'Veroordeeld tot sissende man thuis'

Brief van de dag

Uit het persoonlijk relaas van Sarah Sluimer over seksisme op straat blijkt dat Sluimer en ik op elkaar lijken (O&D, 24 augustus). We wonen allebei in Amsterdam; zij in Oost en ik in West. Aan haar voor- en achternaam te zien, is ook zij honderd procent NL. De bijbehorende foto verraadt dat we ongeveer even jong moeten zijn. Haar ervaringen met sissende allochtone mannen zijn herkenbaar, maar anders dan bij haar, richten de hongerige blikken zich bij mij meestal op mijn ronde achterkant.


Sluimer vraagt zich af waarom wij niet allemaal heel erg kwaad worden dat onze vriendinnen, vrouwen en broers 'na een decennia durende emancipatoire strijd' zijn veroordeeld tot hoon en vernedering in bepaalde wijken. Een wet ('hoe symbolisch ook') zou daar een einde aan moeten maken. De decennia durende emancipatiestrijd, waar Sluimer en ik producten van zijn (onze moeders stonden eind jaren zestig aan de wieg van de tweede feministische golf), heeft ons tot autonome en weerbare vrouwen gemaakt. Wij hebben toch helemaal geen symbolische wetgeving nodig om de hoon van ons af te laten glijden of van pittige repliek te voorzien? Pas als de dreiging de fysieke grens overschrijdt, wil ik dat oom agent er voor mij is.


Voor ongesluierde vrouwen is de strijd voor gelijkheid grotendeels voltooid. Meer zorgen maak ik me over de emancipatie van de gesluierde vrouw. Dat zijn de moeders, zussen en dochters die thuis zijn veroordeeld tot de sissende man. Ik heb het over de migrantenvrouwen die door (groeps)dwang niet over hun eigen lot beschikken (vrouwen die in vrijheid kiezen voor een hoofddoek en hun mannetje staan, laat ik links liggen). De cijfers liegen er niet om: migrantenvrouwen scoren relatief lager in de lijstjes betreffende het opleidingsniveau, economische zelfstandigheid en kindertal. Ze scoren juist hoger als slachtoffer van huwelijksdwang, achterlating en eergerelateerd geweld.


Sluimer vindt dat we ons als gemeenschap moeten verzetten als mannen de vrijheid van anderen beperken. Het zou goed zijn als dat vaker gebeurt in de publieke ruimte. Daar is geen wet voor nodig.


Nog mooier zou het zijn als de gemeenschap zich meer bekommert om de vrouwen die in het privédomein zijn aangewezen op mannen die de feministische golf hebben gemist. Zij aan zij met vrouwen die wezenlijk worden beperkt in hun vrijheid en kansen. Goedgebekte vrouwen als Sluimer en ik voorop! Net zoals onze moeders dat in de jaren zestig deden.


Noortje Thijssen, Amsterdam


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden