Interview

Verstrikt in web van undercoveragenten: ‘Toen geloofde ik alles, nu niks. Ik vertrouw niemand meer’

Baukje met haar vriend Ad. Hun nieuwe vrienden bleken undercoveragenten. Beeld Linelle Deunk
Baukje met haar vriend Ad. Hun nieuwe vrienden bleken undercoveragenten.Beeld Linelle Deunk

Hoe is het om in de val gelokt te worden door undercoveragenten? Ruim een jaar lang tuigen agenten een schijnwereld op rondom Baukje en Ad. Zij dringen door tot de vezels van hun bestaan. Want justitie is ervan overtuigd dat Ad twintig jaar geleden een moord pleegde.

Elsbeth Stoker

De nieuwe Volkskrant-podcast Grijs gebied duikt in de schimmige wereld van infiltratie, misleiding en (valse) bekentenissen. Hoe is het om in de val gelokt te worden door undercoveragenten? En wat doet het met je als blijkt dat je nieuwe vrienden een jaar lang een schijnwereld hebben gecreëerd? Beluister hier de eerste aflevering.

Het is 2 november 2017, bijna negen uur in de avond, als kunstenares Baukje Kempe (41) een mailtje ontvangt met een vraag die ze nooit eerder gehad heeft. Het is een berichtje dat haar wereld op haar kop zal zetten.

Alleen zal Baukje dat pas zeventien maanden later doorhebben.

Zo op het eerste gezicht lijkt het een onschuldige mail, een leuke zelfs. Het bericht is afkomstig van ene Sanne Roosendaal, een vrouw die Baukje een week eerder heeft leren kennen tijdens haar tentoonstelling op de Eindhovense Dutch Design Week.

‘Ik was erg onder de indruk van je werk en we willen graag een schilderij door jou laten maken. Is het misschien mogelijk om een afspraak te maken zodat mijn vriend jouw kunst ook in het echt kan zien? ‘Live’ is het nog mooier dan op internet’, schrijft Sanne.

Meteen de volgende dag stuurt Baukje een mailtje terug. Sanne en haar vriend zijn van harte welkom op haar woonboot in Nederhemert, de plek waar Baukje woont en werkt. ‘Leuk!’, schrijft Baukje aan Sanne terug.

Baukje is op het eerste gezicht een goedlachse veertiger met lange rossige haren en een piercing door haar onderlip. Ze schildert vooral als hobby en voelt zich vereerd door het verzoek. Nooit eerder wilde iemand een schilderij van haar kopen. ‘Ik vond die mail hartstikke spannend’, zegt ze. Want haar schilderijen komen ‘van binnen. Ze zijn heel persoonlijk. Ik schilder al twintig jaar, om gebeurtenissen te kunnen verwerken.’

Het was voor haar een grote stap om de schilderijen tentoon te stellen, eind oktober dat jaar, in het Eindhovense café Popei. ‘Ik had een moeilijke periode achter de rug, met veel ellende met mijn ex. Een hele tijd heb ik een teruggetrokken bestaan geleefd. Ik had nauwelijks sociale contacten. De expositie tijdens de designweek was een eerste stap naar buiten, om weer een beetje mezelf te kunnen zijn.’

Wat Baukje alleen niet weet is dat Sanne geen Sanne heet. En dat het mailtje het resultaat is van een zorgvuldig voorbereide actie. Sanne is undercoveragent A4084. Het Amsterdamse coldcaseteam heeft haar de opdracht gegeven om in contact te komen met Baukje. Niet omdat de politie Baukje ergens van verdenkt, maar omdat ze sinds kort een relatie heeft met Ad K., een verdachte van moord. En Baukjes schilderijen zijn de weg naar hem toe.

Ad probeert drugsgebruik te minderen

Op dat moment is de relatie tussen Baukje en Ad nog pril. Ze kennen elkaar al tien jaar via gemeenschappelijke vrienden. Een paar maanden geleden sloeg een vonk over en de laatste tijd verblijft de vijftiger steeds vaker bij Baukje op de woonboot. Jarenlang was Ad zwaar verslaafd, maar nu probeert hij voor Baukje zijn cocaïnegebruik te minderen. Volgens Baukje is Ad - als hij niet gebruikt - een ‘grote lieverd’.

Maar justitie denkt daar anders over. Het Openbaar Ministerie houdt Ad K., samen met een inmiddels overleden medeverdachte, verantwoordelijk voor de dood van de in januari 2002 verdwenen drugshandelaar Patrick van Dillenburg. Er is nooit een spoor van zijn lichaam gevonden, en lange tijd zat er geen schot in de zaak. Maar in 2016 werd de coldcasezaak heropend. En mede dankzij een nieuwe, anonieme, tip uit de onderwereld wordt nu Ad K. als verdachte aangemerkt.

Veel bewijs tegen Ad heeft justitie niet. Daarom kiest de recherche voor de zogenoemde Mr Big-methode, een internationaal omstreden undercovermethode.

Jaarlijks voert het zogenoemde Team Werken Onder Dekmantel enkele tientallen undercoveracties uit. In 2020 kondigt de politie aan dat dit aantal zal toenemen. Undercovertrajecten worden beschouwd als belangrijk middel om bewijs te vergaren in lastige, zware zaken. Soms gaat het om kortdurende trajecten, zoals een pseudokoop waarbij de politie bijvoorbeeld doet alsof ze drugs wil kopen. Maar het gebeurt ook dat de trajecten langer duren, en dat de politie infiltreert in bestaande terroristische of criminele organisaties.

En er is nog een mogelijkheid: de zogenoemde Mr Big-methode waarbij agenten zélf een fictieve - vaak criminele - organisatie creëren met een web van leugens en bedrog om een verdachte te spinnen. Het ‘target’ denkt dat hij ‘nieuwe vrienden’ heeft, en dat hij bij hun organisatie kan gaan werken. Door het vertrouwen van de verdachte te winnen, hopen de undercoveragenten dat hij gaat bekennen. Praat hij niet, dan is de kans op een lucratieve klus bij de fictieve organisatie verkeken, vertellen ze de verdachte.

Mr Big-methode ligt onder vuur

Hoe vaak justitie gebruik maakt van deze specifieke methode is onduidelijk. Voor zover bekend paste justitie Mr Big in ieder geval in twee andere moordzaken toe. Het is een methode die onder vuur ligt: het langdurige traject is erg kostbaar en rechtspsychologen stellen dat de kans op een valse bekentenis groot is.

Niet alleen deze methode ligt onder vuur. In november bleek uit een rapport van de commissie-Brouwer dat er veel mis is op de politie-afdeling waar de undercoveragenten werken: de begeleiding van de infiltranten schiet tekort en er is te weinig oog voor hun mentale welzijn. Bovendien vindt de commissie dat er meer aandacht moet komen voor integriteit en de ethische aspecten van het vak. En het blijft niet bij dit ene rapport. Naar verwachting verschijnt er begin februari nog een, ditmaal van de Inspectie Justitie en Veiligheid. Ook daarvan is de verwachting dat het kritisch zal zijn.

Baukje Kempe was blij verrast dat ene Sanne een schilderij van haar wilde kopen en nodigde haar thuis uit. Beeld Linelle Deunk
Baukje Kempe was blij verrast dat ene Sanne een schilderij van haar wilde kopen en nodigde haar thuis uit.Beeld Linelle Deunk

Baukje is naar de redactie van de Volkskrant gekomen om haar verhaal te doen. Ze wil vertellen wat de impact is van zo’n undercover traject. Zij en haar vriend Ad zijn zeventien maanden om de tuin geleid door agenten. Ze vindt het ‘bizar’ dat de Nederlandse politie hiertoe in staat is.

Waarom wilt u dit interview hier, en niet thuis, geven?

‘We zijn bang dat justitie ons nog altijd afluistert. Ze zijn helemaal in ons hoofd gaan zitten. Ik ben paranoia geworden. Ik vertrouw niemand meer. Als ik nieuwe mensen leer kennen, maak ik alleen nog oppervlakkig contact. Ik laat niemand meer dichtbij komen.’

Ad K. wil niet praten. Hij is in maart 2021 vrijgesproken door de rechtbank, mede vanwege het omstreden undercovertraject. Maar het OM is in hoger beroep gegaan, want justitie is ervan overtuigd dat hij schuldig is aan de verdwijning van de drugshandelaar. In juni wordt de zaak door het gerechtshof behandeld.

**

Het is maandag 29 januari 2018 als Ad en Baukje op de woonboot de komst van Sanne en haar vriend voorbereiden. ‘Ik durfde eigenlijk niet vaak mensen thuis uit te nodigen. Het was mijn boot, mijn veilige plekje. Maar Ad zei: toe nou, het is toch mooi dat ze enthousiast zijn over je schilderijen.’

Het stel wil ‘chic’ overkomen, maar heeft niet veel geld: Ad staat onder bewindvoering en moet rondkomen van 60 euro per week, Baukje leeft van een uitkering. ‘Maar Ad had lekkere dingen gemaakt, en we hadden speciaalbiertjes gekocht.’

Het beeld van Sanne en haar vriend die in een Mercedes aan komen rijden over de Gelderse dijk, ziet Baukje nog steeds voor zich. ‘We stonden hen op te wachten, en ik zag een heel dure auto voorrijden.’ Sannes vriend stelt zich voor als Patrick - dezelfde voornaam als de verdwenen drugshandelaar. Maar die link leggen Ad en Baukje dan nog lang niet.

‘Ze waren heel geïnteresseerd, en toen ze weggingen beloofden ze een schilderij te kopen. Dat zouden ze later komen ophalen, maar ze deden al meteen een aanbetaling. Alles ging cash, Patrick haalde een stapeltje geld zo uit zijn broekzak. Tsjoek, tsjoek, tsjoek. Ik dacht: hoezo heb je zo’n grote stapel in je zak? Maar tegelijkertijd dacht ik: misschien hebben alle rijke mensen dat. Weet ik veel.

‘Ad en ik waren bovendien blij dat we nieuwe mensen hadden ontmoet. Het was voor ons een beginnetje van een weg naar een nieuw, socialer leven.’

Hoe zijn de undercoveragenten ‘in jullie hoofd gaan zitten’?

‘Al vrij snel werd Patrick Pat. Het was gezellig. Wij deden ons best, en we dachten dat ook zij het gezellig hadden. Ze kwamen steeds vaker, om te kijken hoe het schilderij vorderde, voor een barbecue of om even een biertje te drinken op de boot. Vooral Patrick was heel vaak ‘even’ in de buurt. Toen vond ik dat niet gek, maar als je achteraf kijkt, ging ons wereldje helemaal om hen draaien.’

Zo vertellen Ad en Baukje aan hun nieuwe vrienden over hun droom: het stel wil graag een restaurant in Cambodja beginnen, om dichter in de buurt te wonen bij Ads dochter uit een vorige relatie. Even leeft het stel in de veronderstelling dat hun nieuwe rijke vrienden in deze droom willen investeren, ze bereiden een presentatie voor hen voor. Maar als puntje bij paaltje komt, houden de twee de boot toch af.

Wel bestellen Sanne en Patrick nog meer schilderijen van Baukje, en nemen ze hun nieuwe ‘vrienden’ soms mee uit eten.

Ook worden Baukje en Ad uitgenodigd in het appartement van Patrick in IJmuiden. ‘Sanne en Patrick woonden niet samen, was het verhaal. En ze wilden allebei nog een schilderij bestellen. Een tweeluik. We zouden die avond daarover gaan brainstormen.

‘We kwamen in een heel chique appartement in een oude Watertoren. Mijn eerste schilderij hing aan de muur. Maar voor de rest viel het me wel op dat het er leeg en onpersoonlijk was, met alleen wat Ikea-meubels. Patrick had zich eerder voorgesteld als internationale botenhandelaar. Ik kon mij destijds wel voorstellen dat als je vaak weg bent, je zo’n onpersoonlijk huis hebt.’

Toch voelde het heel vertrouwd. ‘Lou Reed stond op. En dat is mijn favoriete muziek. Mede daardoor dacht ik: dit zit gewoon goed. Achteraf weet ik: het was geen toeval, onze telefoons werden toen al getapt en in ons huis hing afluisterapparatuur. Dus ze wisten al alles van ons.

‘Maar toen dacht ik nog: dit klopt. We deelden dezelfde muzieksmaak, en ook dezelfde visuele smaak. Heel veel mensen vinden mijn schilderijen lelijk. Dat is niet erg. Het zijn ook rare, surrealistische schilderijen. Dat is ook een nichemarkt.’

Later zal Baukje in het politiedossier lezen dat de agenten toentertijd haar schilderijen - waar ze in totaal 4.000 euro voor betaalden - ook lelijk vonden. ‘Uiteindelijk heb ik drie maanden keihard aan die schilderijen gewerkt, dan ben je in je hoofd dag en nacht met hen bezig. Je denkt de hele tijd aan ze.’

Niet alleen Baukje krijgt opdrachten van de undercoveragenten. Ook Ad verdient zo nu en dan wat bij via Patrick. Zo vraagt Patrick hem soms als een soort beveiliger te vergezellen tijdens afspraken, mensen te observeren of ergens een usb-stick met witwasinformatie af te leveren.

Deed Patrick zich voor als crimineel?

‘Mij viel het niet meteen op, ik ben ook niet met dat soort dingen bezig. Maar er waren wel hints, zoals het grote pak geld dat hij in zijn broekzak had. Ad had sneller door dat Patrick rare verhalen vertelde.’

Wat wist u van de klussen die Ad voor Patrick deed?

‘In eerste instantie weinig. Ik wist wel dat het niet helemaal in de haak was. Maar Ad mocht van mij alles doen zolang het maar niks met harddrugs te maken had. Ik dacht: Sanne vertrouwt Patrick, dus ik bemoei me er ook niet mee.

‘Bovendien zag ik dat Ad blij werd van Patrick. Door Patrick voelde Ad zich belangrijk, dat was Ad nooit geweest. Patrick was een heel ander type dan de junkies waar Ad vroeger mee omging. Ad werd alleen al een stukje groter als Patrick kwam aanlopen. En Ad kwam elke keer enthousiast terug van de klussen. Hij verdiende telkens 300 tot 400 euro, daarvoor hoefde hij alleen met Patrick in de auto ergens naar toe te gaan.’

Ad K. werd na de undercoveroperatie in een rechtszaak vrijgesproken van medeplichtigheid aan de verdwijning van drugshandelaar Patrick van Dillenburg. Het OM is tegen de vrijspraak in beroep gegaan. Beeld Linelle Deunk
Ad K. werd na de undercoveroperatie in een rechtszaak vrijgesproken van medeplichtigheid aan de verdwijning van drugshandelaar Patrick van Dillenburg. Het OM is tegen de vrijspraak in beroep gegaan.Beeld Linelle Deunk

Hoe belangrijk was het geld van Patrick voor jullie?

‘Heel belangrijk: we leefden van het geld van Patrick. In het begin hebben we misschien gedaan alsof we heel wat voorstelden. Je zegt natuurlijk niet meteen tegen nieuwe vrienden: kijk eens hoe arm we zijn, we kunnen geen onderbroek kopen. Maar als je elkaar beter leert kennen, dan praat je er wel over.

‘Op een gegeven moment wilden ze ons bijvoorbeeld meenemen naar het Okura, een sterrenrestaurant. Ad is chef-kok geweest, hij vond dat prachtig. Toen we in Amsterdam aankwamen, bleek dat we de parkeerautomaat niet konden betalen. We hadden geen geld op de rekening. Sanne betaalde het parkeergeld en Patrick het restaurant. Cash.’

Welke invloed had Patrick op Ad?

‘Hij ging steeds meer als Patrick praten - hij nam zijn accent een beetje over. En begon zich ook te kleden als een zeiler, net als Patrick.’

In de ogen van de politie is het undercovertraject een succes: tien maanden na het eerste contact vertelt Ad over ‘iets waar hij tbs’ voor kan krijgen. Als Patrick in de weken erna tijdens een-op-eengesprekken doorvraagt, bekent Ad dat hij drugshandelaar Van Dillenburg heeft gedood. Hij zou hem samen met een medeverdachte in 2002 hebben doodgeschoten, begraven hebben, later opgegraven hebben en door de shredder hebben geduwd. De lichaamsresten zouden ze hebben uitgesmeerd over een bollenveld.

Achteraf zegt Ad dat het een valse bekentenis is. Hij zou het alleen maar hebben verteld om indruk te maken op Patrick, om in aanmerking te komen voor nog meer klussen. Zo is er op een gegeven moment sprake van een reis naar Portugal: Ad denkt dat hij daar een boot met vals geld mag vervoeren en daarmee ‘bakken met geld’ zal verdienen.

In de maanden na de eerste bekentenis blijft Patrick Ad ophalen voor klussen. En zo nu en dan vraagt hij naar de moord op Van Dillenburg. Patrick wil meer details horen. Ad blijft volhouden dat het lijk in een shredder is verdwenen. In februari 2019 wordt Ad gearresteerd.

Wat wist u van de verdwijning van drugshandelaar Van Dillenburg?

‘Op het politiebureau hoorde ik er voor het eerst over. Daarvoor had ik er nog nooit iets over gehoord.’

Volgens Baukje is de dag van Ads arrestatie de meest bizarre uit haar leven. ‘Die ochtend werd ik ook meegenomen naar het politiebureau. Ik voelde me verlept, zonder make-up en met een behuild gezicht. Ik maakte me zorgen om Ad, en het arrestatieteam had zojuist mijn woonboot stukgeslagen. Alles lag overhoop, het was echt verschrikkelijk.’

Op het politiebureau wordt ze opgewacht door ‘allemaal opgewekte dames’. ‘Ze deden alsof ze mijn nieuwste vriendinnen waren. Echt creepy. En ze wilden van alles van me weten, maar ik wist niks. Uiteindelijk brachten de blije dames van de recherche me weer naar de boot. Ze deden net alsof ze naar de Efteling gingen.

‘Toen ze weg waren, heb ik de gordijnen dichtgedaan, en een beetje opgeruimd. Vlak daarna kreeg ik een berichtje van Sanne. Ze schreef: ‘Wat erg, we hebben gehoord dat Ad gearresteerd is.’ Ze wilde naar me toekomen. Ik zei: nee, ik wil liever alleen zijn, alles is hier kapotgemaakt. Ik wilde niemand zien. Maar ze hield vol, en opeens stond ze voor de deur.

‘Kom maar binnen, zei ik. Ze was heel aardig, ze knuffelde me. En toen zei ze uit het niets: ik heb ook ooit zoiets meegemaakt. In een flits dacht ik wel: wat raar. Maar ik kon niet meer helder denken, en vroeg er niet naar. Ze stelde voor dat zij en Patrick binnenkort nog zouden langskomen om me te helpen. Ik vertelde dat ik geen geld meer had, dat alles kapot was in de boot - zelfs de ramen. Ik kon niet eens meer brood kopen. Ze leende me 50 euro. En opeens begon ze me rare vragen te stellen. Ze zei: ‘We kunnen jullie helpen met het lijk opruimen. Weet je waar we de botten kunnen vinden?’ Ik dacht: waar heb je het over?

‘Toen begon ik het pas echt eng te vinden, ik dacht opeens: Sanne en Patrick zijn serieuze criminelen, ze kunnen gevaarlijk zijn.’

Wanneer ontdekte u dat Sanne en Patrick undercoveragenten waren?

‘Dat heeft nog weken geduurd. Ik zat in de periode erna wekenlang in mijn eentje op de boot. De dames van de recherche belden steeds, of ik toch niet iets wist. Of ze klopten op mijn deur. Op een gegeven moment vertelden ze dat de politie infiltranten had ingezet en ze vroegen mij: wie kunnen het zijn geweest? Ik dacht: wow, ik weet het niet.

‘In de periode erna begon ik iedereen uit mijn omgeving te verdenken. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het Patrick en Sanne geweest moesten zijn. Zij waren op een bijzondere manier in ons leven gekomen, de andere mensen kennen we tien jaar of langer.’

Baukje heeft Sanne daarna nooit meer gezien. Maar ze is dan nog niet van justitie af. Het OM is ervan overtuigd dat Baukje niet het achterste van haar tong laat zien, en dat Ad haar wél meer verteld heeft over de verdwijning van Patrick van Dillenburg.

Want tijdens de gesprekken die de politie heimelijk opnam op de woonboot, bleek het stel bedenkelijke uitspraken te hebben gedaan. Zo is te horen hoe Baukje en Ad een keer praten over ‘vuurwapen’, ‘maak me wel zorgen’ en ‘misschien moet je jaren zitten’. Er is alleen wel een probleem met de apparatuur. Slechts delen van gesprekken zijn verstaanbaar. Doordat het slechts om flarden gaat, blijft onduidelijk in welke context de uitspraken precies zijn gedaan.

Het zijn opmerkelijke uitspraken.

‘Ik kan me ze echt niet herinneren. Echt niet. Er zijn uren en uren opnames gemaakt, en dan halen ze er een paar fragmenten uit die ze heel groot maken.’

De rechter geloofde niet dat u het niet meer wist. U bent in de zomer van 2019 zelfs gegijzeld, omdat u zou weigeren antwoord te geven op vragen.

‘Ze wekten de indruk dat ik geen vragen wilde beantwoorden. Maar ik heb juist wél alle vragen beantwoord. Ik vertelde de rechters en de aanklagers alleen andere dingen dan ze wilden horen.

‘Ze lazen allemaal zinnetjes op uit gesprekken die ik lang geleden met Ad zou hebben gevoerd. Maar ik weet niet wat ik een jaar eerder tegen Ad op de bank heb gezegd. Ik kon veel dingen ook niet plaatsen. Ze geloofden niet dat ik er niets van wist. Tsja, en toen zat ik opeens ook in de bajes.’

Ze wordt gegijzeld, 47 dagen lang. Volgens haar advocaat is het niet eerder voorgekomen dat iemand zo lang werd vastgehouden voor het onvoldoende beantwoorden van vragen.

‘Als je maanden en maanden iemand afluistert, is er altijd wel een woord of grapje dat je - als je met moordzaak-oren luistert - verdacht vindt. Maar ik had écht nooit iets over een moordzaak gehoord.’

In maart 2021 wordt Ad vrijgesproken. Ruim twee jaar na zijn arrestatie oordeelt de Amsterdamse rechtbank dat er te weinig bewijs ligt om hem te veroordelen. Volgens de rechter is de manier waarop de undercoveragenten te werk zijn gegaan onvoldoende te controleren, en blijft het onduidelijk welke druk er precies op Ad is uitgeoefend om te bekennen.

Het stel woont nu weer samen. Alleen niet meer op de woonboot, de huurbaas heeft het contract opgezet. ‘We hebben nu een noodcontainer van 18 vierkante meter.’

De Mr Big-methode zet justitie alleen in bij heel zware misdrijven. Begrijpt u dat de politie alles op alles zet om een moord op te lossen?

‘Ik vind het heel naar voor de nabestaanden van Van Dillenburg. Maar Ad heeft het niet gedaan, en de politie heeft wel ons leven kapot gemaakt. We zijn afgeluisterd, elke scheet die ik liet is opgenomen. Al onze foto’s en filmpjes zijn doorzocht. En ik ga er vanuit dat in onze nieuwe containerwoning ook camera’s en opnameapparatuur hangen. Ik denk overal auto’s te zien die me achtervolgen. Sommige woorden durf ik niet meer te zeggen, uit angst dat ze uit hun verband worden gerukt en tegen ons gebruikt worden.’

Wat voor gesprekken hebben jullie nog?

‘Over ‘wat eten we vandaag?’ of ‘hoe voel je je’. Dat soort dingen. We durven weinig meer. We hebben bijvoorbeeld nogal sarcastische humor, maar maken geen grapjes meer. En we zeggen ook niks meer naar aanleiding van een film of tv-serie.’

Schildert u nog?

‘Ja, maar in de periode van het undercovertraject gebruikte ik felle kleuren en waren mijn schilderijen druk, vol met elementen. Nu zijn ze grauwer, leger geworden.’

Volgens Baukje zijn Ad en zij door Mr Big ‘veel kwijtgeraakt’. ‘Ad had niks meer, zelfs geen fiets of bankrekeningnummer.’ Niet alleen het vertrouwen in mensen zijn ze kwijt, maar ook vrienden zijn afgehaakt. ‘We hebben nog maar met een paar mensen contact. Zelfs mijn eigen moeder was lange tijd bang voor Ad. En dat terwijl hij juist lief is. In de gevangenis is hij definitief afgekickt, hij is nu echt clean. Elke dag als ik thuiskom van mijn werk, heeft hij mijn kleine containertje schoongemaakt en lekker voor me gekookt.

‘Ik ben dolgelukkig dat hij er weer is. Vrij zijn we niet, maar we hebben elkaar.’

Gezamenlijke reactie politie en OM

Politie en OM willen niet inhoudelijk reageren omdat deze zaak nog onder de rechter is. Wel laten zij in het algemeen weten ‘te beseffen dat de inzet van undercoveragenten een enorme impact kan hebben op het leven van betrokkenen. De beslissing om dit wettelijk toegestane middel in te zetten wordt dan ook niet over één nacht ijs genomen. Het doel is bewijs te verzamelen en zodoende bijvoorbeeld een moord- of doodslagzaak op te lossen. Zeker in dit soort zware zaken bestaat er voor politie en OM de plicht om binnen de grenzen van de wet alles te doen wat mogelijk is om slachtoffers, nabestaanden en de maatschappij als geheel zo veel mogelijk antwoorden te geven. Antwoorden die kunnen leiden tot een veroordeling én antwoorden die voor nabestaanden - ouders, partners en kinderen - enigszins kunnen helpen om dit soort zware zaken voor de rest van hun leven een plaats te geven.’

Luister hieronder (of via de bekende podcastkanalen) naar de eerste aflevering van Grijs gebied, waarin journalist Elsbeth Stoker dieper op de zaak in gaat:

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden