Verrukkelijke speldenprikjes

De lekker rommelige aanpak maakt deze voorstelling beter dan doorsnee-tussen-de-middagtoneel.

Motregenvariaties. Dat is de titel van de nieuwe dichtbundel van Mirthe Kamp, een vergeten dichteres die na veertig jaar eindelijk weer eens nieuw werk publiceert. Ooit debuteerde ze met de bundel Kind van Mist, daarna werd het stil. Opmerkelijk: Mirthe was getrouwd met Alex Kamp, in zijn tijd een gevreesd en bewonderd poëziecriticus. Als de voorstelling Motregenvariaties begint, is zij intussen alweer een jaar zijn weduwe.


Voor het lunchtheater van het Amsterdamse theater Bellevue, waar Motregenvariaties woensdag in première ging, schreef Robert Alberdingk Thijm dit toneelstuk waarin hij Mirthe Kamp confronteert met haar collega Sacha van Loon. Van Loon, een gevierd auteur (vooral door haar bundel Phèdres Tranen), terwijl Kamp dus in de mist is blijven hangen.


Beide dichteressen - die qua werk het midden houden tussen Neeltje Maria Min en Vasalis - ontmoeten elkaar na vele jaren bij toeval op het kantoor van hun uitgever. Vanuit die hernieuwde kennismaking schreef Alberdingk Thijm een vermakelijke en af en toe verrassende lunchvoorstelling. Met snelle, gevatte dialogen (Alberdingk Thijm is vooral bekend als scenarioschrijver voor tv-series als Waltz en A'dam - E.V.A.) en een aantal onverwachte plotontwikkelingen. Behalve over jalousie de métier gaat Motregenvariaties ook over de vergankelijkheid van poëzie, van kunst, van wat ooit vurige liefde was en uiteindelijk van het leven zelf. Naar het eind toe vliegt de tekst een beetje uit de bocht met al te breedsprakige ontwikkelingen, en een bijna soapachtig plot, maar het blijft allemaal spannend, fris en af en toe ook lekker gek.


De actrices Olga Zuiderhoek (Mirthe) en Ria Eimers (Sacha) spelen de twee dichteressen. Dat levert als vanzelfsprekend een acteursconfrontatie van hoog niveau op. De altijd wat monotoon-effectieve tekstzegging van Zuiderhoek en de onnavolgbare intonatie-, klemtoon- en stemmingswisselingen van Eimers passen hier prachtig bij elkaar. Naast hen is de jonge acteur Jan-Paul Buijs ook zeer bezienswaardig: hij speelt zowel de wat platte uitgever ('we moeten nu doorpakken, gaan met die banaan!') als de verslaafde, manische zoon van Sacha. Met zijn krachtige stem en energie laat hij zich niet door de vrouwen kisten.


Wat Motregenvariaties beter maakt dan doorsnee-tussen-de-middag-damestoneel is de rommelige aanpak. Het leeg kieperen van kartonnen dozen, racen met bureaustoelen en smijten met schoenen maakt het allemaal net iets tegendraadser. De regie is van Warre Simons, in samenwerking met Johan Simons. De vader had te weinig tijd vanwege zijn werk in München, de zoon maakte het werk af en bedacht deze rafelige vorm.


Het feit dat Mirthe getrouwd was met een criticus levert een paar aardige speldenprikjes op naar dat vermaledijde beroep. Maar niet venijnig, althans zo heeft deze recensent het niet opgevat. Zeker niet omdat die speldenprikjes uit de mond van die verrukkelijke Ria Eimers kwamen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden