Verliefd in hel op aarde

Majid Majidi is een goochelaar. Het zijn sombere verhalen die de Iraanse regisseur verfilmt, en toch wekt hij de indruk een fuifnummer te zijn....

Baran is engagement in hapklare brokken. De hopeloze toestand van Afghaanse illegalen in Iran - een onderwerp waaraan Majibi al werkte voordat Afghanistan wereldnieuws werd - is teruggebracht tot een onmogelijke liefde tussen een Iraanse rouwdouwer (Lateef) en een Afghaans meisje (Baran), dat zich voordoet als een man. In die hoedanigheid verdient ze op de bouwplaats wat centen, nadat haar vader - onverzekerd, vanzelfsprekend - met een gebroken been is afgevoerd.

Net als in Children of Heaven, zijn vorige film, toont Majidi zich een verteller met geduld. Hij schetst eerst de verhoudingen, en ontvouwt pas daarna het liefdesverhaal. In het derde deel gaat Lateef op zoek naar zijn grote liefde, die na een inval van de politie is vertrokken. Hij ziet haar terug in een dorp, waar ze de kost verdient met het aan de kant brengen van rivierstenen.

Majibi is de tegenpool van zijn landgenoot Abbas Kiarostami, de filmkunstenaar die betekenissen verstopt in wijde, statische shots. Majibi is meer een ambachtsman. Hij ontvouwt zijn bedoelingen met de nodige nadruk; de nukkige bouwvakker verandert door de liefde in een aimabele jongen, het geluidsdecor op de werkplaats bestaat uit donderslagen, en Baran blijkt, als zij aan het slot heel even haar burqua voor het gezicht weghaalt, over ogen te beschikken die meer dan goed zijn voor het humeur. Dit gebrek aan subtiliteit wordt nergens storend of te veel, doordat Majibi er poëtische, gloedvolle beelden tegenover zet, met altijd wel ergens een verleidelijke lichtbron.

Melodrama is een riskant genre, zeker als het wordt gespeeld door acteurs die van de straat zijn geplukt. Ook die keuze werkt (opnieuw) wonderwel, inclusief de beeldvullende shots van hun getourmenteerde gezichten.

Integer is een besmet woord. Toch past die kwalificiatie het best op deze inkijk in een maatschappij die ondanks de recente berichtgeving nog altijd onbekend is.

De illegale Afghanen, de godganse dag zakken cement verslepend, werken in de hel op aarde. Het is Majibi's verdienste dat hij zo'n plek tot decor van een droevig sprookje verheft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden