Verschillende grootheden

Hoewel Byrne de meeste bijval kreeg met Talking Headsliedjes, lukte het St. Vincent knap de sfeer vast te houden.

pop

David Byrne & St. Vincent. Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht, 25/8.

Ze staan in even grote letters op de affiche: David Byrne en St. Vincent. En ze brachten vorig jaar samen het aardige album Love This Giant uit. Toch zijn het verschillende grootheden. Byrne heeft een inmiddels immens oeuvre, solo en met zijn nog altijd zeer geliefde Talking Heads. De als Annie Clark geboren Amerikaanse zangeres-gitariste is pas een jaar of vijf actief als St. Vincent. Ze maakte weliswaar een drietal mooie platen die in onvoorspelbaarheid niets onderdoen voor die van Byrne, maar liedjes die tot het collectieve geheugen behoren, zoals Byrne's beste liedjes doen, heeft ze nog niet op haar naam.

Toch pakte het in een niet uitverkocht Vredenburg goed uit. Alles werd keurig verdeeld. Samen speelden ze het merendeel van Love This Giant (ook in de volgorde van het album) en afwisselend deden ze een eigen liedje. De meeste bijval was er, zoals altijd tijdens concerten van David Byrne, voor de Talking Headsliedjes. Vier dit keer, alle gekozen uit de latere post-Brian-Eno-jaren van de band (1983-1986).

Toch lukte het St. Vincent steeds knap de sfeer vast te houden, bijvoorbeeld na Wild Wild West, toen St. Vincent haar sterke Cheerleader zong. De complete, acht blazers tellende brassband was er even bij gaan liggen op de grond, zoals het hele concert een goed uitgedachte choreografie had. Byrne maakte vele meters op het podium, lopend en dansend, terwijl Clark, iets minder beweeglijk, op gitaar soms behoorlijk stevig van leer trok.

Meer nog dan Byrne en Clark deden, verraste de band, bestaande uit behalve de acht blazers nog een drummer en een toetsenist. Op het album Love This Giant klinken de blazers soms wat plichtmatig, maar op het podium met tijdens elk liedje een andere slim uitgedachte choreografie, was het een genot om naar te luisteren en kijken.

Het geluid werd gaandeweg uitbundiger. Eerst nog wat sober in Byrne's Strange Overtones, maar vanaf de eerste Talking Headsbijdrage, This Must Be The Place (Naive Melody), steeds voller, harder en opzwepender. The One Who Broke Your Heart, bleek ook live de climax en maakte de weg vrij voor een dansbare toegift. Burning Down The House en Road To Nowhere brachten de zaal in euforische stemming. Het was een muzikaal bonte en vrolijke avond die minder leunde op Talking Headsmateriaal dan de laatste jaren bij Byrne gebruikelijk is, al kon de setlist nog altijd niet zonder.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden