Verknoeide verleden tijd

Drie weken geleden had je er nog niet aan moeten denken, drie weken off line in een godvergeten gat in Frankrijk....

MARTIJN VAN CALMTHOUT

Gezellig aanschuiven bij de buren uit Purmerend? Karaoke in het restaurant? Water-aerobics in het kinderbad? En elke avond dezelfde avondwandeling met uitzicht over het dalletje, nee. Dan maar twee pillen A. .F. Th van der Heijden in je stoeltje onder de koele sterrenhemel. Als afkick, zei je dapper en hoopte maar dat het te houden zou zijn.

Maar nu heb je de laatste vakantiewas alweer in de machine zitten, de buren bedankt, de kat geaaid, de vlooien verdelgd, de kranten bij de kranten en de post bij de post, de lampen weer van de tijdklok en de kleine dame uitgeput in bed, en dan zit je eindelijk boven achter je bureau en je denkt: hoe ging dat ook weer, dat Internet?

Moest je nou eerst het modem herstarten en dan pas de computer, of was het andersom, daar wat toch iets mee? Waar zit trouwens de aan/uit ook weer, eigenlijk? O, ja.

Tjisses, was dat ding altijd al zo traag? Da's waar ook, je poetste voorheen altijd je tanden om je te verpozen en tegen de tijd dat je tweemaal van links naar rechts en van boven naar onder rond was, stond windows startklaar op je scherm.

Tanden gepoetst, e-mail. Als je zag wat er beneden al aan papier achter de brievenbus lag, dan zal de elektrische post wel helemaal de spuigaten uitlopen, na die drie weken. Medium van de toekomst, tenslotte.

Kijk, you have new mail, ja hoor. Pardon, vijf messages? En dan ook nog drie van een nieuwsbrief die je al een half jaar probeert duidelijk te maken dat je hem helemaal niet elke week wilt ontvangen, plus twee aanmaningen om nu eindelijk eens voor je aansluiting op het net te betalen? Treurig is het, dat medium van de toekomst.

En op het web is het nog erger. Homepage na homepage laat je passeren, maar op de een of andere manier zie je het er niet aan af. Klik hier, zeggen ze, om deze advertentie te lezen. Advertentie te lezen? Vrijwillig? Je zal daar gek wezen. Het is al erg genoeg dat je in de krant tussen de boodschappen door moet lezen en dat speelfilms in dunne plakken tussen de reclameblokken worden geserveerd.

En na een kwartier begint het te dagen. Je zit hier vooral omdat je er voor de vakantie ook altijd zat, maar meer dan een ingesleten gewoonte was dat eigenlijk niet. Een manier om niet iets anders te hoeven bedenken. Gewoon, pappa moet even zijn e-mail kijken en dan een rondje langs het web te surfen, je kan immers niet weten wat hij anders allemaal mist als journalist zijnde.

Na anderhalf jaar minus drie weken alle avonden boven zitten, ga je naar beneden en geeft ze alsnog gelijk. Jongens, zeg je, dat hele Internet kan me gestolen worden. Er is niets te beleven en wat er te beleven valt, is dood in de pot. Excuses voor alle verknoeide verleden tijd, laten we in hemelsnaam vanaf nu iets leuks gaan doen. Waar hebben we de badminton-rackets ook al weer opgeborgen?

Martijn van Calmthout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden