Verlost van de 'vleesbol' dobbert ambtenaar Zaki lekker op de Nijl

Wanneer ambtenaar Anies Zaki wordt ontslagen, koopt hij een boot. Rouwig is hij niet om het ontslag; afgezien nog van de saaie werkzaamheden vindt hij zijn baas een opgeblazen vleesbol....

Zaki (acteur Sabri Saad El Hamus) ontdoet zich van zijn ambtenarenkloffie en hipt op swingende Arabische muziek zijn waterpijp achterna. Weg, de rivier op. Een stel vrienden kan een en ander wel waarderen.

Ze hebben allemaal nog een baan, maar vinden keer op keer de tijd om Zaki te bezoeken, waterpijp en hasj te roken en wat te filosoferen, iets dat onder invloed van de middelen al snel verzandt in slap geouwehoer, maar wie maalt daar nu om.

De arrogante kunstcriticus Ali (Bert Geurkink), de zelfgenoegzame acteur Ragab (Steve Hooi), en de wat ingetogener schrijver Khaled (Mohammed Azaay) - geregeld rollebollen ze over elkaar heen, daar bij oud-ambtenaar Zaki aan boord. Het is een mooi, laag houten bouwwerk met enkele tapijten dat zich (net als de toneelzaal) vult met de heerlijke geur van de waterpijp.

Twee gebeurtenissen verstoren deze relatieve idylle: de komst van een kordate dame en een ongeluk van lang geleden dat de heren niet met rust laat.

In een roes op de Nijl, roman van de gelauwerde Egyptische auteur Nagieb Mahfouz, is geschreven tegen de achtergrond van de Zesdaagse Oorlog (1967), waarin Israel Egypte een nederlaag toebracht die naar verluidt het zelfvertrouwen van de bevolking volkomen onderuit haalde.

In de bewerking die Lisa de Rooy maakte voor toneel, vind je van die historische context weinig terug, maar de groeiende onzekerheid die de personages bekruipt, is voelbaar.

Helaas wordt in de voorstelling niet geheel duidelijk wat er nu precies aan die onzekerheid ten grondslag ligt, hetgeen de overtuigingskracht van het verhaal niet ten goede komt. We leren in flashbacks dat de vrienden betrokken zijn geraakt bij een ongeluk met dodelijk afloop; een gebeurtenis die ze proberen te verdoezelen. Hoe zeer juist dit voorval ingrijpt in hun bestaan, blijft vaag. Even vaag blijft ook de rol van Samara (Carly Wijs), een vrouw die de lethargie van de heren aan de kaak stelt en ondertussen misschien toch ook nog wel wat anders van ze wil.

Gaandeweg ben je dat sympathieke, (zij het soms wat houterige zootje ongeregeld uit het begin kwijtgeraakt. Daardoor maakt ook het dramatische eind lang niet de indruk die je je zou wensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden