Column

Verliefd worden is dodelijk voor een wethouder

Voor politici met plannen is de liefde een wolfsklem. Blijf er beter vandaan want de jachthonden liggen klaar: één verkeerde beweging en ze zetten hun tanden in je persoonlijke leven, schudden er krachtig mee. Corruptie is dodelijk voor een wethouder, maar verliefd worden op een ambtenaar des te meer.

Het gemeentehuis van Barendrecht

Leon van Noort zit zoals afgesproken incognito in de lobby van een Van der Valkhotel. Het is er vol met zakenlui. Hij is hier waarschijnlijk de enige werkloze. Leon krijgt verkering afgelopen zomer en een-twee-drie tellen later smijten ze hem buiten. Niemand van het college belt na afloop, ook de burgemeester niet. Alsof hij uit een sekte is gezet. Hij zegt: 'Je moet toch gewoon verliefd kunnen worden?'

Tien uur vergaderen burgemeester en wethouders over Leon en zijn liefde, in vier sessies. Af en toe moet hij naar buiten, dan kunnen ze zonder hem over hem praten. Zijn vriendin werkt als ambtenaar aan een van Leons dossiers maar is keurig naar een andere baan verwezen - 'de logische oplossing van een privékwestie'. Dat is niet genoeg. Daarvoor is het verhaal te mooi.

Wethouder Dirk Vermaat van Echt Voor Barendrecht leidt de expeditie, de gemeenteraad maakt het werk vakkundig af met een motie van wantrouwen. Aan het eind van een avond cabaret, terug te luisteren op internet, neemt Leon murw en boos ontslag. Over zijn liefde gaat het dan allang niet meer, wel over 'vertrouwen' en 'integriteit'. Leon had bij de eerste kus de wereld over zijn vriendin moeten informeren, dat nemen ze hem kwalijk. Hij verontschuldigt zich drie keer maar dat is niet genoeg, 'de beker moet helemaal leeg'.

Dirk Vermaat overleefde vorig jaar ternauwernood een motie van wantrouwen wegens belangenverstrengeling - zijn broer Jan heeft voor miljoenen vastgoed in het centrum, precies de plek waar Dirk als wethouder plannen heeft. Daar komt een slimme politicus mee weg. Maar de liefde - het is een strop die hard en snel wordt aangetrokken.

Leon is een fysiotherapeut die eerst in de automatisering terechtkomt en vervolgens in de politiek; na een halfjaar in de gemeenteraad van Lansingerland wordt hij fractievoorzitter van de VVD. De partij heeft een pooltje met talent en daar vissen ze hem uit als er een wethouder nodig is aan de andere kant van Rotterdam, in Barendrecht. Hij verhuist erheen met zijn drie kinderen. Barendrecht is meer dan Barendrecht alleen, zegt Leon, die plaatsneemt in een landelijke commissie over jeugdzorg, en in de regionale vervoersautoriteit waar hij miljoenen subsidie wegsleept voor de onderdoorgang van de A29. 'Maar ik werd een bedreiging voor de leider van de lokale politieke partij.' Dat heeft ook te maken met 'een bepaald probleem van mijn karakter', zegt hij er meteen bij, 'ik ben eigenwijs, dat roept wrijving op. Daar werk ik aan.'

Zodra Leon en zijn vriendin besluiten dat ze echt verkering hebben, wil hij het de burgemeester vertellen maar zijn collegawethouders zijn hem voor - die staan dichter bij de dorpspomp. Vanaf dat moment gaat zijn vriendin 'de bewuste ambtenaar' heten, of 'de vrouw in kwestie'; kranten schrijven over belangenverstrengeling en dat Leon getrouwd is, maar hij is gescheiden. Voormalige collega's uit de gemeenteraad van Lansingerland komen aan het woord. Raadslid Jan Pieter Blonk van Leefbaar 3B: 'Had ik niet van hem verwacht. Leuk voor zijn vrouw.' Eddy Neeleman van Partij Neeleman, in het AD: 'Dit is intriest, hij had sterker moeten staan en niet zijn lul achterna moeten lopen.' Het is de ik-denk-wat-ik-zeg-mentaliteit die zich meester maakt van de lokale democratie.

Leon van Noort: 'Ik werd een bedreiging'

Dorpspolitiek, zegt Leon, maar hij zegt ook dat het verder reikt. 'Met de opkomst van lokale partijen komt de politiek dichter bij de mensen en dat is goed, maar er wordt ook meer op de man gespeeld. In Engeland zeggen ze: politics is a gentleman's sport - dat is het allang niet meer. Als het zo gaat, zullen er steeds minder mensen wethouder willen worden. Over wat dit met mijn vriendin doet, en met mijn kinderen, hoor je niemand.'

Een 'gebrekkige bestuurscultuur' en 'verziekte verhoudingen' zijn voor bestuurders de 'belangrijkste valfactor', stelde de wethoudersvereniging dit jaar vast: het spel, niet de knikkers. 'Het grote nadeel van de verlokalisering', zegt Leon. Maar ik denk dat mensen het ook gewoon lekker vinden, kletsen over een liefdesgeschiedenis. Dan kan de fantasiemachine aan de slag. Jack de Vries met zijn '30-jarige minnares Melissa' (De Telegraaf), een 'mannenvreter' (ook De Telegraaf). De 'toyboy' van Onno Hoes - alles tot in het oneindige gerecycled op het hongerige internet.

De lijn tussen politiek en achterklap is een dunne, maar Leon is gelukkig nog steeds verliefd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden