Verzameling Scheringa's is van hoge kwaliteit

Amsterdam Hoe je ook over het debacle rond de DSB Bank kan denken, de kunstcollectie die Dirk Scheringa met zijn vrouw Baukje heeft opgebouwd, is wel onderscheidend....

Scheringa past in het rijtje met de Franse modehuisgigant François Pinault, de Britse mediatycoon Charles Saatchi en de Russische zakenmagnaat Roman Abramovich. De nieuwe rijken hebben altijd wel iets gevonden waaraan ze hun miljoenen konden spenderen. Een nieuw kantoor, luxeauto’s, buitenverblijven, een privévliegtuig of voetbalclub. Een ander speeltje waarmee miljonairs en miljardairs zich graag etaleren: de aankoop van kunst.

In Nederland kwam de inmiddels vermaledijde bankier en verzekeraar Scheringa op hetzelfde idee. Met opzienbarend gemak begon hij halverwege de jaren negentig het ene kunstwerk na het andere te vergaren. Om zijn collectie in 1997 onder te brengen in het Frisia Museum (nu Scheringa Museum voor Realisme), een oud schoolgebouw in Spanbroek. Het bleek al snel te klein.

In februari volgend jaar had het nieuwe Scheringa Museum voor Realisme in Opmeer zijn deuren moeten openen. Het gebouw, ontworpen door architect Herman Zeinstra, in een stijl die verwant is met wat Egyptische farao’s vierduizend jaar geleden aan de oevers van de Nijl hadden neergezet, zou ruimte bieden aan Scheringa’s privéverzameling van ongeveer 1.200 schilderijen, tekeningen en beelden. Bouwkosten: 30 miljoen euro.

Het hád er moeten komen, dat museum. Maar nu de opdrachtgever, DSB Stadion BV, zijn betalingsverplichting aan bouwbedrijf Midreth niet langer kan garanderen, zijn de werkzaamheden gestaakt.

Toegegeven, de smaakpapillen van het echtpaar waren aanvankelijk behoorlijk conservatief. De eerste aankopen, van magisch realistische schilders als Willink, Hynckes, Ket en Schuhmacher, verraden een burgersmaak waaraan je je geen buil kunt vallen. Lekker herkenbaar, met een vleugje geheimzinnigheid.

Maar met een voor Nederlandse musea jaloersmakend gemiddelde van twee aankopen per week werd de verzameling verrijkt met werk van naoorlogse schilders en fotografen als Eric Fischl, Alex Katz, Lucian Freud, Marlene Dumas, Michael Raedecker, Rineke Dijkstra en Loretta Lux.

Dat Scheringa een zeker experiment niet schuwde, bleek ook uit de tentoonstelling, afgelopen zomer, van de Amerikaanse schilder Terry Rodgers, die voorheen binnen Nederland alleen exposeerde bij de onlangs gestorven, anti-establishmentgaleriehouder Adriaan van der Have.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden