Veronesi, Hertmans en Houellebecq

En dan hier nog een nieuwe Veronesi, de vertaling van Houellebecqs Soumission, een essay van Stefan Hertmans over obsceniteit en andere net verschenen titels.

Vlak voor zijn dood biecht de zieke Pepe alles op waar hij altijd over heeft gezwegen, het verhaal van zijn jeugd tijdens de Spaanse dictatuur. Zijn vrouw Juanita, die Pepe sinds de jaren vijftig kent toen hij door haar moeder als kompel in een theatergezelschap werd aangenomen, woont al jaren met hem in Nederland. Zij praat ons na Pepe's dood bij in En nooit was iets gelogen, de derde roman van Ellen Heijmerikx (winnares van de Academica Prijs 2010) die is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Beeld x

Na een studie architectuur koos Sandro Veronesi toch voor het schrijverschap. Zijn grote succes was tien jaar geleden Kalme chaos. De hoofdpersoon uit die roman, Pietro Paladini, keert terug in de nieuwe roman Zeldzame aarden, die werd vertaald door Rob Gerritsen. Vijftig is Paladini nu, hij woont in Rome, en heeft met een oud studiegenoot het autohandelbedrijf Super Car. Binnen een etmaal verliest hij de controle over zijn leven.

Beeld X

Elf jaar geleden belandde Nicolien Mizee (1965) op de shortlist van de Libris Prijs met haar geestig-wrange familiekroniek Toen kwam moeder met een mes. Die Haarlemse familie keert weer in het vervolg, De halfbroer, dat begint met Marly Sanders die na drie jaar op bezoek gaat bij haar ouders en haar dementerende vader op bed aantreft, pleister op zijn slaap, verband om zijn pink. Eindelijk weet hij waaraan hij zal doodgaan, zegt hij zachtjes. 'Aan uitputting.'

Beeld x

Een overdosis slaapmiddelen en alcohol maakten een eind aan het leven van de Poolse destructieve romanticus Marek Hlasko (1934-1969). Dreigen met zelfmoord komt een paar keer voor in zijn drie schelmenromans die nu zijn gebundeld als De Israëlische trilogie, met twee vertalingen van Karol Lesman en Gerard Rasch die al eerder verschenen (onder meer in 1992 bij uitgeverij Kasimir van de piepjonge Arnon Grunberg), aangevuld met Bekeerd in Jaffa, ook vertaald door Karol Lesman.

Beeld x

Michel Houellebecq is de meest gelezen romanschrijver van Frankrijk dankzij de meesterwerken die hij schreef, niet vanwege de controverses en de cultus rondom zijn persoon, schreef recensent Pieter van den Blink afgelopen januari in Sir Edmund, naar aanleiding van de verschijning van Houellebecqs nieuwe roman Soumission. 'Voor de liefhebber van zijn oeuvre zou het genoeg zijn geweest als hij met Soumission meer van hetzelfde zou hebben gegeven, het zou een verrassing zijn geweest als hij iets heel anders had gegeven, en de teleurstelling is dat hij minder van hetzelfde geeft.' Van den Blink gaf het boek - over een polariserend Frankrijk anno 2022 - twee sterren. Komende week komt de Nederlandse vertaling door Martin de Haan uit onder de titel Onderworpen.

Tegelijk met Onderworpen verschijnt Aan de rand van de wereld, Martin de Haans boek over Houellebecq. 'Geen systematische uiteenzetting over 'leven en werk' van een van de belangrijkste schrijvers van onze tijd', schrijft De Haan in zijn inleiding, 'maar een reeks losse stukken die allemaal een bepaald aspect van zijn werk (en soms van zijn leven) uitlichten. Een fricassee kortom, in de eerbiedwaardige traditie van Montaigne. Ik heb allerminst de pretentie een objectief totaalbeeld van Houellebecqs oeuvre te geven. Het enige wat ik hoop te bereiken, is dat u zin krijgt om zijn boeken erbij te pakken.' Houellebecq is op 16 mei te gast op het Utrechtse literatuurfestival City2Cities, waar hij door De Haan wordt geïnterviewd.

In 1982 verscheen De Aanslag van Harry Mulisch, waarvan 750.000 exemplaren zijn verkocht. Milan Hulsing, internationaal doorgebroken met Stad van klei, bewerkte De Aanslag tot grafische roman. In hallucinerende kleuren verbeeldt hij de tragische geschiedenis van Anton Steenwijk, die op jonge leeftijd bij een represaille van de Duitsers zijn familie verliest. Als volwassene gaat Steenwijk op zoek naar de ware toedracht.

Beeld x

In 1999 schreef Stefan Hertmans Het bedenkelijke, een essay waarin hij het obscene in de cultuur onderzocht: wat zeggen uiteenlopende fenomenen als peepshows, geweld in films en in religieuze verhalen, porno en de overdreven media-aandacht voor intimititeiten of allerhande gruwelijkheden over de menselijke geest? Afgelopen week verscheen een geactualiseerde versie van zijn essay, met aangepaste voorbeelden. Hertmans, in zijn woord vooraf: 'De hier geschetste trends zijn bij mijn weten nog prominenter geworden. Hun historisch patina toont alleen maar aan hoezeer wij inmiddels gewend zijn geraakt aan de alomtegenwoordigheid van de hier geschetste dynamiek.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden