Verkoop

In het land waar sport innig wordt omarmd en vooral ook is bedacht door verkopers is de exploitatie ervan het best verzorgd....

De wereldkampioen in het commercieel uitventen van sport beleefde gisteravond de Super Bowl, de finale van het American Football seizoen. Vanaf vandaag leeft men toe naar de NBA-finals, basketbal. Is die eenmaal gedaan dan wordt het tijd voor de honkballers.

Amper heeft de president de eerste bal gegooid in die allesbeslissende zevende wedstrijd (wijd en niet zo weinig ook) 'voor o, o, dames en heren, zeventigduizend, jawel, ZEVENTIGDUIZEND doldwaze toeschouwers in het modernste stadion ter wereld met de hoogste tv-recette ooit!!!' (Mart Smeets valt in voor Theo Reitsma) of die wufte mannen met schoudervullingen en oordopjes staan alweer klaar in een houding waar wijlen At your service wel raad mee zou weten.

Zo volgt de ene sport de andere op en kunnen vooral de sponsors van die drie nationale sporten naadloos het estafettestokje overnemen. Om ons per televisie (Mart Smeets: 'O, o, dames en heren, breedbeeld waarmee je vanuit de luie stoel de east- naar de westcoast overbrugt; show time!') lastig te vallen met hun dubieuze opvattingen over sport en ongezond gedrag.

Een soort Trias Politica, Balance of Power, noem het zoals u het wilt noemen maar de verkopers hebben er héél goed over nagedacht.

Dus exploiteren kunnen ze, daar in de VS, maar gek zijn ze ook. Vijf jaar geleden stak ik in Candlestick Park in San Francisco een sigaret op. Nadat ik een half uur had getalmd en aan de overkant iemand een sigaret zag roken. Mijn eerste trekje leidde tot een oorverdovend gekuch in de open lucht van San Francisco. Lucht die nadien drie uur werd vervuild door hamburgers en pizza's bakkende en etende medetoeschouwers. Tip aan Mart Smeets: de stadions in de VS zijn zo groot omdat de sportliefhebber aldaar twee Arena-zeteltjes nodig heeft.

Die vrijdagavond won San Francisco met 8-5 van iets uit Florida (Mariners?). Ik weet dat nog zo goed omdat die uitslag minutenlang bleef opflikkeren op het scorebord dat voor het overige gevuld was met een tachtig meter hoge en zestien meter brede Marlboro Cowboy (Mart Smeets: 'De grootste ter wereld').

Uche-uche-uche. Dubbele moraal, wat u zegt.

Wat was in hemelsnaam ook al weer de moraal van dit stukje? Ik krijg het angstige gevoel dat ik al het bovenstaande al eens eerder heb aangeSTIPt.

Verdraaid, ik ben weer terug op koers. Veldrijden. Ik herhaal, veldrijden. Ik zag het gisteravond op tv voor de 33ste keer deze winter. Deze sport zou niet bestaan als a. voetbal geen winterstop kende b. de echte wielrenners gewoon twaalf maanden doorfietsten c. schaatsers vanaf half oktober tot half maart ieder weekeinde een wk hielden (komt naderbij, met die 100 meter er straks bij). Althans, de sport zou misschien nog wel bestaan maar wij van het grote publiek zouden van dat bestaan niet meer weten want de tv zou er geen aandacht meer aan besteden.

Q.E.D: veldrijden is een Amerikaanse sport. (Maar het is een Belgische, waaraan de Nederlands-Belgische verkoper Jean Nelissen sinds de barre winter van 1963 - tevens het jaar van de algemene invoering van de tv - een leuk zakcentje verdient).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden