Vermakelijk gluren bij anonieme flatbewoner

De openingsceremonie van het Over Het IJ Festival wordt aangegrepen voor subsidiepleidooi voor de locatietheaterplek...

AMSTERDAM Ze zien elkaar wel eens bij de buurtsuper misschien, maar verder is er weinig contact tussen de bewoners van het anonieme flatgebouw aan de rand van een stad. Van elkaars leven weten ze niet veel; een ieder rommelt wat in zijn of haar eigen appartementje, maar wat er gaande is bij de buren, dat blijft eigenlijk onzichtbaar.

Voor het publiek van Ondertussen op de Derde is dat duidelijker; wij zitten op een tribune tegenover de flat, wij kunnen binnengluren en zien (en horen) wat ze doen. En af en toe levert dat vermakelijke inkijkjes op.

Het gebouw is een verzameling van vier containerwoninkjes, kleine blokkendozen, waarvan er een hele reeks te vinden is op het Amsterdamse NDSM-terrein, al jaren (ook) de thuisplek van het Over het IJ Festival dat donderdag officieel van start ging.

Artistiek directeur Lode van Piggelen opende deze zestiende editie, stadsdeelvoorzitter Rob Post hield voorts een warm pleidooi voor het festijn en ook een heel aantal theatermakers nam van de gelegenheid gebruik er bij de Amsterdamse cultuurwethouder Carolien Gehrels op aan te dringen het negatieve subsidie-advies voor het festival te heroverwegen en het specifieke karakter van deze locatietheaterplek voor (veelal) beginnende makers op waarde te schatten.

Ondertussen op de Derde van de jonge groep De Heiploeg past in de opzet van het festival, dat nu in totaal dertig voorstellingen presenteert rond het thema (gast-)vrijheid.

Met hun fletse ‘flat’ op een zanderige vlakte verwijzen ze naar de talloze vrolijk gekleurde containerkubussen op het terrein, waar in het dagelijks leven mensen onder, boven en naast elkaar wonen, soms zonder elkaar echt te zien.

Gaandeweg ontstaat er toch enig contact tussen de vijf personages, al is dat contact niet altijd even leuk. Klungelige toenaderingspogingen resulteren in verschillende soorten (moeizame) relaties – maar uiteindelijk blijft iedereen toch weer alleen over. Serieus somber wordt het evenwel nooit; de sfeer is een beetje absurdistisch (ook dankzij de live-muziek van Tom Swart en Kai Bergin), de tekst grappig – al schiet de slotmonoloog over zielige, eenzame lantaarnpalen enigszins door – en het aanstekelijke spel van de jonge acteurs werkt bepaald enthousiasmerend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden