Verstikkend, en toch zo nostalgisch ****

De twee verhaallijnen vullen elkaar perfect aan en ook in stilistisch opzicht is Call Girl een klein meesterwerk.

Ze zijn allemaal schuldig: de diplomaten, de parlementsleden, het hoofd van de veiligheidsdienst. En dan die ene man, wiens gezicht vaak buiten beeld blijft. Hij behoort tot de politieke top van zijn land en iedereen beschouwt hem als een rechtschapen, geëmancipeerd persoon. Toch laat ook hij zonder scrupules jonge meisjes naar zijn hotelsuite komen.


Het Zweedse thrillerdrama Call Girl zegt zich te baseren op 'feiten' die voor de film zijn 'aangepast'. Uitgangspunt was een politiedossier over het wijd reikende prostitutieschandaal dat in het Zweden van 1976 veel onrust teweegbracht, maar meteen werd verdoezeld. Regisseur Mikael Marcimain en scenariste Marietta von Hausswolff von Baumgarten maakten er hun eigen sinistere verhaal van, sterk leunend op de klassieke paranoia-thrillers uit de jaren zeventig. Call Girl is zo'n film waarin vrijwel ieder (mannelijk) personage verdacht is en de samenleving van doofpotten aan elkaar hangt. Zo'n film ook waarin het beeld even bevriest en zwart-wit wordt zodra undercoveragenten stiekem een foto maken.


Met inspecteur John Sandberg (Simon J. Berger) is er ook de verplichte jonge hond die tegen het corrupte, perverse systeem in opstand komt en zich steviger in de zaak vastbijt dan goed voor hem is. Knap hoe Marcimain en Von Baumgarten dit vertrouwde gegeven toch loeispannend houden, door het publiek steeds een voorsprong op Sandberg te geven; beter dan Sandberg weet je wie hij wel en niet kan vertrouwen, waardoor het des te griezeliger wordt als hij bij de verkeerde superieuren aanklopt.


De thrillerscènes worden ingenieus afgewisseld met het relaas van de 14-jarige Iris (debutante Sofia Karemyr). Losgeslagen en roekeloos belandt ze in de prostitutiewereld van Stockholm; hoerenmadam Dagmar Glans, even monsterlijk als moederlijk neergezet door veterane Pernilla August, steekt Iris in mooie kleren, zorgt dat ze verleidelijke krulletjes in haar blonde haar krijgt en levert haar vervolgens over aan de talloze hooggeplaatste lieden in haar klantenbestand.


Het is een neerwaartse spiraal waaraan maar geen einde komt en die even suggestief als walgelijk in beeld wordt gebracht. Haast om te kotsen is de zweetdruppel die van een wild seksende man tijdens het neuken op Iris' gezicht valt.


De twee verhaallijnen vullen elkaar perfect aan, omdat ze elk hun eigen perspectief op dezelfde ontaarde situatie bieden. Terwijl in de achterkamers van de politiek verkrachting, incest en pedofiele relaties worden gelegaliseerd, ondergaat Iris de misselijkmakende praktijk van dat 'seksueel bevrijde'-beleid. Bovendien wil je natuurlijk dat Sandberg de zaak oplost, zodat hij eindelijk Iris uit de greep van haar souteneurs kan bevrijden.


Ook in stilistisch opzicht is Call Girl een klein meesterwerk. De Nederlandse, volop in Zweden opererende cameraman Hoyte van Hoytema roept na Tinker Tailor Soldier Spy (2011) opnieuw een niet van echt te onderscheiden, bruinbleke, rokerige jarenzeventigsfeer op en eigenlijk doet componist Mattias Bärjed hetzelfde met zijn retro-synthrock.


En dan al die details: de gevulde koolbladeren, de halfnaakt hockeyende politiemannen, de typistes met koptelefoon die wezenloos afluistertapes uittikken. Wonderlijk, dat een film zo verstikkend en toch ook zo nostalgisch kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden