul. Toen ze ooit een bekende Surinamer moest noemen, zei ze Nelson Mandela. Daar lust tv wel pap van, vandaar ook haar deelname aan Echte meisjes in de jungle.


Dom? Zover is ze toch maar mooi gekomen: ze heeft een 'eigen kledinglijn': T-shirts bedrukt met haar bekende diepzinnigheden als 'F*cking vet', 'Do you know the way to the plee' en 'Van mij word je niet slimmer hoor'. Ze heeft een single gemaakt, F*cking vet. Ze mag misschien in de Playboy. En dus - oh oh tijdgeest, leve de 'lagere cultuur' - aan tafel bij DWDD, waar twee heren haar bezongen. Giel: 'Ze is gewoon zoals ze is, en dat vind ik wel mooi.'


Televisieroem draait op zelfvoorzienende energie.


Het misverstand: Britt bestaat niet. Ze is een typetje, van Carlo, Irene, Wendy of Koefnoen. Vijf uur schmink en grime, dan heb je haar te pakken. Binnenkort in dit theater: de waarheid achter het scherm van Britt, blonde bimbo, filosoof en kleinkunstenares.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden