Vertrouw nooit een Maltees met een naam die aan fruitbiscuitjes doet denken

Een van redenen waarom ik zo van het Financieele Dagblad houd (na de Volkskrant natuurlijk, ver na de Volkskrant) is niet alleen de toewijding waarmee alle toestanden in het bedrijfsleven en de financiële wereld worden gedocumenteerd (zo volgen ze trouw het debat rond indexknuffelaars bij beleggingsfondsen, een onderschatte vorm van klantenmisleiding, Google het maar, en dat in een industrie waar men iets meer deemoed zou verwachten na de woekerpolisbelazerij), maar ook het enthousiasme waarmee ze daar zaken tot op de bodem uitzoeken.

Zo was het het FD dat vorige maand uit Britse rechtbankgegevens de kwestie opdook over de Nederlandse scheepsmagnaat Edward Heerema van het offshorebedrijf Allseas die zich 100 miljoen euro uit de zak heeft laten kloppen door een Maltese superoplichter. Een epos vol menselijk tekort, waarvan de krant gisteren deel twee afdrukte.

Alles aan de zaak fascineert. Edward Heerema is een van de vele zonen van Pieter Schelte Heerema, een man die in de Tweede Wereldoorlog officier was bij de Duitse Waffen SS, na de bevrijding naar Venezuela emigreerde en jaren later terugkeerde naar Nederland alwaar hij een ingenieurs-bureau oprichtte, de tegenwoordige Heerema Groep die zich specialiseert in het bouwen van boorplatformen op zee en meer imposants uit de wereld van mannen met handen als kolenscheppen. Omdat hij ruzie kreeg met zijn broertjes begon Edward zijn eigen onderneming, Allseas, ook een offshorebedrijf. De zaken gingen uitstekend.

Edward Heerema had een droom. Het grootste hefschip ter wereld laten bouwen, zo'n monsterschip ter grootte van een middelgrote woonwijk, dat moeiteloos olieplatformen kan afbreken en dat, had hij dat al gezegd, het grootste ter wereld zou zijn. En dat dan de Pieter Schelte noemen, naar zijn foute vader.

Kosten: 1,3 miljard euro. Banken waren niet toeschietelijk. Maar toen diende zich de redding aan, in de vorm van ene Paul Sultana, een Maltese zakenman. Die had een fabelachtige propositie: een exclusieve investering, slechts weggelegd voor de superrijken, in schuldpapier. Een inleg van 100 miljoen euro zou binnen 13 maanden zijn uitgegroeid tot 1,3 miljard euro, exact genoeg voor de Pieter Schelte. Het Vaticaan deed mee, zei de Maltees, en de Federal Reserve, en Herman Wijffels had de belegging aanbevolen (dat laatste was gejokt natuurlijk, net zoals de rest overigens).

De Maltees presenteerde, kortom, alle ingrediënten waar de AFM zo onvermoeibaar voor waarschuwt: als het te mooi is om waar te zijn, is het vrijwel zeker niet waar, loterijen zonder nieten bestaan niet, koop nooit iets van een griezel in een roze overhemd en al helemaal niet van een Maltees met een naam die aan fruitbiscuitjes doet denken, et cetera.

Toch stapte Heerema in. Via Liechtenstein, Andorra en Zürich verdween zijn 100 miljoen uit het zicht. Dankzij interventie van de politie beperkte het verlies zich uiteindelijk tot 12 miljoen euro.

En de Pieter Schelte? Die is er gewoon gekomen, dankzij een bankenkrediet. Lang is in Korea gebouwd aan het gevaarte, binnenkort loopt het de haven van Rotterdam binnen. Ergens langs de Tweede Maasvlakte zal het straks te bewonderen zijn, een drijvende herinnering aan het feit dat ook een succesvolle ondernemer die in het bezit is van het grootste hefschip ter wereld, schier ontoerekeningsvatbaar wordt van de eerste de beste Nigeriaanse oplichtingsmail. Een geruststellende gedachte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden