Verstopte beer krijgt ook een Harry Potter pleister

Kleuter Jos is bang. Hij siddert op zijn te hoge stoel in de behandelkamer van dokter Bart, in Academisch Ziekenhuis Maastricht....

De aap ziet er beroerd uit. Hij heeft al een pleister op zijn kop. Als de dokter naar Aaps toestand informeert, zegt Josje schor: 'Aap heeft ook een beetje buikpijn.'

Nou, daar moest de dokter dan maar eens iets aan doen. Daar zwaait hij al met een apparaat. Hij drukt de pluggen van de stethoscoop in zijn oren en de metalen klok op Aaps buik. Doktersgebrom: 'Hm. . . zo zo.' Josjes been schopt in de lucht.

'Ook eens luisteren?', vraagt de dokter dan. Nieuwsgierigheid wint het van doodsangst, en zo hoort Josje dus het bonzen van het zieke apenhart. Ogen als schoteltjes. Josje ziet niet dat de dokter op Aaps rug trommelt. 'Ja, jouw aap heeft pijn. Zal ik hem iets tegen de pijn geven?' Doe gerust, maar blijf van mij af, denkt Josje. Zijn aap krijgt een Harry Potter pleister.

Dokter Bart van het AZM behandelt een knuffelaap, en in verpleeghuis De Egmontshof in Oud-Beijerland vieren ze pyjamadagen. Is onze medische stand van het padje af?

Nog een bange kleuter. Hij wipt op de stoel naast Jos. 'En hoe heet jouw aap?', vraagt de dokter. Emir weet het even niet. Hij improviseert: 'Eh. . . ook aap. En hij heeft een zere hand.' Ja, dat had de dokter al gezien. 'Helemaal dik hè.' Aap 2 krijgt een verbandje.

Dokter Bart is niet gek en eigenlijk ook geen dokter. Bart Bouts (23) is tweedejaars Geneeskunde aan de Universiteit van Maastricht, en hij oefent. 'In het Teddyberenziekenhuis leren we hoe we met kinderen moeten omgaan.' Bouts kan er al wat van. Hij doet lief, maar ook wel streng. Hij moet zich concentreren op het noodverbandje voor Aap 2, en kan dus niet Josjes hele verhaal aanhoren over zijn vader die een auto op drie wielen heeft gezien. Want Jos begint zich al lekker op zijn gemak te voelen. Jos wil praten. De dokter snoert hem de mond met een verrassingspakket: een sticker, een doos rozijntjes en een miniknuffel met een dokterspet. En dan hup, terug naar de juf.

Juf Fleur Payens van de Maastrichtse basisschool De Spiegel heeft zich zorgen gemaakt om Emir. 'Emir snapte niet goed wat de bedoeling was. Hij was heel bang toen we met de klas het ziekenhuis binnengingen. De meeste kinderen van onze school zijn wel wat gewend want veel ouders werken in dit ziekenhuis, maar Emir, een Kroatisch jongetje geloof ik, was niet zo voorbereid.'

Maar nu huppelt Emir toch met vriendje Jos over niveau vier van het AZM. Bedoeling twee van het Teddyberenziekenhuis, dit jaar voor de tweede keer georganiseerd door een vereniging van geneeskundestudenten: kinderen speels laten wennen aan ziekte, artsen en het ziekenhuis.

De kleine Roos, een dondersteen met mooie zwarte krullen, heeft geen tijd om te wennen. Haar beer heeft te veel gegeten en heeft dus 'pijn in zijn nek'. Dokter Pamela (eerstejaars, 18): 'We gaan hem een verbandje geven.' Roos: 'Wablief? Ik doe dat. Aan de kant!' Roos plakt zelf pleisters op haar beer. Dan wil de dokter verder met de pop van het engeltje Azura. 'Nee', gilt Roos. Ze pakt haar beer bij een poot en hamert hem tegen de tafelrand. 'Beer is zi ¿ ek!' Azura: 'Pas op, dat doet pijn.' De dokter zucht: 'Moet ik hem nu weer beter maken?'

Dat viel tegen voor dokter Pamela. 'Ik wilde haar niet te hard aanpakken, maar pff. Je moet toch een autoriteit blijven.' Andere lastige gevallen in drie dagen berenziekenhuis: stervensbegeleiding voor een beer die 'helemaal dood' was, en de kleuter wiens teddybeer 'niet kon poepen'. Moest die nou ook ergens een pleister?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden