Verliefd zijn met de V van visie

Romeo en Julia..

ROTTERDAM Julia ziet eruit alsof ze haar gothic-periode zojuist heeft afgesloten, en nog niet weet hoe ze verder moet. Romeo draagt nog weliswaar het glitterjasje van de jeugd, maar ook dat is versleten. In zijn sjofele kleding lijkt hij eerder op een boerenknecht dan op de viriele Veronese lover. Beide hoofdpersonen in deze opvoering van Shakespeares liefdestragedie stralen zo veel weltschmerz uit, dat hier van begin af aan sprake is van een Visie. Met een hoofdletter V, inderdaad.

Die visie is van Alize Zandwijk, regisseur van het Ro Theater in Rotterdam, waar Romeo en Julia de komende weken in het eigen gebouw te zien is. Wat je ook van het theater van Zandwijk kan zeggen: nooit is het saai of alleen maar smaakvol. Het is altijd uitgesproken, in zijn groteske vormgeving, in zijn geëngageerde aanpak.

Dat haar jonggeliefden zo intens lijden aan het leven, zegt iets over Zandwijks visie op het onvermogen van de mens zijn eigen geluk vorm te geven. Deze Romeo en Julia zijn deels slachtoffer van hun opvoeding, van hun egocentrische families, die in onderlinge haat en nijd leven; voor een ander deel moet hun lethargie genetisch bepaald zijn. Hoe dan ook: Hannah van Lunteren en Gijs Naber spelen hun rollen vol nauwelijks verholen afkeer van de liefde die ze moeten trotseren.

De beroemde balkonscène, waarin normaliter zoete woorden over en weer vliegen, speelt zich hier af op een versleten biljart. Het speelvlak wordt gedomineerd door een grote hoeveelheid lelijke boeketten in cellofaan, zoals die tegenwoordig overal worden neergelegd als er iets te rouwen valt. Het moge duidelijk zijn: in deze voorstelling leidt het leven via de liefde regelrecht tot de dood.

Zandwijk heeft in haar visie op Romeo en Julia ook de stad en de straat binnengehaald. Sinds zij artistiek leider is in Rotterdam, is dat een van de speerpunten van haar beleid – met wisselend succes. Sterk is hier het optreden van de dansers van dansschool Moves Rotterdam, die de rivaliserende straatbenden spelen. Hun zogeheten krumping dance – een combinatie van straatdans en vechtsport – leidt tot opwindende taferelen.

Minder geslaagd is de keuze voor amateurs die de rol van Julia’s voedster spelen, en voor de acteur Bright Omansa Richards als Frater Lorenzo. Hoe (letterlijk) rondborstig de gekozen vrouwen ook zijn, en hoe ingeleefd de pater ook speelt – hun tekstbehandeling laat te wensen over, of beter gezegd: soms zijn ze ronduit onverstaanbaar. De goede bedoelingen druipen eraf (Zandwijk geeft graag allochtone acteurs een kans), maar ook aan hen moeten kwaliteitseisen worden gesteld die het Ro Theater aan al zijn acteurs stelt.

Aan die eisen voldoen Sylvia Poorta en Herman Gilis als Julia’s opzichtige ouders. Zij maken van hun rollen zowel erg grappige als ook beklagenswaardige wezens, waarin Zandwijks visie zich optimaal openbaart.

Hein Janssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden