Verslaving

Orde en regelmaat, daar draait het om in het leven. Platen horen in hoezen, boeken op de plank (van groot naar klein en genre bij genre), geld (op waarde) in de portemonnee, sokken in de bak, kleding in de kast (kleur bij kleur), brood in de trommel, fruit op de...

Soms, en naarmate de jaren verstrijken steeds vaker, bekruipt mij het gevoel dat ik zonder patronen niet meer kan leven. Eerst wassen, dan scheren, dan pas tanden poetsen. Zonder een opgemaakt bed en een geopend raam, voor de nodige frisse lucht, kan mijn dag niet beginnen. Zonder een aangeschoven stoel - overblijfsel van jaren Montessori-onderwijs - kan ik de deur niet uit.

De radio moet aan voor het journaal en uit voordat er een quiz begint. De tafel moet afgeruimd zijn voordat ik naar college kan. De avond ervoor heb ik natuurlijk mijn tas al ingepakt en mijn potloden geslepen. Het is een tic, en ik weet het, maar ik kan het niet helpen.

Als een schilderij scheef hangt, hang ik het recht. Als de groenteman van de markt op vakantie gaat, ben ik van slag. Natuurlijk, een normaal mens gaat in zo'n noodsituatie naar een andere kraam, maar ik overweeg eerst of ik twee weken zonder fruit kan.

Wegwerkzaamheden, afgezette straten, opgebroken stoepen, ze verstoren niet alleen mijn vaste route maar ook mijn gemoedstoestand. Zomaar iets doen? Ik moet er niet aan denken.

Nu moet ik wel bekennen dat ik neig naar een zekere dwangmatige ordelijkheid. Alles heeft bij mij een vaste plaats en volgorde. Mijn dagen zijn overzichtelijk ingedeeld, geconditioneerd, van het moment waarop de wekker afloopt tot het journaal van tien uur. Aan schrikkeldagen en christelijke feestdagen, die doordeweekse dagen plotseling in tweede zondagen veranderen, heb ik een broertje dood. Zomaar zondags naar de IKEA? Neenee.

Aan mijn week geen polonaise. Maandag is stofzuigdag; de zondag is voor hobbyen. Woensdag is eigenlijk wasdag, maar bij gebrek aan wasmachine doe ik de vaat. De was gaat mee naar mijn ouders. Vooral in mijn eerste studiejaar was dat vrijdags met de vuile was heen en maandags, vanwege de week-OV, met het door moeder gestreken schone goed terug.

Op werkdagen zul je mij niet zien poetsen - wc, douche en keuken zijn voor een zaterdag - behalve als er visite komt natuurlijk. Bezoek hoort ook eigenlijk altijd aangekondigd te verschijnen; gastvrijheid boven alles, maar het moet wel in de planning passen. Koffie en thee zijn altijd in voorraad; vrienden en familie moet direct bij binnenkomst iets aangeboden worden. Koekjes mogen, maar zijn niet noodzakelijk; snoepen hoort thuis in het weekend, bijzondere gevallen daargelaten.

Dwangmatig als ik ben, vallen bijzondere gevallen mij zwaar, maar ik doe mijn best. Meestal echter houd ik angstvallig vast aan mijn levenspatroon. Afwijken hiervan zou in mijn geval totale ontreddering betekenen.

Orde en regelmaat, ik ben er verslaafd aan. Het wordt gedoogd, gelukkig.

Jareth Storimans uit Nijmegen

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 67.

Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden