Vervolg op Tron: slap verhaal dat er prachtig uitziet

TRON: Legacy


Regie Joseph Kosinski.


Met Jeff Bridges, Garrett Hedlund, Olivia Wilde, Bruce Boxleitner.


In 110 zalen.


Als een wizzkid zijn vader kwijt is, waar moet hij hij dan zoeken? In de computer, natuurlijk. Dat de briljante Sam Flynn daar niet zelf opgekomen is, in al die jaren dat zijn vader, de ook al zo geniale programmeur Kevin Flynn, van de aardbodem is verdwenen.


Een telefoontje voert hem naar papa's kantoor in een verlaten automatenhal; wat klikjes op diens computer, een optater van een laserkanon en Sam suist driedimensionaal door een aartsdonker, hypertechnisch domein dat hij direct als het magnum opus van zijn vader herkent: het computerspelletje TRON. Het kan niet anders, of papa is destijds hetzelfde overkomen.


Zodoende omsluit het met veel vaart en enthousiasme gemaakte TRON: Legacy handig de plot van het baanbrekende cultfilm TRON (1982) - de eerste Hollywoodproductie met computergegenereerde beelden - en krijgen Sams wilde virtuele avonturen meteen ook een aantrekkelijk archetypisch laagje.


Met vlijmscherpe frisbees en sticks die zich in een handomdraai tot fluoriserende motoren transformeren, baant Sam zich een weg door de iPad-gladde wereld van TRON, waar 'slechte programma's' elkaar in de arena afmaken, het gemuteerde besturingssysteem Clu de scepter zwaait, en waar de bedenker van die wereld ook nog ergens moet rondhangen, als een god die door zijn eigen creaties aan de kant is gezet.


Terwijl hoofdrolspeler Garrett Hedlund te bleekjes is om de film te dragen, treedt Jeff Bridges, de ster van de eerste TRON, drievoudig op. Hij is met rimpels en stoppelbaardje nog het meest 'zichzelf' als de afgezonderd levende Kevin Flynn. Daarnaast valt hij in een flashback in een twintig jaar jongere versie te zien, waarbij met behulp van de motion capture-techniek een nieuw, gladgetrokken hoofd (nogal wiebelig) op zijn lijf is gezet. Later duikt dat hoofd opnieuw op, als Clu's 'menselijke' gelaat, waarmee alle kunstmatigheid een stuk functioneler wordt. Een raar gezicht blijft het wel.


Veel overtuigender is het ontwerp van de spelletjeswereld die debuterend regisseur Joseph Kosinski ontvouwt, en de schoonheid van al die donker glanzende vergezichten werkt door Daft Punks straffe retro-soundtrack extra spectaculair. Jammer dat het verhaal zich te stroef ontwikkelt om de koele grandeur van de beelden en de muziek bij te benen. Voor het zover te volgen valt - termen als 'deresolutie' en 'isomorfe algoritmes' buitelen over elkaar, en dan zijn de helden nog niet eens de Zee van Simulatie overgestoken - is het een vrij stoffig en voorspelbaar relaas. TRON: Legacy blijft dan toch vooral hoogwaardig vormgegeven amusement om je eindeloos aan te vergapen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden