Verteerbare smartlap over desillusie, liefde en veel hoop

Hope floats. Regie: Forest Whitaker. Met: Sandra Bullock, Harry Coninck, jr., Gena Rowlands. In 15 theaters, waaronder City 2 Amsterdam, Tuschinkski 2 Den Haag en Lumiere 2 Rotterdam....

Hoop is een woord met semi-religieuze, kleffe bijsmaak. 'Er is hoop voor u', een kreet waarmee kerkelijken voorbijrazende stedelingen tot nadenken proberen te stemmen, doet het ergste vrezen, alsof het leven na tussenkomst van de Almachtige in het teken zal staan van kaakjes bij de koffie. Hoop is zoiets als in een centrum ten bate van het geestelijk welzijn de honger stillen met gestoofde planten.

Een film over hoop maakt niet onmiddellijk nieuwsgierig. Zeker niet wanneer die hoop betrekking heeft op het leven van een gescheiden vrouw, die opnieuw moet beginnen nadat haar man er met haar vriendin vandoor gaat.

Hope floats is in de eerste plaats een film waarin Sandra Bullock (Speed, The Net, A Time to Kill en Speed 2: Cruise Control) de ruimte krijgt om te laten zien dat zij meer rollen kan spelen dan die van bijdehande meiden. Bullock, die Hope Floats mede produceerde, is ditmaal een laag opgeleide vrouw, een type dat in haar jeugd altijd vooraan stond omdat iedereen haar graag zag. Tot driemaal toe werd Birdee in het Texaanse dorp Smithsville verkozen tot miss; een record.

Het leven van Birdee valt live op televisie aan duigen, midden in een talkshow. Haar vriendin vertelt haar ten overstaan van een miljoenenpubliek een verhouding te hebben met Bill, Birdee's echtgenoot. Jazeker, ze hebben ook seks met elkaar.

Daarna ontvouwt Hope floats zich als een smartlap over desillusies, ontluikende liefde en de helende kracht van familie. En over hoop.

Dat zijn levensgrote clichés. Niettemin heeft de van ironie gespeend zijnde melange van scenarioschrijver Steven Rogers effect, waarbij als voorwaarde geldt dat de bioscoopbezoeker niet bij voorbaat een tegenstander is van tranentrekkers, liefdesliedjes en van scènes waarin dochterlief een walsje maakt met haar aan Alzheimer lijdende vader.

Behalve goed spel van Bullock (heen en weer schietend tussen vertwijfeling en eerzucht) en Gena Rowlands (als quasi-rationele (groot)moeder) valt de prestatie van Mae Whitman op, de negenjarige actrice die Birdee's dochter Bernice speelt. Whitman, eerder te zien als presidentsdochter in Independence Day, bestrijkt het gehele scala van emoties; ze teemt, gilt om aandacht en rekt op de juiste momenten haar schouders, in afwachting van een beter leven. Hoop is meer dan een woord met lauwe associaties.

RO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden