'Verlangen is mooier dan hebben'

Ik zag ze woensdagnacht om drie uur vertrekken vanaf het stadion: Henk en Elsje, mijn voetbalkijkvrienden. In de bus ging het van Groningen naar Calais, van Calais naar Dover en via Londen en Glasgow naar Aberdeen. Na de wedstrijd (0-0) ging het meteen weer terug, via dezelfde, lange route; aan het einde van de vrijdag keerden zij pas weer terug.

Ik heb niet gauw de neiging om volwassenen in bed te stoppen, dit was vermoedelijk de eerste keer.

Tussendoor had ik Henk bij TV Noord gezien. Hij stond voor het stadion van Aberdeen, het hoofd gebogen. De spelers hadden er met de pet naar gegooid, zei hij. Aan de stand van de oog-leden zag je zijn gedachten: hiervoor had hij de reis niet gemaakt.

Ik denk dat Groningen het goed gaat doen dit jaar. Ik hoop het vooral, elk seizoen hoop ik het weer. Als ik me weleens afvraag waarom ik dat doe, denk ik aan mijn vader en mij aan het Gardameer, hand in hand, kijkend naar een vader en zoon die wel een speedboot hadden. De derde dag fluisterde hij: 'Verlangen is mooier dan hebben.

Kijk maar naar de spelers. Chery, De Leeuw, de nieuwe buitenspeler van GA Eagles - ook Danny Hoesen gaat er nog wel komen. Het is jammer dat Zivkovic Jong Ajax boven het eerste van Groningen prefereert, maar je kunt niet alles hebben.

De return zag ik vanaf de tribune - ook toen liet Groningen ons niet juichen. Na afloop hoorden we dat Aberdeensupporters 's middags in de stad door Groningers waren aangevallen. Vooral een groepje doedelzakspelers had het moeten ontgelden - eentje kreeg van dichtbij een fiets naar zijn hoofd.

Dat zal die domme Schotten leren, moeten de Groningers hebben gedacht, een beetje te juichen in onze stad. Alleen, en dat was ergens jammer: de doedelzakspeler was helemaal geen Schot, maar een Groninger; lid van een muzikaal ontvangstcomité.

Het verhaal was een beetje grappig totdat je de volgende dag de foto's op internet zag: een man, zestiger, die nietsvermoedend op zijn doedelzak blaast en plotseling een gek op zich af ziet komen. Een jochie kijkt verschrikt naar de fiets, met een boogje onderweg naar de muzikant.

Ik belde hem op. Hij zei: 'Ik kan sinds kort weer vast voedsel tot me nemen.' Maar dat was een grap. Het ging eigenlijk best goed met hem, naar omstandigheden. Een pijntje hier, een plekje daar - het was allemaal veel erger afgelopen als hij de fiets niet op het laatste moment met zijn doedelzak had afgeweerd.

Het was mooi, de doedelzak was de airbag onder de blaasinstrumenten, maar onbeschadigd was de zak natuurlijk niet uit de strijd gekomen. De man hoopte vurig dat hij snel kon worden gemaakt en hij weer vrolijk verder zou kunnen blazen. En ik ook, ik hoopte dat ook, wij allemaal wel, denk ik - hopen is toch het beste dat je kunt doen.

Reageren? p.middendorp@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.