Verkiezingen – in Nederland

Toen ik woensdagavond het verkiezingsspektakel op tv volgde, drong zich de vraag bij me op hoe een buitenlander, een vluchteling uit Sierra Leone bijvoorbeeld, dit zou ervaren....

Sytze van der Zee

Even tevreden leken de mensen van de PvdA, zoals die mevrouw met een Turkse naam die zei erg blij te zijn met het feit dat de regeringspartijen een nederlaag hadden geleden. Dit kabinet zou nooit meer terugkeren, na de zware afstraffing door de kiezers. Als je haar zo hoorde, had je opnieuw geen boodschap aan die presentator met zijn cijfertjes. Uit hetzelfde vaatje tapte de leider van deze partij die – hoewel met ogen zo dood als een vogeltje – zei zich te verheugen over de ruk naar links in Nederland. Dat dit niet door toedoen van zijn eigen partij kwam, daarover repte hij niet, maar juist hieraan herken je de grootmoedigheid van een politicus in een volwassen democratie.

De man uit Sierra Leone, een voormalige journalist die na de toekenning van een verblijfsvergunning met succes een inburgeringscursus heeft afgesloten en in het Nederlands redelijk uit de voeten komt, heeft nog geen echte baan gevonden. ’s Nachts werkt hij als portier in een smoezelig hotelletje en overdag klust hij bij als invalconciërge op basisscholen. Om de tijd te doden, heeft hij de afgelopen weken tamelijk secuur de verkiezingscampagnes gevolgd.

Vooral de leider van de PvdA imponeerde hem aanvankelijk, daadkrachtig, met veel jeugdig elan, iemand die stormenderhand in Den Haag de macht zou grijpen, maar van lieverlede zag je hem onder de kritiek bezwijken. Ook mijn vluchteling begon te twijfelen, toen hij zijn idool hoorde klagen over de regeringspartijen die hem voortdurend in een kwaad daglicht plaatsten. Kennelijk schortte er iets aan zijn incasseringsvermogen. Hoe wilde deze man zijn land tijdens een zware crisis leiden, temeer daar hij toch al één dag in de week uitsluitend aan zijn kinderen wijdde? Daar ging hij ook prat op, maar zou hij niet weten dat de wereldpolitiek geen time-out kent?

Blijkbaar vindt men dat hier de normaalste zaak van de wereld, want woensdagmiddag hoorde de man uit Afrika de leidster van GroenLinks verzuchten dat ze zo moe was van het campagne voeren en dat het weer tijd was om zich bij haar kinderen te voegen. En hij stelde zich voor hoe ze zich als minister van Buitenlandse Zaken van de ene diplomatieke crisis naar de andere politieke brandhaard spoedde om het landsbelang te dienen: Ik ben zo moe! Mijn kinderen!

Met evenveel interesse volgde hij het verbaal geweld dat de Partij voor de Dieren ontketende. De ene schrijver na de andere kwam op de radio opdraven, Kees van Kooten, Jan Siebelink, Maarten ’t Hart, Charlotte Mutsaers, om het schrijnende dierenleed aan de kaak te stellen, en hij vroeg zich af of ze de reclamespotjes zelf betaalden. Als auteur kon je je amper betere promotie wensen, vier, vijf keer per dag op de radio – en dat ze daarom naar buiten traden – maar meteen verwierp hij die gedachte. Niet het minst omdat hij juist waardering had voor hun hartverwarmende inzet. Ongeacht zwartkijkers die over het andere leed in de wereld zeurden: aids, hongersnood, armoede, burgeroorlogen.

Dit is nu eenmaal Nederland en hier hebben ze hun eigen folklore en parallelle werkelijkheid.

Sytze van der Zee

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden