Verontwaardiging over Kok getuigt van slecht geheugen

De opwinding over de commissariaten van Kok is vreemd, want hij geeft invulling aan een regeling die ooit als een zege van links werd gevierd, meent Arie Groenevelt..

In de waan van alle dag is het bericht dat Wim Kok commissaris wordt bij een paar grote ondernemingen ook in de Volkskrant van 7 februari met grote koppen gebracht. Ik verbaasde mij bij het lezen van die berichten over het slechte geheugen van de media. De positie van de Raad van Commissarissen was in de jaren zestig en zeventig onderwerp van heftige discussies tussen 'rechts' en 'links' in de politiek en de vakbeweging blies daarin ter linkerzijde een stevig partijtje mee.

De Industriebond NVV, waar ik toen voorzitter van mocht zijn, was verdeeld en zelf kon ik de mening niet delen dat de kaarten in commissarissenland anders zouden kunnen worden geschud. De discussie eindigde in het voordeel van 'links' en de wettelijke mogelijkheid voor een commissaris met het vertrouwen van de werknemers werd geschapen.

Aan roemruchte voorgangers van Wim Kok werd gevraagd die rol te gaan vervullen en zo werd André Kloos lid van de Raad van Commissarissen van Het Hoogovenconcern en trad Dirk Roemers toe tot de Raad van Commissarissen van AKZO.

Hoe moeilijk de positie van een dergelijke commissaris was, werd door André Kloos tijdens de Hoogovenstaking in de beginjaren zeventig aan den lijve ondervonden.

De ondernemingsraad de Hoogovens steunde deze staking en gaf er mede leiding aan, terwijl de meerderheid van de commissarissen de leiding van de onderneming steunde. Daardoor kwam André Kloos tussen hamer en aanbeeld terecht en moest hij trachten in alle objectiviteit zijn positie te bepalen, maar dat ging met moeilijke discussies met vriend en vijand gepaard.

Toch werd nadien door de vakbeweging die weg niet verlaten en hebben vele bekende en minder bekende Nederlanders instemmend gereageerd op het verzoek om, met het vertrouwen van de werknemers, tot de Raad van Commissarissen van een onderneming toe te treden. Dat sommigen van hen commissariaten verzamelen zoals andere mensen dat met bijvoorbeeld stropdassen doen, moet als een slechte uitzondering worden gezien op de toepassing van een door 'links' in de wet geschreven regel.

Ik zelf verkoos mij, gezien mijn standpuntbepaling in de discussie over dit onderwerp, niet ter beschikking te stellen en heb verzoeken in die richting dan ook afgewezen. Na mijn pensionering ben ik eeuwige roem gaan vergaren bij de ASVZ-Utrecht, een stichting die zich bezighoudt met de zorg en de begeleiding van mensen met een verstandelijke handicap en met de Stichting de 'Paasheuvelgroep'.

Deze stichting is bekend als de beheerder van het erfgoed van de vroegere AJC, die op eigentijdse wijze solidair is met de zwaksten in de samenlevingen en daarvoor samen met maatschappelijke organisaties en instellingen vakanties voor mensen in de bijstand en voor vluchtelingen organiseert op de schitterende locaties die de stichting in Nederland bezit en die ook geliefd zijn bij rustzoekers met tent of caravan en die over een welgevulde buidel beschikken.

Zoals gezegd verbaas ik mij over de opwinding en de daaruit opklinkende morele verontwaardiging over de invulling die Wim Kok geeft aan een door 'links' indertijd als een overwinning binnengehaalde wettelijke regeling.

Dat Wim Kok intussen ook voor de eeuwige roem koos door toe te treden tot de Raad van Toezicht van de ASVZ-Utrecht om daar zijn wijsheid en kennis geheel belangeloos ter beschikking te stellen, kan wellicht voor sommigen een pleister op de wonde zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.