Verwondering

Ik ben geen kenner van de natuur. Dat vind ik weleens jammer. Dan koop ik een naslagwerk over bloemen of vlinders, maar dat helpt niet....

Voor het raam van mijn kantoor staat een boom. Het merk ken ik niet. In ieder geval hangen er momenteel gele bladeren aan, niet veel meer trouwens - nog een handjevol koppige achterblijvers. De rest ligt beneden in de tuin en binnenkort zal er wel een man komen met een stofzuiger op z'n rug die ze weg gaat blazen.

De boom staat heel dichtbij. Als ik het raam opendoe, kan ik de takken aanraken. Ik moet wel oppassen dat ik niet naar buiten donder. Maar zo is het leven. Er kan altijd iets misgaan. Sommige mensen zijn verslaafd aan het gevaar.

Nu doet het fenomeen zich voor dat de boom die voor 90 procent kaal is (en zich zwart en somber aftekent tegen een blauwgrijze herfstlucht) ook alweer volop in knop staat, sterker nog: de knoppen waren vorige week kleiner dan deze week, dus ze groeien, en uit ervaring weet ik dat ze volgende week groot en wulps zullen zijn, helemaal klaar om open te springen. Mijn verstand staat erbij stil.

Zijn er geen winters meer?

Of hoort het zo?

En is dit de manier waarop een boom zich op de winter voorbereidt? Al het nieuwe aanmaken nu het nog kan en dan startklaar wachten tot de dagen langer worden?

Nu is het zo dat deze vragen ongetwijfeld makkelijk zijn te beantwoorden. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat ik hier voor een wereldraadsel sta. Een beetje internetten, wat telefoneren of even naar de openbare leeszaal en ik weet het.

Maar ik doe niets.

Het is prettig om sommige dingen niet te weten. Er kleven twee voordelen aan. Het eerste is dat je andere mensen kunt vragen hoe het volgens hen zit. Ik kan een heel goed humeur krijgen van andermans kennis en inzicht. 'Goh', hoor ik mezelf dan zeggen, blij dat ik even ben overgeleverd aan iemand die het wél weet.

Het tweede voordeel doet zich alleen in stilte voor, en dat is de verwondering die bij het minste geringste over je kan komen als je eenvoudige zaken niet weet. Een dag lang naar een boom kijken en wat peinzen over die knoppen, terwijl je langzaam, maar onvermijdelijk de griep bezit van je voelt nemen, het heeft wel wat - al is het jammer dat het in ziekte zal eindigen.

Beter is het om de verwondering (kinderlijke verbazing met een hoog mystiek gehalte) in gezondheid mee te maken. Dat is alleen weer moeilijk, want al snel ben je dan geneigd de ene onwetendheid aan de andere te rijgen en aldus als een Tarzan monter en verwonderd door het leven te slingeren. Dat is even leuk, maar dan niet meer.

Bij verwondering hoort stilstand. En hoewel we denken dat stilstand achteruitgang is, kun je dat van verwondering niet zeggen. Het is het begin van heel wat mooie dingen, en ook van heel wat kennis die ik dus ontbeer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden